JessieXCarter

Je brandende blik, je katachtige loop, je handen als hete rozen, je hart in de nacht en de zomer, komen uit zijn pensioen, bron van schaduwrijke slapeloosheid, illusie, delirium van onbewuste vleugels, om vruchtbaar land te zijn in de lente en bestemming van mijn naamloze schepen, troebele zeilboten die zacht en langzaam opstijgen Door de eeuwige wond van je afgrond. En ik kleed me in stormen, bedwelmd door pelgrimsdromen om uw arrogante kantelen te veroveren met mijn klauwen gewikkeld in zachte trossen om uw tronera aan te spreken en tot een spijker en vlees met u te maken op deze perfecte nacht, in deze spookachtige luchtspiegeling, van gedoe en natte leveringen, van zoete armen en knuffels in afgrond, die met passie zinkt en begraaft Vul de leegte van uw dode afwezigheden, van je bed dat al van mij is.

Je staat op uit het tellurische moment waarin je me als een wind in de wortels beweegt, me opwindt, me zegent, je me kiest in je idyllische kwelling. En ik verwacht niet meer signaal, ik presenteer mijn eenvoudige geloofsbrieven, zonder nuances en ik geef mezelf aan uw spelletjes met slips om u allen of uw fragment te zijn. Ik beef, en mijn stem breekt van streek als ik lieflijk op mijn schoot lig, je doodt me van verlangen, kus, en ik ben ook maar een mens, in elk verlangen, in elke woede, in elke knuffel geef ik me God, mijn godin, ik beken het.

Ik wil de reden zijn voor je glimlach, de achtergrond in storm, helderheid in de donkere nacht, de ineenstorting van je fantasieën. Ik wil je geheime bewonderaar zijn, degene die in de hitte van de dag, zich vormt om naar je te kijken en's nachts hij verzadigt je fantasieën. Ik wil zijn, degene die gedichten schrijft naar je lippen en je mond, je hevige verlangen, naar de vochtigheid van je huid. Ik wil zijn, jouw stille vermoeidheid, die je verlangens wakker maakt en je wensen nat maakt, de furtive lover. uw trouwe partner.