RousseBlossom

Hallo, ik ben blij je te ontmoeten, daarom mijn glimlach. Ik wens dat je me zou groeten en me zou willen ontmoeten.
 

Het was een van die ochtenden waarop het licht de ziel leek te bevatten. Ze werd wakker met haar geest al in beweging, vol met ideeën die dansten licht als gouden draden. Terwijl ze koffie zette, vulde de intense geur de keuken en herinnerde haar eraan hoe kostbaar het simpele gebaar van zelfverzorging was.. Hij maakte een langzame wandeling en liet zijn gedachten het ritme van zijn stappen volgen.. Elk detail — het geruis van de bomen, de onverwachte glimlach van een vreemdeling, de kalmte van de lucht — scheen haar een kleine openbaring te brengen, en ze verwelkomde ze allemaal met discrete vreugde.. Later, ondergedompeld in een boek dat er al lang op wachtte om gelezen te worden, vond ze zichzelf glimlachend: ze was gelukkig, diep gelukkig, want die dag was helemaal van haar.. En in dat eenvoudige, bijna onzichtbare bezit voelde hij zijn kracht, zijn vrijheid en zijn immense vermogen om zich te verwonderen.. Die dag was een cadeau. En ze was zich er elk moment van bewust.

Er zijn dagen dat ik me voorstel dat ik een eerlijke en trouwe man ontmoet, iemand die me kan zien zoals ik ben, zonder kunstgrepen of maskers, en die van me houdt in mijn eenvoud, in mijn krachten en in mijn zwakheden.. Ik droom van een man die niet bang is voor zachtheid of diepte, iemand die oprechtheid meer waardeert dan uiterlijk, en die betekenis vindt in de kleine dagelijkse gebaren. Ik zou willen dat hij me op een dag, bijna toevallig, uitnodigt om een middag in het park door te brengen. Niets geavanceerd, niets ingewikkeld: gewoon een moment voor twee, te midden van het geruis van de bomen en het rustige komen en gaan van de voorbijgangers. We zouden gaan zitten op het gras of op een oude houten bank, misschien met een boek in onze handen, misschien met een verlegen glimlach die we delen als de woorden ontbreken. Ik zou luisteren naar zijn levensverhaal, niet als een opeenvolging van gebeurtenissen, maar als een verhaal waarvan hij zowel de held als de toeschouwer is.. Hij zou me vertellen over zijn kinderdromen, zijn uitdagingen, wat hem heeft gevormd, wat hem sterker heeft gemaakt. Zijn stem zou kalm en oprecht zijn, vol eenvoudige waarheden die meer raken dan grote woorden.. En ik zou me bevoorrecht voelen om beetje bij beetje de hoofdstukken van zijn bestaan te ontdekken. Tussen twee vertrouwen, zouden we een paar pagina's lezen, dan zouden we een medeplichtige blik uitwisselen, alsof de wereld om ons heen zonder gevolgen zou kunnen stoppen. Ik wil die vrede voelen, die zachte duidelijkheid die ontstaat wanneer twee zielen elkaar herkennen. Een moment waar niets geforceerd is, waar alles natuurlijk is, waar ik mezelf kan zijn zonder bang te zijn om beoordeeld te worden. Ja, ik zou graag zo'n man leren kennen: eerlijk, trouw, in staat om onvoorwaardelijk lief te hebben, en moedig genoeg om zijn hart te openen voor een eenvoudige dag in het park. Een man die, zonder het te weten, van dit gewone moment een kostbare herinnering zou maken die ik lang met tederheid zou bewaren.