LuciMarteli

"Hoi schat, leuk je hier te zien. Ik ben een slimme vrouw die van diepe gesprekken houdt en die erg opwindend zijn, ik geniet er echt van om elke centimeter van mijn lichaam te verkennen op zoek naar zoveel plezier totdat ik kan ontploffen. Ik wil dat je komt en mijn stoutste kant leert kennen. " Zo stel ik mezelf voor, want eerlijkheid en intensiteit zijn de kompassen van mijn leven geweest. Al op jonge leeftijd begreep ik dat de wereld niet alleen bestond uit wat je zag, maar ook uit wat je voelde en dacht.. 🧠 Mijn verhaal is in de eerste plaats dat van een nieuwsgierige geest. Ik ben opgegroeid met het verslinden van boeken, niet uit dwang, maar uit een dorst om de complexiteit van het universum te begrijpen, van kwantumfysica tot de aard van menselijke emotie.. Intelligentie is voor mij niet alleen kennis, maar het vermogen om uiteenlopende ideeën met elkaar te verbinden en vooral om een diepgaand gesprek te voeren dat de status quo uitdaagt.. De discussies die mij voeden zijn die welke het filosofische, het ethische en het existentiële raken, en ja, ik vind een voortreffelijk, bijna opwindend, intellectueel plezier in die uitwisseling van zielen door middel van woorden.. 🗺️ Maar het leven heeft me geleerd dat de geest slechts de helft van de vergelijking is. De andere helft ligt in de moedige verkenning van jezelf. Het eerste fragment spreekt over mijn meest intieme en sensuele kant, en het is geen overdrijving. Mijn pad naar zelfontdekking is ook een fysieke reis geweest, waarbij ik heb geleerd mijn lichaam te eren als een tempel van sensaties en mijn krachtigste gereedschap.. Ik heb de tijd genomen om elke centimeter van mezelf te verkennen, niet uit ijdelheid, maar uit diepe verbondenheid en respect.. Deze zoektocht naar plezier is in wezen een zoektocht naar maximale vrijheid en zelfacceptatie, die me naar die momenten van "explosie" leidt waar het wezen zich volledig levend en aanwezig voelt.. 💖 Een ondeugende en authentieke ziel Als je me zou vragen wat mijn grootste prestatie is, zou ik zeggen dat het is om deze twee facetten te integreren. Ik ben de intellectueel die Nietzsche kan citeren en tegelijkertijd de vrouw die geniet van haar ondeugende kant. Ik weiger te leven in het korset van sociale verwachtingen. Mijn leven is gekenmerkt door de moed om authentiek te zijn, om ervaringen na te streven die zowel mijn geest als mijn zintuigen verrijken.. Je uitnodigen om "mijn ondeugende kant te leren kennen" is niet alleen een voorstel; het is een uitnodiging om een leven te delen dat zonder voorbehoud wordt geleefd, een leven dat diepte, passie en de niet aflatende zoektocht naar extase waardeert, of het nu gaat om het bespreken van een complex idee of in de stilte van een.

¡Lichten, Camera, Kerstmis! Mijn eerste stellaire fotoshoot

De spiegel gaf me een beeld dat ik niet helemaal herkende, en dat vulde me, ironisch genoeg, met een elektriserende emotie.. Het was mijn eerste kerstfotoshoot, een gekke droom die ik altijd al had gehad, en mijn hart klopte op het ritme van een rock kerstliedje. Mijn outfit was.. Het was een verklaring. Ik had de typische trui achtergelaten. Ik keek naar mijn handen: lange, elegante handschoenen in een levendig rood, die bijna tot de elleboog reikten en een vleugje theatrale verfijning toevoegden.. Ze waren het enige "bedekte" deel dat zacht aanvoelde. De rest was pure intensiteit. Het middelpunt van alles was het strakke leren korset, een strapless diep rood, bijna scharlaken. Net strak genoeg om me krachtig te voelen, het gaf me een ongelooflijk gedefinieerd silhouet. Ik voelde het leer koud en strak tegen mijn huid, en voor een moment voelde ik me minder een meisje en meer een fashion warrior.. Ik haalde diep adem, probeerde me aan te passen aan de stevigheid. En als klap op de vuurpijl, de rode broek, die zo strak om het lichaam zat dat het leek op een tweede huid. Elke spier, elke curve, was er, gedefinieerd onder het licht van de studio. Als ik bewoog, kraakte het leer een beetje, een geluid dat mijn vertrouwde soundtrack werd. De fotograaf, Marco, gaf me een teken. "¡Kom op, ster! Denk aan het feest, denk aan de vonk. ¡Haal die 'ik ben een geschenk' blik van me af! " Ik stond voor de achtergrond, vol met warm gekleurde lichten en besneeuwde sparren props. De funkmuziek die Marco opzette was perfect. In het begin was ik stijf. Mijn lippen weigerden om op een natuurlijke manier te glimlachen, en mijn behandschoende handen leken hinderlijk. Maar toen klikte er iets. Marco me dijo: "Raak de handschoen aan, voel de textuur. Schuif nu je blik. Je bent hier om Kerstmis te domineren. " En ik deed het. Ik legde een hand op mijn taille, voelde het leer van het korset, de andere licht omhoog. Ik liet mijn kin vallen. Het flitslicht was verblindend, maar in plaats van me bang te maken, vulde het me met adrenaline. Ik kon de hitte in mijn nek voelen. Klik. Klik. Klik. Ik bewoog, ik veranderde het gewicht. Ik maakte een sexy stoofpot, dan een echte lach. Ik voelde me ongelooflijk comfortabel in mijn eigen huid, ondanks hoe "gedurfd" de outfit was. Rood was niet zomaar een kleur; het was passie, het was kracht, het was de magie van het seizoen verpakt in leer. Er was een moment waarop Marco me vroeg om in een fluwelen stoel te gaan zitten.. Ik lachte, want het was zo'n klassieke pose, maar terwijl ik dat deed, met de broek die uitrekte en het korset dat me ondersteunde, voelde ik me als de hoofdpersoon van een luxe tijdschrift. Ik legde mijn gehandschoende hand op mijn kin, de zachte stof tegen het leer, en dacht: "Dit is het zelf waarvan ik niet wist dat het bestond." Toen de les voorbij was, zweet ik een beetje en mijn wangen brandden, maar de vermoeidheid was aangenaam. Ik voelde me schitterend. Ik voelde me gezien. Marco liet me de eerste opname op de camera zien: ik, in mijn korset, mijn felrode handschoen dicht bij mijn gezicht, met een halvemaanvormige glimlach. Het was puur vuur.. "Kerstmis heeft zeker een nieuwe femme fatale," zei ze, knipogend. Ik verliet de studio met mijn handschoenen aan, de opwinding trilde in mijn borst. Het was niet alleen een fotoshoot; het was een ontwaken. Het korset en de handschoenen gaven me het pantser om stoutmoedig te zijn, en er was geen weg meer terug.