HecateCorvin

HECATE CORVIN

23 jaar geleden, er is een energie die niet kan worden genegeerd. Het is dus een perfecte mezcla tussen zoetheid en picardie. het meisje qui sonne onschuldig terwijl ze zich al alles voorstelt wat je kan provoceren. Ik vond het altijd leuk om me krachtig te voelen met mijn lichaam, te spelen met blikken, te hinten zonder te veel te zeggen en l'imagination de rest te laten doen. Als uw model op OnlyFans niet de enige is die afbeeldingen toont, creëert u fantasieën, verbindt u wonderen met de passage van een scherm en zet u elke susurro om in iets onvergetelijks. Ik geniet van koken, mezelf verwennen, de traagheid gebruiken om mijn rondingen op te tillen en mijn meest atrevido pad te verkennen. Ik ben flirterig, grappig, een beetje ondeugend en zeer zeker van wat ik te bieden heb. Hier vindt u alleen foto's. U zult een intieme ervaring ontdekken, dichtbij en vol medeplichtigheid. Als je hier bent, is het geen toeval. Je bent altijd op zoek naar iets anders. Iets echts, iets intenser, iets persoonlijker. Welkom in mijn wereld.. Ik beloof dat je hier wilt blijven.

Ik denk aan jou in de zoete stilte van de nacht, wanneer de wereld zwijgt en mijn huid zich je naam herinnert. Jij bent de zucht die ik niet wist dat ik nodig had, de vonk die mijn winters aansteekt, de kalmte die mijn stormen kalmeert. Als je naar me kijkt, bloeit er iets in me op zonder waarschuwing, alsof je ogen precies weten waar ze mijn ziel moeten raken. Ik weet niet of het het lot of het toeval was, maar sinds jouw komst klopt mijn hart op een andere, langzamere muziek. Dieper. Meer aan de jouwe. Als van je houden een risico is, wil ik me zonder angst laten gaan, want in je armen is zelfs de afgrond een toevluchtsoord.

Verliefd zijn is aanraken met een lichtere hand. We trekken ons terug, we voelen ons goed. We zien de wereld door zijn ogen. Een kardinaal is rood. De hemel is blauw. Plotseling weten we dat hij het ook weet. Hij is er niet, maar we weten dat we genieten van de winter samen, of de zoetheid van de lente. Haar hand die jouw hand vasthoudt, dat is te veel. Te veel om te dragen. We kunnen hem niet in de ogen kijken, want onze pols mag het onuitsprekelijke niet zeggen. Wanneer hij een deur sluit – hij is er niet – is men vrij van een angstaanjagende vrijheid. We zijn de mooie helft van een gouden wond. We herinneren ons en verlangen naar haar mond om haar aan te raken, om haar te fluisteren. Oh, wanneer de bekentenis is een zekere dood! Oh, wanneer de uitdrukking hypnotiseert, om de Gouden Zuil tot as te zien vergaan.

Wij, vreemdelingen van de moed, verbannen van het plezier, opgerold in de eenzaamheid, totdat de liefde neerdaalt uit zijn heilige tempel en verschijnt in onze ogen om ons te bevrijden en ons te openen voor het leven. Liefde komt, en op haar weg komen extasen, oude herinneringen aan vreugde, voorouderlijke verhalen van pijn. En als we durven, zal de liefde de ketenen van angst uit onze zielen scheuren. In de warmte van het licht van liefde laten we onze verlegenheid los, we durven moedig te zijn. En plotseling begrijpen we dat liefde ons alles kost wat we zijn en alles wat we kunnen zijn. En toch is het liefde.

Dat is liefde. Ik moet me verstoppen of vluchten. De muren van zijn gevangenis stijgen, als in een nachtmerrie. Het mooie masker is veranderd, maar zoals altijd is het uniek. Waartoe zullen mijn talismannen mij dienen: de praktijk van brieven, vage eruditie, het leren van de woorden die de Het ruige noorden zong over zijn zeeën en zwaarden, een serene vriendschap, de galerijen van de bibliotheek, de eenvoudige dingen, de gewoonten, de jeugdliefde van mijn moeder, de militaire schaduw van mijn doden, de tijdloze nacht, de smaak van de slaap? Bij je zijn of niet bij je zijn, dat is de maat van mijn tijd. Reeds breekt de kruik aan de fontein, reeds staat de mens op bij het gezang van de vogel, reeds zijn degenen die uit de vensters kijken verduisterd, maar de schaduw heeft geen vrede gebracht. Het is, ik weet het nu, liefde: de angst en de opluchting om je stem te horen, het wachten en de herinnering, de gruwel om nu te leven. C'est l'amour avec ses mythologies, avec ses petites magie inutiles. Het is de liefde met zijn mythologieën, met zijn nutteloze kleine magieën.. Er is een hoek waar ik niet overheen durf te gaan. De legers omringen me al, de hordes. (Deze pièce is onwerkelijk, ze heeft het niet gezien. De naam van een vrouw verraadt me.. Een vrouw doet me pijn overal.