GiuliaAddams

Tijdens haar verblijf nam Giulia deel aan Wayuu-ceremonies, leerde ze over hun mythologieën en de uitdagingen waarmee ze werden geconfronteerd als gevolg van de exploitatie van natuurlijke hulpbronnen. Ze voelde een diepe verbondenheid met hun verhalen van verzet en begon het belang te begrijpen van het behoud van niet alleen de biodiversiteit, maar ook de culturele diversiteit. Hij keerde terug uit La Guajira met een nieuwe missie: het bevorderen van respect voor inheemse culturen en pleiten voor hun opname in het natuurbeschermingsbeleid.

Hier, in het land van de Wayuu, een inheemse gemeenschap die bekend staat om hun veerkracht en sterke band met de elementen, vond Giulia een innerlijke vrede die ze nog nooit eerder had ervaren. Ze bracht dagen door met mediteren in de duinen, toekeken hoe de wind nieuwe vormen in het zand vormde en bleef hele nachten onder een sterrenhemel die de verhalen van het universum leek te vertellen..

Na haar tijd in de Amazone werd Giulia aangetrokken door een ander uiterste van Colombia: de Guajira-woestijn in het noordoosten van het land. Het dorre landschap, met schijnbaar eindeloze zandduinen en een uitgestrekte lucht die de horizon raakte, stond in schril contrast met de weelderige oerwouden en bergen die ze had verkend. Het was in Guajira dat Giulia een soort spirituele wedergeboorte beleefde.

Daar realiseerde ze zich dat natuurbehoud niet alleen over het beschermen van het land ging, maar ook over het beschermen van de culturen en de voorouderlijke kennis die er al millennia mee samenleven. Deze ervaring veranderde haar perspectief op haar werk en gaf haar een nieuw doel: pleiten voor de rechten van inheemse gemeenschappen en van hen leren in het beschermingsproces..

De manier waarop deze stammen onderwezen en belichaamden als basis voor hun overtuigingen waren de ware kwaliteiten of kenmerken die ze wilde belichamen in alle mensen die ze wilde omringen, waardoor ze een duidelijk idee had van wat ze wilde voor haar leven en haar omgeving door zichzelf te omringen met Met mensen die haar kennis en een diepe liefde voor de natuur en voor het één zijn met zichzelf brachten.

Wekenlang documenteerde de groep soorten die nog nooit eerder waren geregistreerd. Op een ochtend, terwijl ze langs een dicht pad liepen, kwamen Giulia en haar team een kleine inheemse gemeenschap tegen die zelfvoorzienend leefde, zoals ze al eeuwen hadden gedaan.. Gefascineerd door hun kennis van de jungle en hun vermogen om te overleven in een van de meest vijandige omgevingen ter wereld, bleef Giulia een maand bij hen om te leren over medicinale planten, jacht- en verzameltechnieken en hun symbiotische relatie met de natuur..

Het Amazoneregenwoud is een van de meest raadselachtige en mysterieuze plaatsen op aarde en Giulia had er altijd al van gedroomd om het grondig te verkennen. Tijdens een van haar meest ambitieuze reizen besloot ze met een team van internationale onderzoekers de dichte jungle in te trekken. Onder begeleiding van inheemse gidsen zeilde ze de Caquetá rivier af, een zijrivier van de machtige Amazone rivier, en het hart van de jungle in..

Ze nam haar kennis en bedacht grote veranderingen in de hele gemeenschap op basis van de elementen van transformatie en cultuur als basis voor milieuverandering en bewustzijn in het hele gebied, waardoor de verschillende gemeenschappen het ware doel van verandering en een leven waarin het milieu wordt gerespecteerd konden begrijpen. Natuur en natuur zouden fundamentele elementen moeten zijn in ons leven en de verandering die we als mens willen hebben.

De Cocora-vallei was niet alleen een plek van buitengewone schoonheid, het was ook een kwetsbaar ecosysteem. Giulia en haar team hebben onvermoeibaar gewerkt om deze unieke habitat te beschermen tegen ontbossing en landbouwuitbreiding. Ze creëerden milieu-educatieprogramma's voor lokale boeren, waar ze hen milieuvriendelijke landbouwtechnieken leerden. In dit stadium realiseerde Giulia zich dat voor echt behoud de mensen erbij betrokken moeten worden, niet alleen het land..

Een van de meest transformerende ervaringen voor Giulia vond plaats in de Cocora-vallei, in het hart van de Eje Cafetero. Daar stonden de waspalmen, de hoogste bomen ter wereld, majestueus tegen de blauwe hemel en creëerden een surrealistisch landschap. Giulia voelde dat ze een andere wereld was binnengegaan, een wereld waar de natuur het ritme van het leven dicteerde.

Na haar afstuderen richtte Giulia samen met haar goede vriendin een onderzoeksproject op in het Colombiaanse Amazonegebied. Het doel was om de biodiversiteit van de regio beter te begrijpen en samen met lokale gemeenschappen duurzame ontwikkelingsmodellen te creëren. Giulia herinnerde zich altijd de woorden van een inheemse sjamaan die ze tijdens een van haar expedities ontmoette: “Het land is niet van ons, wij zijn van het land”. Die zin werd de mantra van haar leven.

Het was op de universiteit waar een jonge wetenschapper die zijn passie voor de natuur deelde, zijn grote vriend en medeplichtigheid in zijn avonturen was. Samen reisden ze naar afgelegen plekken, onderzochten weinig bekende ecosystemen en documenteerden bedreigde soorten. Hun vriendschap bloeide op toen ze fantastische en exotische plaatsen leerden kennen, zoals bergen beklimmen om zeldzame vogels te observeren of kamperen in de jungle op zoek naar jaguars..

Op drieëntwintigjarige leeftijd besloot Giulia te gaan studeren aan de Nationale Universiteit van Colombia. Ze wist dat ze haar leven wilde wijden aan het behoud van het milieu en de bescherming van de natuurlijke wonderen van haar land. Tijdens haar studie verdiepte Giulia haar kennis van de Colombiaanse flora en fauna, van de páramos tot de regenwouden. Ze sloot zich ook aan bij verschillende studentenactivistische groepen, die pleitten voor een sterker beleid voor natuurbehoud en milieubescherming..

Vanuit Bogota ging zijn reis verder naar het noorden, naar de Caribische kust. Hij kwam aan in Cartagena de Indias, een ommuurde stad die in de tijd leek te zijn bevroren. Terwijl ze door de geplaveide straatjes met balkons vol bougainvillea’s wandelde, voelde ze zich meegenomen naar een ander tijdperk. De ondergaande zon op de muren van Cartagena creëerde een schouwspel dat Giulia's adem wegnam. Ze bracht hele middagen door met het verkennen van het Castillo de San Felipe de Barajas, en stelde zich de dagen voor toen piraten deze kusten stalkten.

Eerst kwam hij aan in Bogotá, de hoofdstad. Het was een compleet andere wereld dan haar kleine stad. Bogota was een bruisende stad, vol contrasten; in het centrum, moderne skyscrapers coëxisten met de koloniale huizen van La Candelaria. Giulia werd verliefd op het bruisende ritme van de stad, de levendige straten, de musea zoals het Goudmuseum, dat een van de belangrijkste collecties van pre-Columbiaanse kunst ter wereld huisvestte. Op elke hoek, van de Cerro de Monserrate tot de fietsroute op zondag, bood Bogota hem een nieuwe kant van Colombia die hij nog niet kende.

Toen ze negentien werd, voelde Giulia de behoefte om verder te gaan dan de grenzen van haar geliefde stad. Ze had verhalen gehoord over de natuurlijke en culturele wonderen van Colombia en wilde ze met eigen ogen zien. Dus, met een rugzak op haar schouder en een notitieboekje om haar indrukken op te schrijven, begon ze haar reis door het land.

Het stadje, met zijn kleurrijke huizen, geplaveide straatjes en met bloemen versierde pleinen, leek wel een met de hand geschilderd schilderij. De mensen leefden met een gevoel van gemeenschap en samenhorigheid dat elders niet te vinden is. Iedereen kende iedereen, en de deuren stonden altijd open voor buren. Het leven van Giulia werd gekenmerkt door lokale festivals, religieuze processies, carnaval vol muziek en dans, en rustige dagen op het stadsplein, waar de ouderen zouden zitten en verhalen vertellen over tijden die voorbij zijn.

Het aroma van vers gebrande en gemalen koffie doordrong altijd Giulia's huis. Op zeer jonge leeftijd had ze al geleerd om de subtiele verschillen te onderscheiden tussen koffiebonen uit verschillende delen van haar familieboerderij.. Haar oudere vriend, een wijze en geduldige man, nam haar's morgens mee naar de velden. Samen keken ze naar de dauw op de bladeren van de koffiebomen en luisterden naar het gezang van de vogels die de dageraad aankondigden.. Daar ontwikkelde Giulia een diepe band met de aarde en leerde ze in elke plant en elk insect een klein wonder van de natuur te zien..

Giulia werd geboren op een warme ochtend in een klein stadje, genesteld in de bergen van de noordelijke regio van Colombia. Vanaf haar jeugd werd haar leven gekenmerkt door de natuurlijke en culturele rijkdom die haar omringde. Haar familie woonde er al generaties lang en haar vader was een trotse koffieboer. Haar moeder was lerares op de plaatselijke school en gaf niet alleen les in traditionele vakken, maar ook in de geschiedenis van haar regio en de liefde voor haar land..