SeleneLeon

Mijn naam is Selene León. Ik ben 27 jaar geleden geboren in Medellín, Colombia, en hoewel me altijd is verteld dat ik met een glimlach ben geboren, is die glimlach voor mij meer dan een eenvoudig gebaar; het is een weerspiegeling van een leven vol nieuwsgierigheid, verhalen en een diep verlangen om de wereld te leren kennen. Sinds ik klein was, zei mijn moeder altijd dat ik was als een orkaan. Ik kon nooit stilzitten, altijd vragen stellen, altijd op zoek naar iets nieuws om te leren. Ik nam nooit genoegen met het antwoord "gewoon omdat", ik moest het "waarom" van alles weten. Ik herinner me dat ik toen ik acht jaar oud was, mijn oma vroeg waarom de lucht blauw was.. Mijn oma keek me aan en zei gewoon dat het zo was omdat God het zo gemaakt had.. Maar voor mij was dat antwoord nooit genoeg. Een paar dagen later kwam ik met een heel plan om een meer wetenschappelijke verklaring te vinden. Het was mijn eerste serieuze poging om de wereld te begrijpen, hoewel ik het me waarschijnlijk toen niet realiseerde..

Mijn familie is altijd mijn toevlucht geweest. Mijn moeder, Carmen, is een warme, geduldige ziel die, op de een of andere manier, mijn behoefte om te verkennen begreep sinds ik een kind was. Ze heeft me altijd gesteund, zelfs toen ik haar ergerde met mijn grillen. Ik herinner me een keer toen ik vijftien was en ik besloot dat ik dierenarts wilde worden. Ik keek urenlang naar dierenvideo's op YouTube en deed onderzoek naar hoe ik een dierenkliniek kon starten, totdat ik me realiseerde dat dieren niet mijn ding waren.. Maar mijn moeder zei nooit nee tegen mijn dromen. Ze keek me aan en zei: “Doe wat je hart je zegt, maar doe het goed. ” Op de middelbare school vertelden mijn vrienden me altijd dat ik een ongelooflijk vermogen had om met iedereen te praten. Het maakte niet uit of we uit verschillende groepen kwamen of elkaar helemaal niet kenden, ik vond altijd een manier om een gesprek aan te gaan. Voor mij waren de verhalen van andere mensen altijd fascinerend. Luisteren naar iemands leven, hun dromen, hun angsten, hun successen.. Het hield me urenlang wakker. Ik kon het niet helpen: mijn nieuwsgierigheid was onverzadigbaar.

Toen ik afstudeerde op de middelbare school, gingen al mijn vrienden meer conventionele wegen bewandelen: sommigen gingen techniek studeren, anderen werden advocaat of arts.. En hoewel ik al die beslissingen respecteerde, voelde ik dat er nog iets meer was dat ik moest ontdekken. Uiteindelijk besloot ik om sociale communicatie te studeren. Het idee van het vertellen van verhalen, van het begrijpen van menselijke verhalen, trok me echt aan. Mensen communiceerden niet alleen met woorden; ze communiceerden door gebaren, uitdrukkingen en stiltes. Ik was vastbesloten om die taal te begrijpen. Het was op de universiteit dat ik het idee van reizen vond. Terwijl mijn klasgenoten ondergedompeld waren in de verantwoordelijkheden van het dagelijks leven, verloor ik mezelf in mijn gedachten, droomde ik van plaatsen die ik nog niet had gezien. Soms bladerde ik uren door tijdschriften, keek naar foto’s van plaatsen als Parijs, Tokio of Buenos Aires en voelde een diepe behoefte om daar te zijn – de lucht inademen, de straten aanraken, met mensen praten..

Ik herinner me nog goed de eerste reis die ik buiten mijn land maakte: een zomer in Buenos Aires toen ik 21. Het was een ontdekkingsreis. Niet alleen van de stad, maar van mezelf. I spent a month walking through neighborhoods, trying foods I had never imagined, meeting people who were so different from me, but in some way connected with me. Ik herinner me vooral een gesprek dat ik had met een straatverkoper in de wijk Corrientes. We spraken uren over literatuur, over het leven, en aan het eind, toen ik afscheid nam, zei hij iets dat me voor altijd bijbleef: “Laat de nieuwsgierigheid je nooit verlaten, want dat is het enige dat je levend laat voelen. ” Vanaf dat moment wist ik dat ik meer zou reizen. Maar ik realiseerde me ook dat mijn nieuwsgierigheid niet alleen werd bevredigd door de plaatsen die ik zag, maar door de verhalen die ik in elke hoek vond. Elk gesprek, elk gezicht dat ik zag, elk verhaal dat ik hoorde werd een deel van mij, een ander stukje van de puzzel die mijn leven was.. Na de universiteit kreeg ik een baan bij een klein filmproductiebedrijf. Hoewel ik dankbaar was voor de kans, was de baan niet waar ik van droomde. De routine van de hele dag voor een computer zitten overweldigde me. Ik voelde mijn ziel hunkeren naar meer. Toen besloot ik dat ik geen traditioneel pad wilde volgen. Ik wilde geen genoegen nemen met wat de meeste mensen als succes zagen. Mijn succes, althans voor dat moment, was in het volgen van mijn passies: het verkennen van de wereld, leren van verschillende culturen, en het delen van verhalen met anderen.

Op mijn 24e nam ik een riskante stap: ik zegde mijn baan op, verkocht een deel van mijn spullen en begon plannen te maken voor een lange reis. Het zou geen eenvoudige toeristische reis worden; ik wilde deel uitmaken van de gemeenschappen die ik bezocht, betrokken raken, leren en lesgeven.. Dus ik heb me aangemeld voor een vrijwilligersprogramma in Nepal. Ik zou Engels lesgeven in een klein dorpje in de Himalaya. De dag dat ik mijn vliegticket kocht, kon ik niet geloven dat ik het echt deed. Alles in mij vertelde me dat het gek was, maar tegelijkertijd drong alles in mij erop aan om vooruit te gaan. Ik wilde me onderdompelen in een compleet andere cultuur, leren leven met minder, de bergen zien die ik alleen op foto’s had gezien en, het belangrijkste, de verhalen van de lokale bevolking horen.. De verhalen van de kinderen die ik lesgaf, van de vrouwen die in die dorpen woonden, van de families die hun deuren voor mij openden. Nepal veranderde mijn leven op een manier die ik nooit had kunnen bedenken. De frisse lucht van de bergen, de sereniteit van de boeddhistische tempels en het gelach van de kinderen die Engels leerden, werden de meest kostbare herinneringen van mijn leven.. Elke dag was er een les in nederigheid, dankbaarheid en aanwezig zijn. Ik heb in die maanden meer over mezelf geleerd dan in de voorgaande jaren. Ik realiseerde me dat het leven niet altijd snel, lawaaierig, vol technologie of vol verplichtingen hoeft te zijn.. Soms is het leven voller als we verbonden zijn met de essentie: mensen, natuur en ervaringen.23720049

Mijn tijd in Nepal heeft me niet alleen geleerd hoe ik anders kan leven, maar het heeft me ook herinnerd aan iets dat ik diep van binnen altijd al wist: nieuwsgierigheid is de motor van mijn leven. Of het nu gaat om het verkennen van een nieuwe stad, praten met vreemden of iemand helpen iets nieuws te leren, mijn nieuwsgierigheid heeft me naar plaatsen gebracht die ik me nooit had kunnen voorstellen. Nu, op 27, blijf ik reizen, blijf ik op zoek naar verhalen. Mijn leven wordt niet langer beperkt door de grenzen van een stad, of de grenzen van een routine. Mijn reis is continu, en elke dag vind ik iets nieuws dat me verrast. En het beste deel is dat ik weet dat deze reis nooit zal eindigen. Want nieuwsgierigheid, die vonk die altijd in mij is geweest, vervaagt nooit. Het blijft gewoon groeien.