RosseHot69

꧁༒☬Rosse Channel foto's☬༒꧂

Ik ben Rose, ik ben erg verliefd, ik hou van romantische diners, om een moment samen te hebben met wijnkaarsen en een romantische tijd samen te genieten, ik hou van reizen naar plaatsen met veel natuur, ik hou van wijn, zoet vooral chocolade, liefde om nieuwe verhalen te ontdekken, elke persoon Ik heb een geweldig liefdesverhaal te vertellen en ik hoop dat ik er kan zijn om het te horen, ik ken mezelf door veel te luisteren en te praten, ik hou ervan om een romanticus te zijn, ik wil dat je daar deel van uitmaakt

¡Leer me kennen en ontdek meer over mij!

❤️Mijn romantische fantasieën ❤️

Het was jaren geleden dat je hem voor het laatst zag. Soms dacht je dat de tijd zijn naam zou uitwissen, of in ieder geval de manier waarop je borst klopte als je hem herinnerde. maar niet. Slechts één berichtje om te vragen of je in de stad zou zijn, en alles kwam terug: de angst, de verwachting, die zoete en pijnlijke mix van wat nooit kon zijn.. De reünie was in een klein café, van die die lijken opgeschort in de tijd. Toen je de deur opende, zag je hem voordat hij jou zag. Hij had nog steeds dezelfde manier van voorover leunen als hij dacht, dezelfde zachte gebaren met zijn handen. En toen hij omhoog keek, toen zijn ogen op die van jou botsten, was het alsof al het lawaai om hem heen oploste. —‘Ik kan niet geloven dat je hier bent,’ zei hij en hij stond op.. Haar stem had die warmte die je altijd ontwapende. Hij kwam naar je toe en omhelsde je, aarzelend een seconde, alsof hij zonder woorden om toestemming vroeg. Je zonk in zijn borst voor een moment langer dan hoort tussen oude vrienden. Hij ook.. Ze spraken urenlang. Wat ze hadden meegemaakt, wat ze hadden verloren, wat ze hadden verzwegen. En tussen het ene verhaal en het andere ontstonden die dichte, bijna elektrische stiltes, waarin geen van beiden zijn blik afwendde.. Toen ze vertrokken, was de avond warm en de zon daalde langzaam. Hij begeleidde je naar je auto, hoewel dat niet nodig was. —Ik vroeg me altijd af wat er zou zijn gebeurd als de afstand ons niet had overwonnen,” gaf hij toe, met een droevige glimlach.. Je haalde diep adem, probeerde te bepalen wat er vanbinnen trilde. —Soms denk ik dat ook, zei je, terwijl je naar beneden keek. Hij nam een stap dichterbij. Het raakte je niet aan, maar je voelde het. De nabijheid, de bedoeling, de nostalgie veranderd in iets intenser. —‘Ik weet niet wat er nu gaat gebeuren,’ mompelde hij, ‘maar. Ik ben blij dat ik je weer voor me heb. Zijn hand raakte die van jou nauwelijks, een minimale streling, alsof hij test of de wereld nog een tweede poging toestaat. En in dat korte contact, gevuld met iets dat je niet noemt maar wel voelt, wist je dat de hereniging nog maar net begonnen was.

De lucht veranderde zodra hij je naam noemde. No fue un simple saludo: Het was een schok, alsof het wachten van jaren gecondenseerd was in een perfecte en gevaarlijke seconde. Je voelde je hart versnellen, bijna woedend, alsof het alles wilde claimen dat het niet heeft geleefd. Hij liep langzaam naar je toe en keek naar je alsof hij iets waardevols herkende dat hij dacht verloren te hebben.. —Je bent nog steeds hetzelfde. —fluisterde ze, en die zin, zo eenvoudig, liep over je huid als een. De omhelzing was deze keer niet verlegen. Hij sloeg je stevig om je heen, drukte je tegen hem, en op dat moment alle afstand, de jaren, de twijfels. verdwenen. Je wilde het niet loslaten. Hij ook niet.. In het café besteedden ze nauwelijks aandacht aan wat ze vroegen. Het gesprek werd voortgestuwd tussen gelach, bekentenissen en elektrische stiltes.. Maar wat je gevangen hield waren niet de woorden: het was de manier waarop hij je aankeek, vasthoudend, direct, alsof hij alle antwoorden in je gezicht zocht.. Telkens als ze zich naar je toe boog om met je te praten, omhulde haar geur je en voelde je de drang - die drang die je altijd onderdrukte - om nog een beetje dichterbij te komen. Eens raakte zijn hand per ongeluk de jouwe aan. Hij trok zijn hand niet terug. Jij ook niet.. Terwijl ze naar buiten liep, viel het avondlicht op haar gelaatstrekken, waardoor ze een warme, bijna te perfecte uitstraling kreeg.. Hij liep naast je zonder iets te zeggen, maar jullie wisten allebei dat er iets was veranderd. Toen ze bij je auto kwamen, stopte hij een paar centimeter van je af. Hij keek je aan met een intensiteit die je dwong om je adem in te houden. —Je weet niet hoe vaak ik me dit moment heb voorgesteld. Ze zei met een zachte stem, die meer dan nostalgie bevatte.. Zijn hand ging langzaam naar je gezicht, nauwelijks wrijvend over je wang met zijn vingers. Een zachte aanraking, maar zo bewust dat het je deed rillen. —Ik dacht altijd, als ik je weer zou zien. "Ik zou het niet nog een keer laten ontsnappen.". Je keek hem aan, en in zijn ogen was ingehouden verlangen, een mengsel van urgentie en angst om een lijn te overschrijden die ze allebei wilden overschrijden. Je kwam een beetje dichterbij, nauwelijks een zucht uit elkaar. Hij leunde zijn voorhoofd tegen de jouwe, ademde je adem, raakte je lippen niet aan, maar gevaarlijk dichtbij. —Zeg me dat je het ook voelde, mompelde ze—. Vertel me dat het niet alleen ik was. En zijn nabijheid, zijn stem trillend tegen je huid, zijn hand nog steeds op je gezicht. Ze maakten dat alles wat je jarenlang had opgeborgen begon over te stromen. Je hebt hem niet gekust. Hij ook niet.. Maar het moment had dezelfde intensiteit als een niet gegeven kus. Een seconde die beloofde dat niets ooit meer hetzelfde zou zijn.

De stilte tussen jullie trilde. Het was niet ongemakkelijk; het was het soort stilte dat alles zegt voordat woorden durven. Je voelde zijn adem tegen je lippen, warm, langzaam, alsof hij zichzelf inhield om niet de stap te zetten die jullie beiden dachten dat hij zou zetten.. Je hart klopte zo hard dat je je afvroeg of hij het kon horen. Hij liet zijn hand heel langzaam van je wang zakken, alsof hij het contact niet helemaal wilde verbreken. Zijn vingers gleed naar je nek, nauwelijks wrijvend, en die lichte aanraking liep langs je ruggengraat totdat je je ogen voor een moment sloot.. —Je weet niet hoe vaak ik mezelf zo heb voorgesteld. “Hij mompelde, met een stem die zachter was dan voorheen, zo zacht dat het leek alsof alleen je huid het hoorde.. Je keek ernaar. Haar ogen waren gericht op de jouwe, en er was een mengsel van tederheid en verlangen zo intens dat het je sprakeloos liet.. Je kon jezelf nauwelijks vasthouden. Hij haalde diep adem, alsof hij moed verzamelde. —Ik wil niet dat dit weer alleen blijft bij “wat had kunnen zijn””. Niet weer. Vertel me dat het je spijt. ‘Zijn vingers drukten zachtjes op je nek, precies waar je pols trilde.’ Deze elektriciteit. Een golf van warmte ging door je heen. Je kon niet liegen. —Ik voel het - je fluisterde. De uitdrukking van hem veranderde: het werd zachter, maar tegelijkertijd werd het vastberadener. Hij kwam nog een centimeter dichterbij, nauwelijks merkbaar, maar genoeg om je borst licht tegen zijn borst te laten aanraken.. Het contact was licht, maar vulde het moment met een bijna ondraaglijke intensiteit. —Dus. ‘Zijn lippen streelden je wang terwijl hij sprak, zonder haar te kussen, een langzame, bijna bestudeerde streling die je de adem beneemde.’ Laat me nog een tijdje bij je blijven. Je antwoord kwam zonder na te denken:. Hij glimlachte, een glimlach gemengd met opluchting en met een diepe emotie die je maag liet smelten. Haar voorhoofd leunde weer tegen het jouwe, dit keer steviger, alsof ze je heel dichtbij moest voelen.. —‘Ik wil niet haasten,’ zei hij, terwijl hij je kaakrand streelde met zijn duim, een zachte, bewuste beweging.—. Dat wil ik. Proef het.. Elke seconde van dit. En op dat moment wist je dat de hereniging geen toeval was. Het was een vonk die opnieuw ontstond, een kans die niemand deze keer zou laten lopen.

Hij haalde diep adem, nog steeds zo dichtbij dat je zijn borst op en neer voelde gaan tegen die van jou. —¿Wil je een wandeling maken? Hij vroeg, maar zijn stem had een toon die meer zei dan dat.. Je knikte.. Ze liepen rustig door een rustige straat waar de warme lichten van de lantaarns hen in een kleine wereld leken te wikkelen.. Geen lawaai, geen mensen, alleen jullie tweeën, alsof de hele stad een pauze had genomen om jullie ruimte te geven. Terwijl ze gingen, pakte hij je hand. Hij deed het niet plotseling; hij wreef er eerst over, alsof hij wilde testen of je nog steeds die aanraking wilde, en vervolgens kruiste hij zijn vingers met die van jou.. Dat eenvoudige gebaar schudde je meer dan elke zin. —Ik wilde je hand altijd zo vasthouden, bekent hij—. Maar eerst. We waren altijd klaar, we waren altijd half. Je keek ernaar, voelde een zoete mix van nostalgie en verlangen om de verloren tijd in te halen. —Ik ook, gaf je toe. Hij stopte onder een lantaarnpaal. Het licht viel op je als een warme, stille cirkel. Ze bracht je naar hem toe met een langzaam, vastberaden gebaar, en haar handen bleven op je taille, alsof ze je eindelijk zonder angst mocht aanraken. Je legde de jouwe op haar borst. Je voelde de hartslag. Hij voelde de jouwe. —Ik weet niet wat er nu gaat gebeuren,” zei hij zachtjes.—. Maar ik wil iets echts. Met jou.. Ik wil het proberen. Geen afstand, geen excuses. De oprechtheid in haar blik ontwapende je volledig. Er was geen ingehouden spanning of twijfel meer, alleen die helderheid die komt wanneer het hart ophoudt zich te verbergen.. —Ik ook, fluisterde je—. Ik wil niet langer met het verlangen blijven. Hij sloot zijn ogen een seconde, alsof je woorden hem recht in de ziel raakten. Toen hij ze opende, leunde hij naar je toe, heel langzaam, alsof hij je tijd wilde geven voor het geval je weg wilde gaan. Dat deed je niet.. Zijn handen gingen zachtjes langs je rug omhoog en brachten je dichterbij. En toen haar lippen uiteindelijk je lippen raakten, was het geen wanhopige drang. Het was een langzame, diepe kus, vol van alle jaren die ze niet hebben geleefd, van alle woorden die ze niet hebben gezegd, van alle intensiteit die ze hebben bewaard sinds ze uit elkaar zijn gegaan.. Hij hield je teder vast, alsof hij je eindelijk had waar hij altijd al wilde. De wereld verdween. Alleen je handen om hem heen, zijn ademhaling die zich vermengde met die van jou, en dat heldere, overweldigende gevoel dat de tijd zich eindelijk aan jullie overgaf.. Toen jullie uit elkaar gingen, legde hij zijn voorhoofd op je schouder en lachte zachtjes, met die trillende lach die alleen verschijnt als er iets goeds, iets heel goeds, echt aan de hand is.. —Deze keer, zei hij, je slapen kussend, laat ik je niet gaan. En in het warme licht van de lantaarn, met haar stevige hand in de jouwe, wist je dat de hereniging geen einde was. Maar het begin waar ze altijd op hebben gewacht.