AnaWinslow

Ik hoef je niet naakt te zien om te weten wat je wilt. Je ogen lopen al door elk deel van mij alsof je handen ze willen volgen. Je nadert en de wereld wordt gereduceerd tot je mond die de mijne streelt, alsof de liefde daar net geboren is, op dat moment waar de kus nog geen kus is, maar al brandt. Nake me langzaam, niet alleen kleding, maar de ziel. Laat me voelen dat de liefde bedrijven met jou ook een daad van geloof is, van overgave, van oneindigheid.

Je stem, als een zijde fluisteren glijdend langs mijn nek, doet me mijn ogen sluiten en de deuren van al mijn zintuigen openen. Raak me niet aan, laat me me voorstellen. Je ademhaling achter mijn oor, je handen nog steeds in pauze, en ik, bevend en voor wat ik weet zal komen. Je maakt verlangen een langzame dans, een streling die begint zonder zelfs te beginnen, en wanneer je me eindelijk neemt, is het niet alleen huid die wrijft, is alles wat ik ben wat wordt afgeleverd.

Mijn lichaam wacht op je als een bloem in de vroege ochtend: nog gesloten, maar vol dauw, trillend in de zon. Ik denk en mijn huid bereidt zich voor alsof die zich precies herinnert hoe je lippen naar beneden gaan, het ritme waarmee je vingers me ontdekken. Maar meer dan dat, ik verlang naar de manier waarop je me later aankijkt, als ik al in al je afgronden ben gevallen en je me knuffelt alsof liefhebben de enige manier is om te overleven.

Wat ik voor je voel is niet alleen verlangen. Het is de kunst om je met tederheid te wensen. Ik wil je aanraken hoe iets fragiel wordt gespeeld, hoewel ik weet dat jij en ik allemaal vuur zijn. Ik wil je kussen zonder haast, met stille woorden op elke lip. Ik wil dat de liefde ons meeneemt terwijl we plezier maken van een daad van zorg, levering, thuis. Want bij jou is seks meer dan lichamen: het is huid met geschiedenis, blikken die spreken, en kreten die zeggen: "Ik hou van je, ook hier."

Je weet hoe je me opwindt zonder zelfs maar te wrijven. Je blik is al een vuur, je stem, een onzichtbare vinger die langzaam langs mijn rug gaat. Je doet me denken aan de druk van je lippen waar niemand anders heeft gekust. En wanneer je me eindelijk nadert en aanraakt, is het alsof de wereld uitgaat zodat je lichaam alleen op het mijne bestaat. We maken de liefde alsof we een leven hebben om samen te sterven opnieuw en opnieuw tussen strelingen en zuchten.