AraFerrer

♥ ♥ ♥Welkom op mijn ruimte, mijn naam is Ara ♥

Ik heb altijd gevoeld dat een kracht in mij weigerde stil te blijven. Het was geen rebellie, maar een brandende nieuwsgierigheid, een verlangen om verder te gaan dan wat me was geleerd te vrezen. Sinds mijn kindertijd heb ik me afgevraagd wat er achter de duizeligheid, achter het gevaar, achter die onzichtbare grens zit die zoveel mensen vrezen..

Ik ben opgegroeid aan zee, omringd door wind en zout. Misschien heb ik daar geleerd dat niets ooit stilstaat, dat alles verandert, en dat je moet leren dansen met de beweging. Toch heb ik lang geprobeerd om degene te zijn die van mij werd verwacht. Tot de dag dat ik besefte dat het leven te kort is om te leven volgens anderen.

Dus ik vertrok. Ik verliet mijn dorp voor een stad die nooit sliep. In het begin verstikte het lawaai en de lichten me, maar langzamerhand leerde ik van deze vibrerende chaos te houden. Ik vond er een nieuwe energie, een vrijheid in de wanorde, een uitnodiging om te stoppen met wachten en te beginnen met leven..

Ik begon te doen waar ik bang voor was: met vreemden praten, mezelf vrijwillig verliezen, het onbekende proberen. Ik heb ontdekt dat angst nooit echt verdwijnt; het verandert als je het onder ogen durft te zien. Elke kleine daad van moed maakte mijn wereld groter.

Kunst heeft me geholpen om mezelf anders te ontdekken. Door hem kon ik duizend versies van mezelf zijn zonder een van hen te ontkennen. Ik heb begrepen dat schoonheid niet voortkomt uit perfectie, maar uit oprechtheid, uit het vermogen om heel, kwetsbaar en waar te zijn.. Voor de eerste keer voelde ik me vrij zonder te hoeven behagen. Er waren dagen van leegte, nachten van onzekerheid. Toen de wereld groot leek en ik klein, klom ik op het dak om naar de hemel te kijken. Het was mijn manier om mezelf eraan te herinneren dat alles geen uitleg nodig heeft. Sommige dingen hoeven alleen maar geleefd, ingeademd, doorlopen te worden.

Ik herinner me een zomernacht toen ik mezelf in de zee gooide. Het ijskoude water nam mijn adem weg, en in die vloeibare stilte voelde ik een totale aanwezigheid. Geen verleden, geen toekomst, alleen de pure beat van het leven. Sindsdien, wanneer ik twijfel, herinner ik me deze duik: het herinnert me eraan dat ik hier ben, levend, vibrerend.. Mijn nieuwsgierigheid leidde me op wegen die anderen onverstandig zouden vinden. Maar het is mijn manier om het leven te eren: durven, risico's nemen, opnieuw beginnen. Ik heb geleerd dat jeugd niet een kwestie is van leeftijd, maar van houding - nieuwsgierigheid boven angst, beweging boven wachten, gevoel boven vergeten..

Vandaag hoef ik niet meer alles te begrijpen om vooruit te komen. Ik blijf schrijven, liefhebben, voelen. Ik loop op blote voeten, met een open hart, vol onbeantwoorde vragen. Misschien zal ik nooit alles weten, maar zolang ik zoek, zolang ik voel, weet ik dat ik leef – precies waar ik moet zijn..

♥♥♥