DemiMistral

Mijn kleine dagelijkse rebellie. Het wrijven van de stof tegen mijn huid was al een heerlijke herinnering aan waarom ik van deze momenten geniet. Ik haalde wat papieren tevoorschijn en probeerde me te concentreren. maar het gevoel van het koude bureau op mijn onderarmen, de geur van vers gedrukt papier en het geluid van mijn eigen bewegingen leidden me af.

Mijn fetisj is altijd de routine met twee richtingen geweest: het dagelijks leven vol verlangen. Dus toen ik naar voren leunde om de oplader onder het bureau aan te sluiten, voelde ik mijn ademhaling veranderen.

De kleine ruimte, de geur van hout, mijn haar op mijn schouders.. Het was alsof elk detail was ontworpen om me te provoceren. Ik bleef daar een paar seconden, opzettelijk. Genieten van de houding, de tijdelijke kwetsbaarheid. Genieten van het idee dat als iemand binnenkwam, hij me zo zou vinden: tussen werk en fantasie, tussen professionaliteit en verlangen. Ik liep langzaam naar buiten, ging op de stoel zitten en beet op mijn lip. Niemand was er nog. Het deed de temperatuur in mijn borst stijgen. Ik opende de computer, maar mijn gedachten waren niet op de e-mails; ze waren op mijn eigen huid, op de manier waarop de stof streelde mijn dijen bij elke ademhaling..

Ik voelde een kleine rilling. Het soort sensatie dat alleen ontstaat als ik precies ben waar ik wil zijn, precies doe wat ik leuk vind: in stilte ongehoorzaam zijn.. De vrouw zijn die iedereen ziet als serieus, correct.. Zonder te vermoeden dat onder de tafel, mijn vingers doorlopen mijn been onder het voorwendsel van "me comfortabel installeren ». De klok heeft de ingangstijd gebeld. Ik hoorde voetstappen in de gang. Ik stond op, haalde diep adem en nam mijn professionele houding aan.. Alleen ik wist wat hier een paar minuten eerder was gebeurd. Alleen ik voelde de warmte die me de hele dag zou vergezellen, verborgen onder mijn rok. En deze medeplichtigheid met mezelf.. Het was mijn grootste plezier.