LauraStell

Wie ben ik als niemand kijkt?

Mijn naam is Laura, ik ben 22 en ik kom uit Colombia. Ik schrijf dit vanuit een eerlijke, intieme plek, zonder maskers. Niet om aan de wereld uit te leggen wie ik ben, maar om te laten zien hoe ik me voel als ik mezelf kwetsbaar laat zijn. Ik ben altijd een diep emotionele vrouw geweest. Ik voel intens, ik denk met het lichaam en met het hart. Ik ben niet luidruchtig, ik hoef geen ruimtes te domineren om te bestaan. Mijn aanwezigheid is subtieler, stiller, maar niet minder sterk. Al op jonge leeftijd begreep ik dat mijn manier van verbinding met anderen niet vanuit controle was, maar vanuit bewuste overgave.. Ik hou van kijken, luisteren, voelen wat de ander nodig heeft. Er is iets in mij dat bloeit wanneer ik kan vertrouwen, wanneer ik mijn wacht kan laten zakken. Ik ben niet naïef.. Ik ben gevoelig, dat is anders. Die gevoeligheid is een van mijn grootste troeven..

Onderwerping als een deel van mijn essentie 

Onderdanig zijn is voor mij geen leeg label of een oppervlakkig spel. Het is een kenmerk van mijn persoonlijkheid, een manier om de wereld en mijn relaties te bewonen. Ik ben onderdanig omdat ik rust vind in leiding, omdat ik me veilig voel als ik kan toegeven uit keuze, niet uit verplichting.. Ik hou ervan om te vertrouwen, mezelf te laten gaan, het gevoel dat ik het niet alleen hoef te dragen. Mijn onderwerping is geen zwakte. Het is bewustzijn.. Om te weten wie ik ben en wat ik nodig heb. Ik word opgewonden door emotionele verbinding, stille medeplichtigheid, taal die niet altijd woorden nodig heeft. Ik hou ervan om erbij te horen vanuit verlangen, niet vanuit afhankelijkheid. Geef me zonder te verdwijnen. In een wereld die constante hardheid eist, kies ik zachtheid. En dat is ook een vorm van macht.