AnnaLadera

Er is een vuur in de verte van je schaduw, een vlam die niet schreeuwt, maar die brandt, die langzaam over de huid van de stilte glijdt en elk moment verandert in een zachte afgrond..

Het is niet haast die ik voel, het is een stevige, constante, onvermijdelijke klopping, zoals de nacht wanneer ze besluit te blijven en alles in haar mysterie te hullen..

Je aanwezigheid kun je niet aanraken. Je kunt het voelen, zoals de lucht voor een onweer, zoals het onzichtbare gefluister dat de rust verstoort en de zintuigen prikkelt..

Er is geen onschuld in wat ontstaat, maar er is ook geen schuld, alleen een waarheid die zich opdringt als de wens om zonder enige beperking dichterbij te komen..

En dit spel zonder regels of namen, waarin de tijd oplost in de intensiteit, wordt elke seconde een universum dat draait om slechts twee aanwezigheden..

Er is geen haast, maar er is ook geen pauze. Alleen een ritme dat zich ontwikkelt aan de grens tussen wat is en wat zou kunnen zijn..

Als dit een fout is, laat dan niemand het corrigeren. Als dit een risico is, laat dan niemand het stoppen..