RubyGomez

Ik kijk in de spiegel en glimlach. Niet omdat alles perfect is, maar omdat het leven me heeft geleerd dat er altijd iets is om naar te glimlachen. Op veertigjarige leeftijd heb ik geleerd om van mijn expressielijnen te houden, deze kleine sporen van elke gedeelde lach, van elke opgewonden emotie. Als ik de straat afloop om het hoofd te groeten dat over me heen loopt. Sommigen keren het gebaar terug, anderen lijken te zelfgeabsorbeerd in hun gedachten. Dat vind ik niet erg.. Ik hou ervan om te glimlachen, zelfs als ze vluchtig zijn. Je weet nooit wanneer een eenvoudig voorbeeld van vriendelijkheid iemands dag kan verlichten. De wind waait door mijn haar en ik haal diep adem, genietend van de frisse lucht. Vandaag is een goede dag, zoals zovelen, want ik besloot dat het zo was.

Op mijn veertigste heb ik nog steeds fantasieën. Niet degene die mensen meestal aannemen als je het hebt over verborgen verlangens, maar misschien ook. De mijne zijn wilder, vrijer. Ik fantaseer over het achterlaten van alles de hele ochtend, het nemen van een lichte tas en verdwalen in een trein zonder bestemming. Ik stel me voor dat je door de onbekende straten loopt, een taal leert op basis van gebaren en gelach, met blikken die niets van me verwachten. Soms droom ik van vleugels, vliegen over de zee bij zonsondergang, met de wind zo sterk op mijn gezicht dat ik vergeet de jaren, de regels, de grenzen. En er zijn nachten waarin ik mijn ogen sluit en ik zie mezelf dansen op blote voeten in de regen, met een schrale huid, met mijn hart kloppen in mijn keel, zonder materie die naar me kijkt of als iemand me vergezelt. Want mijn fantasieën zijn niet alleen maar dromen.. Het zijn beloftes.. Op een dag, één voor één, zal ik ze laten beseffen.

Fetisjen zijn als kleine geheimen die in de schaduw van de geest liggen te wachten op het juiste moment om zichzelf te onthullen. Veertig, de mijne zijn niet verdwenen.. Integendeel, ze zijn met mij gegroeid. Ik hou van de subtiele wrijving van stevige handen op mijn huid, het gevoel van iets verboden te fluisteren in mijn oor. De blikken van blikken die meer zeggen dan woorden, de elektrische spanning voor een nauwelijks opzettelijke aanraking. De kracht van een ernstige stem die zachte bevelen geeft, de zachtheid van een pleidooi vermomd als verlangen. De kant tegen mijn huid, de geur van een parfum doordrenkt in kleding, het gevoel van controle en levering in perfecte balans. Er is iets onweerstaanbaars aan de kunst van het verlengen van plezier, het spelen met grenzen, het verkennen van wat anderen zich durven voorstellen. Op dit punt weet ik wat ik leuk vind.. En wat ik wil.

Ik heb nooit de behoefte gevoeld om een naam te geven aan wie ik ben, maar als iemand vraagt, zal ik zeggen dat ik zonder labels hou. Ik word aangetrokken door intense blikken, glimlachen die me ontwapenen, handen die me weten te vinden in het donker. Soms waren het mannen, soms vrouwen. Het is niet het soort dat mijn pols versnelt, maar de verbinding, de chemie, dat moment waarop de wereld vervaagt en alleen het gedeelde ritme overblijft. Ik zoek geen uitleg of toestemming. Ik leef gewoon, ik voel en laat het verlangen me leiden.