ZoeRedds

Το βλέμμα σου παραμένει σαν μετάξι στο δέρμα, Μαλακό, αργό και αδύνατο να ξεχαστεί.

Ανάμεσα στα λόγια σου, ακούω έναν ψίθυρο, μια υπόσχεση που μόνο το σώμα μου καταλαβαίνει.

Δεν με αγγίζεις, όμως η αναπνοή μου αλλάζει όταν είσαι κοντά.

Άσε τη σιωπή σου να πιέζει τη δική μου, όπου ο πόθος ζει χωρίς ήχο.

Η θερμότητα ανάμεσά μας δεν είναι φωτιά, είναι ένα αργό κάψιμο που ποτέ δεν σβήνει.

Η παρουσία σου είναι ένα άγγιγμα που φοράω όλη μέρα, απαλό, στοιχειωμένο, αξέχαστο.

Δεν έχουμε φιληθεί, αλλά τα χείλη μου ήδη σε θυμούνται.

Υπάρχει ποίηση στον τρόπο που με κοιτάς, όχι λόγια, μόνο φωτιά πίσω από τα μάτια σου.

Στην παύση πριν το άγγιγμά σου, βρίσκω τον πιο γλυκό πόνο.

Το δέρμα μου ξέρει τον ήχο του ονόματός σου, ακόμα και στη σιωπή.

Η αναπνοή σου κοντά στη δική μου, μια σιωπηλή πρόσκληση που το σώμα μου δεν μπορεί να αντισταθεί.

Με μια μόνο ματιά, γδύνεις τις σκέψεις μου.

Ο χρόνος επιβραδύνεται όταν είσαι κοντά, όπως ο κόσμος ξέρει να μην διακόπτεται.

Η φωνή σου με αγγίζει βαθύτερα από ότι θα μπορούσαν ποτέ τα χέρια.

Λαχταρώ την παύση μπροστά στα χείλη σου, περισσότερο από το ίδιο το φιλί.

Στη σιωπή σου νιώθω ζεστασιά, λες και οι σκέψεις σου ιχνηλατούν το δέρμα μου.

Ένα άγγιγμα από σένα και ξεχνάω πώς νιώθω όταν αναπνέω.

Η εγγύτητά σου γράφει ποιήματα στο δέρμα μου, χωρίς μελάνι, χωρίς λόγια.

Το άγγιγμά σου, σαν βελούδο στη νύχτα, ανάβει το δέρμα και την ψυχή μου. Ένας ψίθυρος μαλακός, μια ανάσα τόσο βαθιά, Ανακατεύεις τη φωτιά που προσπαθώ να κρατήσω.

Σε μπερδεμένα σεντόνια και σιωπηλά βογκητά, τα σώματά μας μιλούν με ιερούς τόνους. Δεν χρειάζονται λόγια, τα χείλη σου ομολογούν Κάθε αμαρτωλή σκέψη σε απαλό χάδι.

Το φεγγαρόφωτο φιλάει κάθε καμπύλη, το βλέμμα σου τη σπίθα, η φωνή σου το νεύρο. Γδύσε με αργά με τα μάτια σου και δες τη συστολή μου να λιώνει σαν πάγος.

Απλά ένας ψίθυρος του ονόματός σου Στέλνει την καρδιά μου σε μια φλόγα. Μια καταιγίδα βράζει χαμηλά κάτω από το δέρμα μου, λαχταρά τη φωτιά που βρίσκεται μέσα.

Τα χείλη σου δεν μιλάνε, αλλά λένε Όνειρα όπου μόνο το πάθος κατοικεί. Ένα απαλό δάγκωμα, ένα τολμηρό φιλί, Μια γλώσσα φτιαγμένη από καυτή ευδαιμονία.

Κάτω από τη δαντέλα κρύβεται ένα μυστικό, Ένας κόσμος όπου η απόλαυση δεν πεθαίνει ποτέ. Μια ματιά από σένα, η αναπνοή μου ξεφεύγει, Η επιθυμία στάζει σε πυρετώδεις μορφές.

Υπάρχει μια φλόγα που τρεμοπαίζει χαμηλά, Όπου τα δάχτυλά σου τολμούν να πάνε. Ένα χτύπημα και ξεχνάω το όνομά μου, εξημερώνεις τη φωτιά μου, μετά τροφοδοτείς τη φλόγα.

Εισπνεύστε με αργά, σαν ζεστό κρασί, Αφήστε τις αισθήσεις σας να ακολουθήσουν τη σπονδυλική μου στήλη. Χωρίς βιασύνη, μόνο ρυθμός, μαλακός και αργός, Μέχρι οι καρδιές μας να αρχίσουν να λάμπουν.

Λαχταρώ τη φωνή σου, το πονηρό σου χαμόγελο, το άγγιγμά σου που παραμένει όλη την ώρα. Έλα πιο κοντά, άσε με να σε νιώσω κοντά, η αγαπημένη μου αμαρτία είναι κρυστάλλινη.

Τα λόγια σου με γδύνουν περισσότερο από τα χέρια, Διασχίζουν απαγορευμένες, φλεγόμενες εκτάσεις. Γράφεις πάνω μου με το βλέμμα και την αναπνοή, Μια ιστορία που στάζει γλυκιά μέχρι θανάτου.

Οι άκρες των δαχτύλων σου ανάβουν το δέρμα μου, Σαν φωτιά που ψιθυρίζει από μέσα. Κάθε ίχνος αφήνει σημάδια τόσο βαθιά, που ακόμα και στα όνειρα, μετά βίας κοιμάμαι.

Η σιωπή μιλάει ανάμεσα στους αναστεναγμούς μας, Ένα παιχνίδι πόθου κάτω από απαλά ψέματα. Η αναπνοή σου, ένα ξόρκι που δεν μπορώ να ακυρώσω, με δένει σφιχτά και με τραβάει μέσα.

Γεύσου με αργά, πάρε το χρόνο σου, Άσε κάθε φιλί να γίνει ομοιοκαταληξία. Γεύσου με σαν το αγαπημένο σου κρασί, και γράψε την πείνα σου πάνω στη δική μου.

Το δάγκωμα σου παραμένει, μια γλυκιά αμαρτία, Μια μελανιά που ανθίζει κάτω από το δέρμα μου. Δεν είναι πόνος, είναι κάτι παραπάνω, μια λαχτάρα που δεν μπορώ να αγνοήσω.

Με γδύνεις με ένα βλέμμα, Όπως τα μάτια σου γδύνουν κάθε στρώμα. Δεν χρειάζομαι χέρια, δεν χρειάζομαι άγγιγμα, το βλέμμα σου μόνο είναι πάρα πολύ.

Σέρνεσαι κάτω από κάθε μου αναστεναγμό, Μια φωτιά χαμηλή, μια ψιθυριστή κραυγή. Κανένα κομμάτι μου δεν είναι αληθινά δικό μου, Ζεις μέσα μου, σαν ζεστό κρασί.