MiaSteele

Hallo, mijn naam is Mia.,
Ik hou van poëzie en erotisme.,
Voel je vrij om met me te praten en me te vertellen over je meest verleidelijke verlangens..
Laten we onze verbeelding laten vliegen!

Onder lakens van zuchten en beloften weven onze lichamen hun verdedigingen samen. Poëzie die met gekreun is geschreven, op de huid, vurige verzen zijn geboren. Op het bed van lust verdwalen we, gefluister van verlangen, zuchten die we ontsteken. Lichamen die dansen op het ritme van losbandigheid, erotische poëzie, ons meest vermakelijke geheim. Liefkozingen zijn verzen, kussen zijn brieven, we verkennen het gedicht in elke aflevering. Op het doek van passie schilderen we rijmpjes, ons eigen boek van wellustige pieken.

1.- Twee lichamen van Octavius Peace

Twee lijken tegenover elkaar
Soms zijn het twee golven en de nacht is een oceaan..
Twee lijken tegenover elkaar
Soms zijn het twee stenen en de nacht woestijn.
Twee lijken tegenover elkaar
Ze zijn soms wortels in de nacht verbonden.
Twee lijken tegenover elkaar
Soms zijn het messen en's nachts bliksem..
Twee lijken tegenover elkaar
Het zijn twee sterren die in een lege hemel vallen..

2.- Ik denk aan je van César Vallejo
Ik denk aan je geslacht..
Eenvoudig hart,
Ik denk aan je geslacht.,
Bij de rijpe jongen van de dag.
Ik voel de knop van geluk,
Het is in het seizoen..
En een oud gevoel sterft, dat in verstand is veranderd..
Ik denk aan je geslacht.,
een loopbaan die vruchtbaarder en harmonieusder is dan de buik van de schaduw.,
Alhoewel de dood God zelf ontborst en ophoudt.
O Geweten,
Ik denk, ja, aan de vrije bruut die zich kan vermaken waar hij wil.,
waar je kan.
O, de schandaal van de twijgers..
Oh, stom geruis. - Ik ben niet bang.

In de schaduw van de nacht worden ze verweven, fluisteren die dansen als vluchtige schaduwen.. Huid die verlangt naar de streling van hartstochtelijke lippen, in de extase van een verlangde liefde.. Hun ogen, lichtbronnen die in het donker leiden, verkennen de kaart van de huid, zonder genade. Lichamen als verzen, verweven met kunst, onthult de poëzie die alleen liefde scheiden. Onder zijde lakens, een wit doek, waar we verhalen schilderen met elke knuffel.. De zucht van verlangen, een gedeeld geheim, in deze hoek waar tijd vergeten is..