JessicaFiore

Ik hou ervan om mezelf te verliezen in je blik en alles te voelen wat je ogen fluisteren. Deze zachtheid, deze intensiteit, deze gloed die iets dieps in mij ontwaakt. Soms stel ik me voor wat je zou ontdekken door elk detail van mijn lichaam te lezen, zelfs de tenen van mijn voeten. Misschien een tedere mengeling van gevoelens, delicate verlangens, geheimen die zich nauwelijks ontvouwen. Durf jij deze wereld binnen te stappen? En jou daarin laten meevoeren?

Ik hou van alles waardoor ik me vrij voel. De opnames in de buitenlucht, de wind die mijn huid streelt, dat heerlijke gevoel dat de wereld zich voor mij opent. Er is iets diep sensueels aan deze momenten: langzaam lopen, diep ademhalen, mijn lichaam laten ontspannen en mijn geest laten ontwaken. Te midden van de natuur word ik eerlijker, gevoeliger, meer ontwaakt. Alsof elke zonnestraal en elke bries me een beetje meer onthullen, mijn meest intieme en provocerende kant onthullen.

Er is iets onweerstaanbaar betoverend aan oudere mannen. Dit rustige zelfvertrouwen dat zich niet hoeft te laten zien, deze kalme stem die bijna als een streling over je heen glijdt. In hun blik verbergen zich verhalen die je doen verlangen om dichterbij te komen, betekenisvolle stiltes die zachtjes het verlangen doen ontwaken. Hun ervaring geeft hen een omhullende aanwezigheid, een vredige kracht die moeiteloos aantrekt.. Ik hou van die tedere vastberadenheid, die elegante controle, die manier waarop ze naar je kijken alsof ze je alleen met hun ogen kunnen aanraken. Waardoor je nog een beetje dichterbij wilt komen.

Ik denk aan jou. De manier waarop je me aankijkt als je denkt dat ik het niet opmerk. In de manier waarop je me benadert met die kalmte waardoor ik me wil openstellen, ook al beef ik nog van binnen. Ik ben nooit goed geweest in het uiten van mijn gevoelens. Ik raak verstrikt, ik raak verloren, ik blijf stil. Maar als je er bent. Iets in mij ontspant. Niet alles, maar iets.

De rode stof bedekt mijn lichaam als een fluistering, licht, bijna drijvend op mijn blote huid. Ik lig rustig op de lakens, voel elke vouw over mijn rondingen glijden, alsof ook hij – het verlangen – onzichtbare vingers had die me wilden verkennen.. De kamer is donker, maar ik weet dat als je nu naar me zou kijken, je niet weg zou kunnen kijken. Niet vanwege de kleur van de stof, maar vanwege mijn blik. Degene die ik alleen voor jou reserveer. Stevig, direct, vurig.. Hij die alles zegt wat mijn mond nog niet heeft gefluisterd.

De nacht valt zachtjes op de stad, en op het balkon zijn het alleen jij en ik. De warme lucht streelt onze huid terwijl de lichten in de verte fonkelen, alsof de hele wereld met ons ademt. Je nadert me van achteren, langzaam, en ik voel de warmte van je lichaam nog voordat je me aanraakt. Je zegt niets; je handen rusten op mijn taille, stevig maar kalm. Ik laat me meeslepen door het moment, door het geruis van de wind, door de intimiteit geboren uit de gedeelde stilte. Ik leun tegen je borst en samen kijken we naar de sterren. Niets meer is nodig. Alleen jij, ik, en deze hoek opgehangen tussen de lucht en de stad, waar de fantasie van het hebben van ons wordt meer reëel dan ooit.