JessiicaBeltran

Ik spreek niet altijd, ik observeer eerst. Ik ben 20, rood haar en een kalmte die meestal ongemakkelijk is. Ik glimlach niet om te behagen of om mezelf te laten zien. Ik hou van kiezen, voelen wie het verdient om te benaderen. Ik lijk misschien afstandelijk, zelfs koud, maar dat ben ik niet. Ik ben intens, diep en heel bewust van wat ik uitlok. Als je in mijn wereld komt, zul je aan me denken als het te laat is.

Ik hou ervan om te rijden zonder aan te raken. Je kijken terwijl je twijfelt, terwijl je mijn stem volgt, zelfs als je probeert te weerstaan. Ik verhef mijn stem niet, ik geef geen voor de hand liggende bevelen. Ik kijk naar je, ik lees je en ik weet precies wanneer ik moet doorgaan en wanneer ik moet stoppen. Ik vind het leuk om het tempo te bepalen, je het gevoel te geven dat je beslist. Als je eigenlijk al bij mij hoort Als je goed naar me luistert, zul je begrijpen dat niet iedereen dit soort controle kan verdragen.

Ik verneder niet door wreedheid, ik doe het door precisie. Ik hou ervan om te zien hoe je naar beneden kijkt als ik je de waarheid vertel zonder mijn stem te verheffen. Ik hoef niet te beledigen: een zachte zin, een langzame glimlach, en je weet je plaats. Ik geniet wanneer je mijn woorden accepteert, wanneer je begrijpt dat mijn controle geen lawaai is, het is zekerheid. Sommigen noemen het vernedering. Ik noem het helderheid..

Er zijn geheimen die niet hardop worden uitgesproken. Ik hou ervan wanneer je me vertrouwt, wanneer je accepteert om te kijken van waar weinigen durven. Ik sluit je niet uit, ik maak je deel uit van iets diepers: medeplichtigheid. Weten dat je mijn aandacht deelt, dat je kijkt, dat je voelt. En toch ben je er nog steeds Niet iedereen ondersteunt dit spel. Alleen wie begrijpt de kracht van stille overgave.