LeidaLala

Reizen is voor mij niet een lijst van "50 landen bezoeken". Het is een manier om mezelf vragen te stellen die ik thuis nooit eerlijk zou beantwoorden.. Waarom word ik boos als iemand tien minuten te laat is in Berlijn, maar glimlach ik als een bus in Nepal twee uur te laat aankomt? Waarom zijn knuffels in de ene cultuur normaal, maar in een andere bijna intiem? Waarom kan ik drie dagen zonder iemand te spreken me goed voelen, maar begin ik op de vierde dag te huilen van eenzaamheid in een druk café? Deze vragen komen niet in therapie (hoewel ze daar ook wel aan bod komen), maar ze komen me overvallen als ik onderweg ben, als ik moe ben, honger heb, verdwaald ben, verliefd ben, bang ben, of gewoon op een dak zit om 4 uur 's nachts naar de stad te kijken die wakker wordt..
Ik verlang naar intense emoties.. Niet degenen die jarenlang rustig sudderen, maar degenen die ontploffen en brandwonden achterlaten.. Vreugde die je wangen doet tintelen.. Verdriet dat je de adem ontnemt.. Een gevoel van ontzag dat je bijna doet schreeuwen.. De angst die je voelt, laat je weten dat je er nog bent en dat je verder kunt gaan.. Ik ren niet voor ze weg.. Ik ren naar hen toe.. Soms kies ik routes die me opzettelijk bang maken: een nachtelijke wandeling over een bergpas, autostoppen in een onbekend land zonder de taal te kennen, of van een schommel springen boven een kloof.. Niet voor adrenalinejunkies. Voor het moment daarna, wanneer je op een rots zit en voelt: "Ik heb dat overleefd.". Ik heb het geregeld.. Ik ben in leven"