EvellynnClark

- Ik ben niet van plan. ♥

Wat zegt u en doet u nog steeds alsof u de betekenis van deze koninkrijken ontkent waarvoor ik net begin te lopen? !

In het raam schuilt oud sandelhout vervaagd met zijn schitterende altviool -fluit of luit in een andere tijd--, de bleke heilige die het oude boek rekt dat het oogverblindende Magnificat volgens de Compline en Vespers laveert. Raak het glas-in-loodraam aan van deze monstrans, de gevleugelde harp van een engel die tijdens de avondvlucht is gemaakt voor de schoonheid van zijn falanx. En laat het sandelhout en het boek staan, en de streling gaat met de vinger over het instrumentale verenkleed, de tañadora van de stilte

geheim leeg klokje dode vogels in het huis waar alles slaapt om negen uur de aarde blijft stil het lijkt alsof iemand zucht de bomen lijken te glimlachen het water trilt aan het puntje van elk blad een wolk door de nacht voor de deur zingt een man het raam gaat open zonder geluid

Oh, ik bewonder veel, door het geloof, dat een oor gegeven wordt aan de haat wanneer hij de louette gasouille. !

O, die afschuwelijke bloederige nachtmerrie achtervolgt me rusteloos, woedend, boos, wanhopig; Overal waar ik kom mijn fucking pad en hetzelfde bijt me als wolven in een roedel! O, ik lijd zo veel, ik lijd zo verschrikkelijk dat de eerste kreun die de eerste man uitademde Het is bijna zoet in tegenstelling tot mijn naamloze pijn! En je verdriet, mijn lief, zal zijn als een goddelijke kudde zwaluwen, die de rivierhorizon van een gouden dag en september oversteekt.

Zijn leerlingen van statue regardent fixement et sa voix douce et grave rappelle l'inflexion des voix bien-aimées déjà silencieuses à jamais..

Als iemand op je deur kloppt en je verdrietig bent, Ouvre, what's l'amour, mon ami.

Luister naar het schip, vrouw, kom dicht bij mijn oren, en luister naar het schip, naar het schip, vaar in mijn binnenzeeën..

Geef me je hand, door Gabriela Mistral Geef me je hand en we zullen dansen; Geef me je hand en je zult van me houden. Als één bloem zullen we zijn, als een bloem, en niets meer. We zingen hetzelfde vers bij dezelfde stap die je danst. Als een punt dat we zullen golven, als een punt, en niets anders. Jouw naam is Rosa en ik ben Esperanza; Maar je zult je naam vergeten, want we zullen een dans op de heuvel zijn en niets anders .

Alors remplis ma folie de mots ou laisse-moi vivre dans ma sérénité nuit de l'âme à jamais sombre Je kunt me niet laten gaan.

Maar het is tevergeefs te vechten, dat er geen naam is die hem kan ziek maken. oui, avoir le vôtre dans mes mains, ik zou, à ton oreille, hem kunnen zingen à toi seul.

De zon kan voor altijd donker worden, de zee kan in een ogenblik opdrogen, de aarde kan niet meer bestaan. Zoals een glas. Alles komt eraan! Couvrez-moi de votre crêpe funèbre, mais ça ne peut jamais sortir en moi, de vlam van je liefde.

Jij hebt mij en ik ben van jou. zo dicht bij elkaar Als vlees op botten. zo dicht bij elkaar en vaak zo ver! . Je vertelt me soms dat je me gesloten vindt, als een harde steen, alsof ik in geheimen ben gewikkeld, onbewogen, afstandelijk. En je zou willen dat de jouwe de sleutel tot het mysterie is. Als niemand het heeft. Er is geen sleutel. ik niet, ik heb het zelf niet eens !

Ik wil huilen omdat ik te veel van je hou. Ik wil sterven omdat je me het leven hebt gegeven. Het zal alles wat in me is, zijn dat je'bonjour'zegt. En ik weet niet meer wat er van me zal gebeuren. Alles zegt me dat ik zal sterven. Wat wanhoop l'amour brengt, Ik wist niet wat l'amour was Maintenant je weet parce que je ne suis pas content.

Ik wil niet sterven zonder je mond te begrijpen. Ik wil niet sterven, de ziel verbijsterd, zich anders te weten, verloren op andere stranden. Ik wil niet sterven met deze ongenoegen... door de eindeloze boog van deze droevige koepel... waar je dromen leven onder de middagzon. Ik wil niet sterven zonder dat je de gouden bollen van mijn lichaam hebt gegeven, de huid die me bedekt, de beven die me overvalt. Ik wil niet sterven zonder dat je van me houdt..

L'amour est ce silence timide près de toi, sans que tu le saches, Et souviens-toi de ta voix quand tu pars et voel de warmte van je ontvangst. Lieven is wachten op je, alsof je deel uitmaakt van de zonsondergang..

Comme si chaque baiser au revoir, Ma Chloé, we gaan elkaar zoenen, we houden van elkaar. C'est peut-être notre tour Op de schouder de hand die oproept Au bateau qui ne vient que à voir Et ça dans le même paquet Aanhangen wat we mutuellement waren Et la somme universelle extraterrestre van het leven.

Ma terreMa terre c'est toi (Mijn aarde, ik ben jij)

Mon peuple, c'est vous Mijn volk, dit is jullie.

Verbanning en dood voor mij. Zeg-me, wat is het, anders ben jij?

Als de goddelijke storm stil is in mijn tijd, ik ga liggen, met je toffe mesjes, op je bruiloft, mijn front slaapt, slaap in de ritme van je laatste kussen..

Ni souvenirs ni présages: Je bent alleen aanwezig, zingend. Pas de silence, pas de mots: je stem, recht, recht, spreek me aan. Ni mains ni lèvres: seulement deux corps au loin, séparés. Geen handen noch lippen, alleen twee lichamen in de afstand. noch licht noch duisternis, noch ogen noch look: visie, het zicht van de ziel.

Soms heb ik de indruk dat ik tegen je zeg: Soms heb ik de indruk dat ik zo'n stommerik ben. Soms wil ik een kind zijn dat huilt. Parfois j'ai l'impression d'être mort sentir, sous la terre humide de mes sucs, une fleur pousse pour moi me casser la poitrine une fleur et dites: Cette fleur, pour toi.

Voor je groene ogen mis ik het, sirene van hen die Ulysses, wijsheid, lief en vrees. Voor je groene ogen. Voor je groene ogen in wat, vlug, gewoonlijk schijnen, soms, melancholie; voor je groene ogen als vol vrede, geheimzinnig als mijn hoop; voor je groene ogen, effectieve spreuk, ik red me

Als je van me houdt, heb me dan allemaal lief, niet door gebieden van licht of schaduw. Als je van me houdt, hou dan van me zwart en wit, en grijs, groen en blond en bruin. Hou van me dag houdt van me 's nachts. En 's morgens vroeg bij het open raam! . Als je van me houdt, snijd me dan niet af: hou van me allemaal. Of hou niet van me.

Een mysterie brandt in je ogen, maagd ontwijken en metgezel. Ik weet niet of vuur haat is of onuitputtelijke liefde voor je zwarte aliaba. Je gaat met me mee zolang ik een schaduw op mijn lichaam werp en mijn sandaalzand achterlaat. -Heb je dorst of water op mijn weg?- Vertel het me, ongrijpbare maagd en metgezel.

Tactique et stratégie, door Mario Benedetti Ma tactique est de te regarder apprenez comment vous êtes t'aime comme tu est ma tactique est de te parler et t'écouter bouwen een onverwoestbare brug avec des mots ma tactique est de rester dans ta mémoire je ne sais pas comment je ne sais pas sous quel prétexte Maar blijf bij jou. Mijn tactiek is om eerlijk te zijn. En weet dat je eerlijk bent. Mijn strategie is dat elke dag dat ik je geef, ik niet weet hoe ik je niet ken, onder welke voorwendsel je me nodig hebt.

Je hebt me een beetje gekeken..

Geef me je hand, door Gabriela Mistral Geef me je hand en we zullen dansen; Geef me je hand en je zult van me houden. Als één bloem zullen we zijn, als een bloem, en niets meer. We zingen hetzelfde vers bij dezelfde stap die je danst. Als een punt dat we zullen golven, als een punt, en niets anders. Jouw naam is Rosa en ik ben Esperanza; Maar je zult je naam vergeten, want we zullen een dans op de heuvel zijn en niets anders .

Ik zei het je voor de wolken Ik zei het je voor de zee boom Voor elke golf voor de vogels in de bladeren Voor de ogen die een gezicht of een landschap worden En het slaap dat de hemel van zijn kleur maakt Voor de hele nacht bue Voor de routes grille Voor de open venster voor een front découvert Alle liefde, alle vertrouwen, overleven

De nacht komt langzaam en grijs een virus in de lucht de blik probeert zijn invasie te voelen een rook drie huizen een scheutje sneeuw hoe de penetratie van het beeld te zien zijn eb als de woorden het eruit gooien maar niets en niets en niets een cirkel van licht een paar vormen nauwelijks gezien in de snelheid tong geveegd door de wind van de tijd zwart heeft al de ruimte alles zo verminderd aan zijn rook verspreidt eenzaamheid zich over het raam

Eerste sneeuw vanochtend vroeg. Oker, groen Zoek je toevlucht onder de bomen. Ten tweede rond het middaguur. Alleen dennennaalden blijven over, die soms ook harder vallen dan sneeuw. Dan, tegen de avond, komt de gesel van het licht tot stilstand. Schaduwen en dromen hebben hetzelfde gewicht. Een beetje wind Schrijft met het puntje van de voet een woord uit de wereld.

Wat heb je te doen zonder eind, rosier, par longue pluie, avec ta double rose Zoals twee muurde gepen blijven ze zonder vliegen. Ik zie ze van mijn hart want mijn ogen zijn gesloten. Mijn liefde boven de bloemen liet alleen wind en wolken..

Neem een toit de vieilles tuiles een peu avant midi. Plaats alles naast een déjà grand lily gereden door de wind. Zet boven hen een blauwe hemel, gewassen door witte wolken. Laat ze doen. Kijk naar hen..

Je ne vois presque plus rien que la lumière, les cris d'oiseaux lointains en sont les nœuds, la montagneLégère cendre au pied du jour Ik zie bijna niets meer dan het licht, de vogelgeschreien ver weg, de bergen licht gaan onder de dag.

Nomme si tu peux ton ombre, ta peur et montre-lui le tour de sa tête, le tour de ton monde et si tu peux prononce-le, le mot des catastrophes, si tu oses rompre ce silence tissé de rires muets, — si tu oses sans complices casser la boule, déchirer la trame, tout seul, tout seul, et plante là tes yeux et viens aveugle vers la nuit, viens vers ta mort qui ne te voit pas, seul si tu oses rompre la nuit pavée de prunelles mortes, sans complices si tu oses seul venir nu vers la mère des morts – dans le cœur de son cœur ta prunelle repose – écoute-la t'appeler: mon enfant, écoute-la t'appeler par ton nom.

Wat zegt u en doet u nog steeds alsof u de betekenis van deze koninkrijken ontkent waarvoor ik net begin te lopen? !