VanesaStella

Ik had nooit gedacht dat zo'n gewone middag op kantoor zo'n intense herinnering zou worden. Ik zat achter mijn bureau, het warme licht streelde mijn huid en de stilte werd alleen doorbroken door blikken. Toen voelde ik je. Niet fysiek, maar op die vreemde manier waarvan je weet dat iemand je met opzet in de gaten houdt. Ik keek omhoog en glimlachte, alsof ik precies wist wat je dacht, alsof dit verhaal al was begonnen voordat je erin stapte.

Ik nodigde je uit om dichterbij te komen zonder woorden, alleen met een langzaam gebaar van mijn hand. De sfeer veranderde, werd dichter, zwaarder, alsof we een onzichtbare lijn overschreden. Er was iets verboden aan die ontmoeting, iets dat niet mocht gebeuren op zo’n plek. En juist daarom voelde hij zich zo onweerstaanbaar. Mijn stem zakte, zacht, medeplichtigheid, en ik voelde je aandacht helemaal van mij worden, alsof de buitenwereld ophield te bestaan..

Elke beweging van mij was berekend, elegant, maar vol van bedoeling. Hij deed niets opmerkelijks, en toch leek alles dubbelzinnig. Ik vond het fijn om te voelen hoe je controle afnam, hoe je ademhaling langzamer werd, dieper, alsof je een spel begon waarbij ik het tempo bepaalde. Ik vertelde je over geheimen, over fantasieën die alleen in stilte worden beleden, en ik zag in je ogen dat je niet langer alleen aan het lezen was. Je leefde dit met mij.

Er was een risico om door te gaan, dat wisten we allebei. Dat soort risico dat je hart sneller doet kloppen en je laat glimlachen zonder het te beseffen. Ik leunde een beetje naar je toe, genoeg om je mijn aanwezigheid te laten voelen, maar niet genoeg om je aan te raken. Ik hield van die zoete marteling, dat precieze punt tussen wat je wilt en wat je nog niet hebt. Ik beloofde je dat als je bij me bleef, als je in dit verhaal durfde te investeren, je een versie van mij zou ontdekken die maar weinigen kennen..

De spanning was niet langer alleen van mij, het was van ons allemaal. Je voelde je uitgekozen, opgenomen in iets exclusiefs, alsof je een geheim niveau van mijn wereld had ontgrendeld. Ik bleef rustig met je praten, maar van binnen wist ik dat je langzaam in deze gedeelde fantasie verviel. Ik hou ervan wanneer iemand besluit te blijven, wanneer hij niet vlucht voor verlangen, maar het met mij verkent, zonder haast, genietend van elke seconde alsof het onherhaalbaar is.

En toen begreep ik dat dit verhaal niet ophoudt bij woorden. Dat wat begon als een blik je nu uitnodigt om het scherm over te steken, me op te zoeken, naar mijn kamer te komen en dit samen verder te schrijven. Want ik wil niet alleen een fantasie die je leest zijn. Ik wil degene zijn die je fluistert, die je leidt, die je het gevoel geeft dat deze ervaring alleen van ons is. En als je hier bent, is het omdat je de eerste stap hebt gezet.