LunaFreya

De maan Ferrari

Het tienermeisje van je fantasieën♥

De tiener van uw fantasieën ♥

Hallo, ik ben Luna, een Venezolaans meisje in Colombia, 18 jaar oud, ondeugend, leuk en erg geil. Wie mij kent, definieert mij als een vrije geest. Ik hou van dieren en praten over verschillende onderwerpen.

Hallo, ik ben Luna, een Venezolaans meisje in Colombia, 18 jaar oud, ondeugend, leuk en erg geil. Iedereen die mij kent, definieert me als een vrije geest. Ik hou van dieren en praten over verschillende onderwerpen.

Mijn grootste fantasie is om de liefde te bedrijven in een auto met een man ouder dan 45 jaar, die mij behandelt als zijn onderdanige. Ik zou het ook leuk vinden op het strand, maar mijn fantasie is oudere mannen.

Mijn grootste fantasie is om seks te hebben in een auto met een man ouder dan 45, die me behandelt als zijn onderdanige. Ik zou het ook graag zien op het strand, maar mijn fantasie is oudere mannen.

Ik heb een fetisj met leeftijd, hoe ouder je bent hoe meer plezier je krijgt, ik hou ook van olie en voeten

Ik heb een fetisj met leeftijd, hoe ouder hoe meer plezier, ik hou ook van olie en voeten

De kamer was gehuld in een medeplichtige stilte, alleen verlicht door het zwakke gouden licht van een hoeklamp.. Luna Ferrari gleed langzaam naar binnen, op blote voeten, met de delicaatheid van wie domineert elke stap, elk gebaar, elke zucht. Hij droeg een set zwarte lingerie met subtiele transparanten, die zijn huid benadrukten alsof hij het maanlicht streelde. Hij naderde de grote spiegel van het hele lichaam, die zijn kunst zo vaak had gezien. Met zachte bewegingen liet hij op zijn schouders een rode wijnzijden mantel vallen die, zijn rug aanrakend, de geheimen van zijn huid leek te wekken. Hij sloot zijn ogen voor een paar seconden en haalde diep adem; De lucht rook naar jasmijn en wenste inhoud. De klik van zijn automatische camera brak de stilte. Ze had besloten om die nacht te portretteren, niet voor iemand anders, maar voor zichzelf. Hij plaatste zichzelf voor de lens en liet zijn lichaam met de pose praten. Hij lag op de blauwe fluwelen bank en strekte het ene been terwijl het andere sierlijk viel. Zijn blik werd intens, katachtig. Hij wist dat zijn sensualiteit niet alleen uit zijn lichaam kwam, maar uit het verhaal wist hij op hem te rekenen. Elke foto legt een fluistering van vuur vast, een moment waarop Luna ophoudt een model te zijn om een muze te worden, een elegant mysterie dat zich ontwikkelt tussen zachte lichten en diepe schaduwen.. Ik had geen woorden of gezelschap nodig. Die nacht was de meest krachtige blik die van hem, weerspiegeld in zijn eigen spiegel..

The clock marked 11:18 p.m. En de stad sliep, maar op het dak van een klein appartement leefde Luna Ferrari haar eigen nachtritueel. Hij was pas 18 jaar oud, maar hij beheerste al de kunst van het verleiden met subtiliteit, met een rustige blik en rustige bewegingen, als een zachte melodie die wordt gevoeld zonder een woord te zeggen. Zijn kamer werd verlicht door warme lichten, sommige roze en andere blauwachtige toon, alsof elke hoek ademde een andere nuance van verlangen en rust. Tul gordijnen bewogen langzaam door de bries die binnenkwam, waardoor de maan als een stille toeschouwer langskwam. Luna keek in de spiegel, staand, met blote voeten op het pluizige tapijt. Zijn donkerbruine haar viel natuurlijk op zijn schouders, maar wat opviel was de kleine rode haak die een rebelse streng vasthield. Dat eenvoudige, briljante detail gaf hem een uitstraling van gevaarlijke onschuld, van evenwicht tussen het zoete en het magnetische.. Hij droeg een korte katoenen T-shirt en een kleine beige kanten ondergoed. Hij strekte de delicatesse uit en toonde de natuurlijke kromming van zijn rug. Toen ging hij op het bed zitten, omringd door zachte kussens, en liet het licht zijn gekruiste benen en de contouren van zijn figuur weerspiegelen, getekend door kalme ogen.. Hij nam zijn camera en begon te spelen met haar. Hij nam foto's van zichzelf, glimlachend gewoon, bewegen tussen zachte poses, met gebaren die leken te spreken in stilte. Hij deed zijn ogen soms dicht, dan opende hij ze met een vonk van ondeugdelijkheid. Elk beeld hield een geheim dat alleen zij wist. Buiten bleef de wereld draaien. Maar in die kamer verlicht door dim licht en beschermd's nachts, Luna Ferrari was vrij, uniek, en volledig eigendom van haar sensualiteit. His red hook shone with pride: Een juweeltje in het haar van een jonge vrouw die haar eigen verhaal leerde schrijven

De middag viel langzaam en het zonlicht begon in oranje tinten uit het raam te lekken en streelde de muren met een zachte warmte. Luna Ferrari stond voor de hele lichaam spiegel, terwijl het aanpassen van de laatste details van zijn outfit. Zijn vingers gleed over de rand van een korte, roze en strakke rok, die zijn figuur omhelsde alsof hij alleen voor haar was ontworpen.. De stof had een subtiele, bijna onmerkbare glans, die het licht in elke bocht vastlegde. Het was niet zomaar een kledingstuk: het was een statement. Luna koos het met opzet, wetende wat het contrast tussen de zachtheid van de kleur en de durf van de snit veroorzaakte. Daarboven droeg hij een witte blouse met verlaagde schouders, die een deel van zijn sleutelbeen liet zien en zijn dunne taille accentueerde. Hij liep op blote voeten naar het midden van zijn kamer, waar het licht haar volledig omhulde.. Zijn bewegingen waren langzaam, bijna in slow motion, terwijl hij lichtjes draaide, de rok net liet opkomen, speels, verleiding onthullen zonder alles te laten zien. Hij ging op de rand van zijn bed zitten en kruiste zijn benen met natuurlijke elegantie. Haar rode haak hield nog steeds haar haar vast, een detail dat haar nog gevaarlijker maakte in haar zoetheid. Met de ene hand streelde hij zijn dij zachtjes, terwijl hij met de andere zijn mobiele telefoon oppakte om het moment vast te leggen. Ik had geen filters nodig. Zijn licht, zijn rok, zijn pose.. Alles was volkomen echt. De vierde, verlicht door warme lichtslingers, leek te kloppen op het ritme van zijn aanwezigheid. Luna sprak niet, maar haar lichaam vertelde een verhaal: dat van een jonge vrouw die begreep dat ware kracht niet zit in wat wordt geleerd, maar in wat wordt gesuggereerd aan klasse en mysterie.

Het kantoor had die dikke stilte die alleen optreedt na de lunch. De ventilatoren draaiden langzaam en de middagzon sloop door de zonwering en tekende gouden lijnen op de bureaus.. Te midden van die getemperd omgeving, Luna Ferrari onderscheidde zich als een levende vonk in het midden van de orde. Zittend in haar stoel, met haar benen over elkaar natuurlijk, Luna droeg haar rode box rok. Het was kort, met zachte plooien, collegiaal geïnspireerd, maar opnieuw uitgevonden met een volwassen en subtiel provocerend tintje. Hij combineerde het met een witte blouse met korte mouwen, aangepast, die de delicate curve van zijn taille benadrukte. Op haar haar, onberispelijk verzameld, scheen de rode haak die haar kenmerkte, waardoor ze perfect matchte met haar rok. De jonge secretaresse van slechts 18 jaar schreef met de hand een brief op briefpapier, met stevige en vrouwelijke slagen. Zijn met een natuurlijke tint gelakte nagels sloegen zachtjes tegen het bureau toen hij tussen de regels door dacht. Hij stond op om wat papieren in te dienen, en terwijl hij door de gang liep, bewoog de rok met een rustig, bijna hypnotiserend ritme.. Elk gebaar was natuurlijk, maar tegelijkertijd gemeten met een onvrijwillige gratie. Hij stopte naast de plank, werd op zijn tenen gezet om een map te bereiken, en de rode stof gleed een beetje en tekende de contouren van zijn dijen. Haar schaduw op de muur zag eruit als een filmfiguur, en ze, zonder het te merken, was het centrum van een perfecte scène. Toen hij terugkeerde naar zijn bureau, zette hij zijn haar zachtjes op, waardoor de rode haak weer heel onderdanig was. Hij haalde diep adem, pakte zijn pen en zette zijn dag voort, alsof hij niet wist dat alles in haar - van zijn rok tot zijn stilte - sprak van een jeugdige, serene, gevaarlijk charmante schoonheid..

Het park was stil, alsof de wereld even haar adem inhield. De bladeren van de bomen schommelden zachtjes en de lucht begon oranje, rozen en violette tinten te schilderen. De zonsondergang kwam langzaam aan en bedekte alles met een warm licht dat elk ding zachtjes leek aan te raken. Daar, te midden van dat natuurschilderij, liep Luna Ferrari op blote voeten over het gras, de verse aarde onder zijn voeten voelend. Hij droeg een lichte blouse, zacht, die kleefde aan zijn lichaam met elke bries. Hieronder, een zeer kleine witte korte, bijna onmerkbaar tussen licht en schaduw. Haar bruine haar bewoog vrij, en de rode haak die haar altijd vergezelde, hield één kant van haar haar vast, schuw glanzend met de laatste stralen van de zon.. Hij stopte voor een hoge boom, waarvan de takken een natuurlijk dak vormden. Hij zat langzaam op een deken, met zijn benen gestrekt en zijn armen achterover, en liet de zon zijn huid strelen.. Hij sloot zijn ogen voor een moment. De warmte van het einde van de dag trok een zachte glimlach, alsof de wind haar een geheim vertelde dat alleen zij kon begrijpen.. De hemel brandde in kleuren, en zijn silhouet, afgezet tegen die immense achtergrond, leek deel uit te maken van het landschap. Zonder haast tilde hij een analoge camera op en nam enkele foto's: vanuit de lucht, van de boom, van zijn eigen benen die schitteren met het gouden licht. Het was geen model in die tijd, ze was een vrije jonge vrouw, versmolten met de middag, met de wind en de stilte. De wereld kan zo snel draaien als ik wil. Luna, aan de andere kant, wist hoe de tijd te stoppen. Het was genoeg met zonsondergang, een grashoek en zijn lichaam gewikkeld in licht.