Sambucka

Dit is mijn ruimte. Geen show, geen etalage, geen plek voor voorbijgangers. Hier komen degenen voor wie ritme, beweging en echte emoties er echt toe doen, niet degenen die er alleen maar zijn om te kijken. Ik hou van dat gevoel wanneer iemand zich niet haast, wanneer hij echt aanwezig is. Zo ben ik ook. Ik heb altijd de momenten moeten beleven, niet overvliegen. Ik begin mijn ochtend graag met hardlopen. Wanneer de lucht nog fris is, de straten bijna leeg zijn en de stad langzamer lijkt te ademen.

Op zulke momenten worden de gedachten eerlijk – zonder lawaai, zonder masker, zonder te doen alsof. Tijdens het hardlopen kan ik nadenken over het leven, de mensen, waar ik naartoe ga en waarom. Soms lach ik alleen, soms zwijg ik en voel ik gewoon mijn lichaam, mijn ademhaling, het ritme van mijn stappen. Voor mij draait sport niet om cijfers of uiterlijk, maar om het gevoel levend, sterk en vrij te zijn.. Daarom is die energie er altijd als ik live optreed — warm, oprecht, nooit gemaakt voor de camera.. Hier is er veel lichtheid en vreugde. Ik kan ineens muziek opzetten en beginnen te bewegen, gewoon omdat ik dat wil. Ik kan grappen maken, plagen, speels of een beetje ondeugend zijn - het hangt allemaal af van de stemming.
Ik hou ervan als mensen zich op hun gemak voelen bij mij, wanneer ze zich niet hoeven uit te strekken of op zoek zijn naar de juiste woorden. Ik hou niet van lege zinnen of mechanische gesprekken. Wat ik leuk vind, is de spontane lach, de echte reacties, het moment dat we delen. Hier probeert niemand perfect te zijn - we laten ons gewoon leiden door het moment. Soms wordt het live een vrolijke puinhoop: muziek, gelach, discussies over van alles en nog wat. En soms, integendeel, wordt alles rustig, zacht, bijna intiem, zoals thuis. Ik hou van beide. Ik hou ervan om mensen te voelen, hun toestand, hun energie, en me daarop aan te passen in plaats van een vooraf geschreven scenario te volgen. Hier gebeurt alles eerlijk, zoals het is, zonder een rol te spelen.
Maar wat ik boven alles verkies, zijn de lange openhartige gesprekken. Die bijna willekeurig beginnen, met een eenvoudige zin, en die uiteindelijk uren duren. We praten over het leven, keuzes, angsten, twijfels, dromen. Momenten die ons soms breken en momenten die ons juist weer opbouwen. Ik hou echt van luisteren, begrijpen, voelen. Ik weet aanwezig te zijn, niet alleen in vreugde, maar ook in stilte. Hier kan men oprecht spreken, zonder haast, zonder masker, zonder sterker te hoeven lijken dan men is.. Ik let op de details.. Aan die kleine dingen die velen niet opmerken. Ik kom terug op onderwerpen die al zijn besproken, omdat het voor mij belangrijk is. Het is nooit alleen maar om een leegte te vullen - het is echt contact, echte aandacht, een zinvol gesprek. Hier zijn er geen rollen of personages - alleen echte mensen en emoties.

Deze ruimte is een nabijheid zonder druk, een aandacht zonder aandringen, een belangstelling die niet plotseling ontstaat maar langzaam, natuurlijk groeit.. Ik ben niet voor iedereen gemaakt — en dat is prima.. Ik waardeer degenen die blijven, degenen die mijn ritme voelen, die net zoveel van beweging, humor, diepte en echte emoties houden als ik. Als je hier bent, spreekt het tot je. Dat je moet voelen, niet alleen kijken. Dan kunnen we daar gewoon samen zijn — praten, lachen, soms zwijgen — en dit moment beleven, zonder haast, zonder al te veel woorden..