JennaStone

✨Jenna.✨

Mijn naam is Jenna, ik ben 20 en als ik mezelf in één woord zou moeten omschrijven, dan zou dat ‘intens’ zijn. Ik houd er niet van om aan de oppervlakte te blijven, noch van mensen, noch van dingen, noch van het leven. Ik houd ervan om verder te gaan, patronen te doorbreken, het onbekende te proberen en een stempel te drukken, al is het maar met één blik..

Van jongs af aan werd ik aangetrokken door kleuren, texturen, transformaties. Mijn eerste liefde was make-up. Niet omdat ik het als een manier zie om iets te ‘corrigeren’, maar als een manier om mezelf uit te drukken, om verhalen te vertellen zonder een woord te zeggen. Voor mij kan een scherpe eyeliner over kracht spreken, kunnen felle schaduwen vreugde of nostalgie weerspiegelen en kunnen donkere lippen een stille kreet van rebellie zijn.. Ik experimenteer graag met ongewone stijlen: grafische eyeliners, neon tinten, glitter zelfs op de wenkbrauwen als ik daar zin in heb. Mijn gezicht is mijn canvas, en elke dag word ik wakker met de opwinding van het creëren van iets nieuws op.

Maar make-up is slechts een deel van wie ik ben. Ik ben ook een constante zoeker naar ervaringen die buiten het gewone vallen. Ik ben niet geïnteresseerd in voorspelbare plannen of lege gesprekken. Ik vind het leuk om te verdwalen in onbekende steden, wegen te nemen die niet op de kaart staan, eten te proberen dat ik niet eens kan uitspreken en mensen te ontmoeten die me aan het denken zetten. Ik heb onder de sterren geslapen op een verborgen strand, ik heb geïmproviseerde podia op pleinen beklommen om poëzie voor te lezen, ik heb middernacht fotosessies met vreemden gemaakt omdat ik het gevoel had dat het moment erom vroeg.. Ik leef voor die kleine gekte die je hart sneller doet slaan.

Ik ben erg visueel. Soms heb ik het gevoel dat ik de wereld ervaar als een film: de kleuren, de lichten, de bewegingen. Alles inspireert me. Ik hou ervan om momenten in foto's vast te leggen, vooral die waar mensen normaal gesproken niet twee keer naar zouden kijken: een spleet in de muur, een vreemde weerspiegeling in een plas, een schaduw die precies in de perfecte hoek valt. Er is schoonheid in het onverwachte, en ik zoek ernaar met mijn ogen wijd open.

Soms begrijpen mensen me niet. Ze zeggen dat ik “te veel” ben, dat ik in een zeepbel leef of dat ik te veel risico’s neem. Maar ik ben liever te veel dan niets. Ik heb liever honderd keer ongelijk dan twijfelen over hoe het zou zijn geweest. Voor mij is het leven een laboratorium, en ik ben hier om te mengen, testen, falen, opnieuw proberen.

Ik ben niet in deze wereld gekomen om stil te zitten, om een script te volgen dat door anderen is geschreven, of om in mallen te passen die niet voor mij zijn gemaakt. Ik ben gekomen om alles te voelen: de duizeligheid van het begin, de pijn van het verlies, de magie van onverwachte ontmoetingen. Om intens te leven, ook al doet het soms pijn, ook al begrijpt niet iedereen het.

Ja, ik ben intens. Ik gooi mezelf erin als ik gepassioneerd ben, ik geef mezelf zonder maat, en ik hou van alles wat ik ben. Ik kan niet half liefhebben, ik kan niet half leven. En ik weet dat dat beangstigend is, omdat het ware soms ongemakkelijk is. Maar ik zal mijn licht niet uitdoen om diegenen niet te storen die nog niet durven te schijnen.

Ik heb geleerd dat er geen grotere fout is dan jezelf te verraden om anderen te behagen. Dus kies ik ervoor om trouw te zijn aan mijn innerlijke stem, zelfs als het trilt. Ik kies ervoor om mijn eigen wegen te bewandelen, ook al zijn ze soms eenzaam. Want diep van binnen weet ik dat het authentieke altijd zijn plaats vindt, en dat wie echt resoneert met mijn essentie, zal blijven..