VenuzHottX

[9

:31 p.m., 14/5/2024] F.L.B.S🥰: Η ξανθιά μου.. [9:32 p.m., 14/5/2024] F.L.B.S🥰: Σου το είπα για τα σύννεφα Σου το είπα για το δέντρο της θάλασσας Για κάθε κύμα για τα πουλιά στα φύλλα Για τα βότσαλα του θορύβου Για τα οικεία χέρια Για το μάτι που γίνεται πρόσωπο ή τοπίο Και ο ύπνος του δίνει το χρώμα του ουρανού Για όλη τη νύχτα που μεθούσα Για το πλέγμα του δρόμου Για το ανοιχτό παράθυρο Για ένα ανοιχτό μέτωπο Σου το είπα για τις σκέψεις σου για τα λόγια σου Κάθε χάδι, κάθε εμπιστοσύνη, επιζούν. [9:31 μ.μ.].,14/5/2024] F.L.B.S🥰: Η ξανθιά μου.. [9:32 p.m., 14/5/2024] F.L.B.S🥰: Σου είπα για τα σύννεφα Σου είπα για το δέντρο της θάλασσας Για κάθε κύμα Για τα πουλιά στα φύλλα Για τα βότσαλα του θορύβου Για τα οικεία χέρια Για το μάτι που γίνεται πρόσωπο ή τοπίο Και ο ύπνος του δίνει πίσω τον ουρανό του χρώματός του Για όλη τη νύχτα μεθυσμένος Για την πύλη των δρόμων Για το ανοιχτό παράθυρο Για ένα ανοιχτό φρύδι Σου είπα για το δικό σου σκέψεις για τα λόγια σου Όλα χάδια, όλη η εμπιστοσύνη επιβιώνει TE LO DIJE POR LAS NUBES.

Σου είπα για τα σύννεφα Σου είπα για το δέντρο της θάλασσας Για κάθε κύμα Για τα πουλιά στα φύλλα Για τα βότσαλα του θορύβου Για τα οικεία χέρια Για το μάτι που γίνεται πρόσωπο ή τοπίο Και ο ύπνος του δίνει πίσω τον ουρανό του χρώματός του Για όλη τη νύχτα μεθυσμένος Για την πύλη των δρόμων Για το ανοιχτό παράθυρο Για ένα ανοιχτό φρύδι Σου είπα για το δικό σου σκέψεις για τα λόγια σου Όλα χάδια, όλη η εμπιστοσύνη επιβιώνει TE LO DIJE POR LAS NUBES.

Στα κλειστά παραθυρόφυλλα του ανθισμένου ονείρου σου Ας λυπηθεί η ψυχή μου για τις νύχτες Το λυκόφως είναι ζεστό στην καρδιά των λύπων μας, Αδρανής, σαν πίδακας νερού κεκλιμένος στον άνεμο, Υπάρχει ένα φανταστικό και αργό βράδυ στην καρδιά μου Φτιαγμένο από την επιχορήγηση κάμψης στις πιο μαύρες αντανακλάσεις. Η φωνή σου καταλαμβάνει, σιγά σιγά, τις υπνηλίες, Άγνωστους χώρους ανάμεσα στα άτομα της ώρας, Και χωρίς να ξέρουμε από ποια πλευρά κλαίμε Το φύλλωμα σε λήθαργο ανακατεύει παρανοήσεις. Κάθε ύπαρξη είναι κλειστή σαν κιβώτιο από ελεφαντόδοντο, Κάθε στιγμή πέφτει σαν νεκρό φύλλο, Σύντομα δεν θα έχω ποτάμια να πιω Η μέθη που η ιδέα της με παρασύρει σαν άνεμος. Με ριπές μια αναπνοή που πνίγεται βάζει τα ανάγλυφα του ονείρου στις προσδοκίες της ώρας. Σύντομα θα έχουμε κάνει τα δάκρυά μας. Όπως ένας ήχος που τελειώνει στον αέρα, πεθαίνουν. Αδερφή μου, είναι πολύ αργά. Είναι πάντα πολύ αργά. Ο άνεμος σήκωσε το σιτάρι στα όνειρά μου. Βάλε τα χέρια σου στην κουρασμένη καρδιά μου. Χτυπάει και η τέχνη του παραπονιού εξασθενεί στη σύντομη αναμονή μου. Χαμογέλα με τα γυμνά πόδια σου που κάθονται για μια στιγμή διαυγής Στις πέτρες της αποβάθρας. Αυτό θα είναι το επίθετο που ο Θεός θα βρει για το όξινο σώμα σου Στο παλάτι της ώρας μας που ερωτεύεται την ήττα. Θυμάμαι.. Ήταν στην άκρη του μαύρου ποταμού. Οι κύκνοι είχαν τρέξει προς τα βλέμματα των άλλων. Η στάση μας ήταν αυτή των αποστόλων που έχασαν την πίστη τους στα νυχτερινά όνειρα. Ήσουν όλη στη σκιά. Ένα κουρασμένο όργανο έκλαιγε πίσω από το διακοπτόμενο τοπίο. Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλο στη σκιά όπου ο Θεός έμεινε σιωπηλός. Και δεν υπήρχε θόρυβος παρά μόνο ένα βήμα που έφευγε προς το θάνατο, και στις σκιές που πάντα ηχούσαν[

🥰: Στα κλειστά παραθυρόφυλλα του ανθισμένου ονείρου σου Ας λυπηθεί η ψυχή μου για τις νύχτες Το λυκόφως είναι ζεστό στην καρδιά των λύπων μας, Αδρανής, σαν πίδακας νερού κεκλιμένος στον άνεμο, Υπάρχει ένα φανταστικό και αργό βράδυ στην καρδιά μου Φτιαγμένο από την επιχορήγηση κάμψης στις πιο μαύρες αντανακλάσεις. Η φωνή σου καταλαμβάνει, σιγά σιγά, τις υπνηλίες, Άγνωστους χώρους ανάμεσα στα άτομα της ώρας, Και χωρίς να ξέρουμε από ποια πλευρά κλαίμε Το φύλλωμα σε λήθαργο ανακατεύει παρανοήσεις. Κάθε ύπαρξη είναι κλειστή σαν κιβώτιο από ελεφαντόδοντο, Κάθε στιγμή πέφτει σαν νεκρό φύλλο, Σύντομα δεν θα έχω ποτάμια να πιω Η μέθη που η ιδέα της με παρασύρει σαν άνεμος. Με ριπές μια αναπνοή που πνίγεται βάζει τα ανάγλυφα του ονείρου στις προσδοκίες της ώρας. Σύντομα θα έχουμε κάνει τα δάκρυά μας. Όπως ένας ήχος που τελειώνει στον αέρα, πεθαίνουν. Αδερφή μου, είναι πολύ αργά. Είναι πάντα πολύ αργά. Ο άνεμος σήκωσε το σιτάρι στα όνειρά μου. Βάλε τα χέρια σου στην κουρασμένη καρδιά μου. Χτυπάει και η τέχνη του παραπονιού εξασθενεί στη σύντομη αναμονή μου. Χαμογέλα με τα γυμνά πόδια σου που κάθονται για μια στιγμή διαυγής Στις πέτρες της αποβάθρας. Αυτό θα είναι το επίθετο που ο Θεός θα βρει για το όξινο σώμα σου Στο παλάτι της ώρας μας που ερωτεύεται την ήττα. Θυμάμαι.. Ήταν στην άκρη του μαύρου ποταμού. Οι κύκνοι είχαν τρέξει προς τα βλέμματα των άλλων. Η στάση μας ήταν αυτή των αποστόλων που έχασαν την πίστη τους στα νυχτερινά όνειρα. Ήσουν όλη στη σκιά. Ένα κουρασμένο όργανο έκλαιγε πίσω από το διακοπτόμενο τοπίο. Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλο στη σκιά όπου ο Θεός έμεινε σιωπηλός. Και δεν υπήρχε θόρυβος παρά μόνο ένα βήμα που έφευγε Προς το θάνατο, και στη σκιά που πάντα ηχεί Το χαμόγελο των μπλε ματιών σου, ξανθιά μου.

Όταν σε βλέπω να περνάς, αγαπητέ μου, νωθρή, στο τραγούδι των οργάνων που σπάνε στο ταβάνι, Αναστέλλοντας το αρμονικό και αργό σου βάδισμα, Και περιπλανώμενος στην κούραση του βαθιού σου βλέμματος. Όταν συλλογίζομαι, από τις φωτιές του αερίου που το χρωματίζει, το χλωμό φρύδι σου, ωραιοποιημένο από μια νοσηρή έλξη, Εκεί που οι βραδινές δάδες ανάβουν μια αυγή, Και τα μάτια σου ελκυστικά σαν αυτά ενός πορτρέτου, λέω στον εαυτό μου: Πόσο όμορφο είναι! και παραδόξως φρέσκο! Η μαζική, βασιλική και βαριά μνήμη, Το στέμμα, και η καρδιά του, μελανιασμένη σαν ροδάκινο, είναι ώριμη, όπως το σώμα του, για τη μαθημένη αγάπη. Είναι το φρούτο του φθινοπώρου στα γεύματα της κυριαρχίας, το νεκροταφείο που περιμένει μερικά δάκρυα, το άρωμα που κάνει να ονειρεύεσαι τις μακρινές ωάσεις, το καλαμάρι που χαμογελάει, ή το κορμί με τα λουλούδια, ξέρεις ότι είναι τα μάτια, τα πιο μελαγχολικά, που δεν κρύβουν μυστικά, τα όμορφα γράμματα χωρίς κοσμήματα, Μενταγιόν χωρίς κειμήλια, με περισσότερα ζωάκια, πιο βαθιά από τον εαυτό σου, ω ουρανοί, αλλά δεν αρκεί το ότι είσαι η εμφάνιση, για να χαίρεσαι μια καρδιά που ήταν η αλήθεια, που δεν έχει σημασία η βλακεία σου ή η αδιαφορία σου..

Το χαμόγελο στα μπλε μάτια σου, ξανθιά μου. Ονειρεύομαι, απούσα από αυτό το φιλί Όπου η καρδιά μου στηρίζει μια ελπίδα τόσο ελαφριά που δεν τολμά να ελπίσει τίποτα, ξανθιά μου. Ίσως σε άλλο γύρο ή γύρο θα με αγαπήσεις, και μόνο μια μέρα, ένα φιλί, θα κάνει όλη την αγάπη, ξανθιά μου. Δεν με νοιάζει για αυτούς τους ουρανούς του κόσμου, μόνο επειδή οι ουρανοί είναι μπλε και με κάνουν να ονειρεύομαι τα όμορφα μάτια σου, ξανθιά μου. Το φως, του οποίου το χρυσό γέλιο με πλημμυρίζει, Χρησιμεύει μόνο για να με κάνει σταθερό Στο χρυσό των λαμπερών μαλλιών σου, ξανθιά μου. Ω, ξέρω καλά ότι κάθε μοίρα με επιπλήττει. Τι να κάνουμε όμως; Σ' αγαπώ πολύ Από την αγάπη μου που είναι πάντα μακριά. Άσε με να σου πω μάταια, ξανθιά μου.

Τώρα που όλα είναι σιωπηλά και ηρεμήστε, αγκάλιασε το μυαλό μου. Για να περπατήσεις στην οδό χωρίς εμένα, και να ζήσεις πολλά πράγματα, Μα, ζωή μου, δεν θα μπορέσω ποτέ να σε ξεχάσω. Και μόνο ο άνεμος ξέρει τι υπέφερες για να με αγαπήσεις. Είναι τόσα πολλά που δεν σου έχω πει ποτέ στη ζωή μου ότι είσαι ό,τι αγαπώ και τώρα που δεν είμαι πια μαζί σου. Θα σε παρακολουθώ εδώ, ξέρω ότι η ενοχή σε κυνηγάει και σου ψιθυρίζει στο αυτί:". Δεν φταίει τίποτα Δεν υπάρχουν πια δαίμονες στον πάτο του ποτηριού Και πίνω όλα τα φιλιά που δεν σου έδωσα Αλλά, ζωή μου, δεν μπορώ ποτέ να σε ξεχάσω Και μόνο ο άνεμος ξέρει τι υπέφερες για να με αγαπάς Υπάρχουν τόσα πολλά που δεν σου έχω πει ποτέ στη ζωή Ότι είσαι όλα όσα αγαπώ Και τώρα που δεν το κάνω Είμαι μαζί σου περισσότερο Ζω κάθε φορά που μιλάς για μένα Και θα πεθάνω ξανά αν κλάψεις Επιτέλους έμαθα να εκτιμώ Και είμαι ευτυχισμένος Μην κλαις, μωρό μου Και ερωτεύσου ξανά Ποτέ μη με ξεχάσεις Πρέπει να φύγω Αλλά, ζωή μου, δεν θα μπορέσω ποτέ να σε ξεχάσω Και μόνο ο άνεμος ξέρει τι υπέφερες επειδή με αγάπησες Υπάρχουν τόσα πολλά που δεν το έκανα Ποτέ δεν είπε στη ζωή Ότι είσαι όλα όσα αγαπώ Και τώρα που δεν είμαι πια μαζί σου Από τον παράδεισό μου, θα σε συνορεύσω τη νύχτα Και θα σε νανουρίσω στα όνειρά σου Και θα τρομάξω όλους τους φόβους Από τον παράδεισό μου, θα σε περιμένω γραπτώς Δεν είμαι μόνος, για την ελευθερία και την ελπίδα Πρόσεχέ με Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ Θα αλλάξω το όνομά σου Για να κρατήσω το μυστικό Γιατί σ' αγαπώ και μ' αγαπάς Και σε κάποιον που χρωστάμε σεβασμό Θα αλλάξω το όνομά σου Με βάση αυτά που έχετε φέρει Τώρα θα σας αποκαλούν Γκλόρια Το έψαχνες Και θα δώσουμε ο ένας στον άλλον ένα φιλί Κλειδωμένος στο φεγγάρι Ομολογώ την κρυφή μου αγάπη Σ' αγαπώ όσο κανένας άλλος- Ρ

Η απόλυτη παράδοση είναι η ουσία αυτού του χορού, όπου το σώμα και η ψυχή παραδίδονται χωρίς έλεος, δεμένα σε δεσμούς εμπιστοσύνης, όπου ο έλεγχος είναι η τέχνη της παράδοσης.. Σε κάθε χτύπημα απελευθερώνεται το πόνο, σε κάθε χάδια ξυπνά η επιθυμία, σε κάθε λέξη σφραγίζεται η συναίνεση, και σε κάθε συνάντηση η λαχτάρα δυναμώνει.. Η απόλυτη αφοσίωση είναι ένα ιερό δώρο, όπου η ευχαρίστηση και ο πόνος συνυπάρχουν, είναι ένας βαθιάς και επιθυμητός δεσμός, όπου οι εραστές ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον χωρίς επαίνους.. Στο ωκεανό του απελευθερωμένου πάθους, η κυριαρχία και η υποταγή αγκαλιάζονται, και μαζί χάνουν την επιθυμητή παράδοση, όπου η έκσταση λιώνει, όπου συνδέονται.. Το BDSM είναι ένας κόσμος αισθήσεων, όπου ο έλεγχος γίνεται αφοσίωση, και σε κάθε κίνηση, σε κάθε πράξη ανακαλύπτεται η ουσία της άνευ όρων παράδοσης.. Έτσι, σε αυτό το σύμπαν της ευχαρίστησης και της παράδοσης το πάθος ανθίζει και αναζωπυρώνει τη φλόγα, και μαζί ανακαλύπτουμε την ουσία της απόλυτης παράδοσης, όπου η αγάπη και η υποταγή συγχωνεύονται σε ένα ενιαίο δράμα.. Η απόλυτη παράδοση είναι η ουσία αυτού του χορού, όπου το σώμα και η ψυχή παραδίδονται χωρίς ανάπαυση, συνδεδεμένα με δεσμούς εμπιστοσύνης, όπου ο έλεγχος είναι η τέχνη της παράδοσης.. Σε κάθε χτύπημα απελευθερώνεται ο πόνος, σε κάθε χάδι ξυπνάει η επιθυμία, σε κάθε λέξη σφραγίζεται η συγκατάθεση και σε κάθε συνάντηση ενισχύεται η λαχτάρα. Η απόλυτη παράδοση είναι ένα ιερό δώρο, όπου η ευχαρίστηση και ο πόνος είναι συνυφασμένοι, είναι ένας βαθός και επιθυμητός δεσμός, όπου οι εραστές ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον χωρίς έπαινο.. Στο ωκεανό του απελευθερωμένου πάθους, της κυριαρχίας και της υποταγής αγκαλιάζονται, και μαζί χάνουν τον εαυτό τους στην επιθυμητή παράδοση, όπου η έκσταση συγχωνεύεται, όπου συνδέονται.. Το BDSM είναι ένας κόσμος αισθήσεων, όπου ο έλεγχος γίνεται αφοσίωση, και σε κάθε κίνηση, σε κάθε δράση, η ουσία της άνευ όρων παράδοσης ανακαλύπτεται.. Έτσι, σε αυτό το σύμπαν της ευχαρίστησης και της παράδοσης, το πάθος ανθίζει και η φλόγα αναπνέει, και μαζί ανακαλύπτουμε την ουσία της απόλυτης παράδοσης, όπου η αγάπη και η υποταγή συνδυάζονται σε ένα ενιαίο δράμα.. L'abandon absolu est l'essence de cette danse, où le corps et l'âme s'abandonnent sans répit, συνδεδεμένοι από δεσμούς εμπιστοσύνης, όπου ο έλεγχος είναι η τέχνη της εγκατάλειψης.. Dans chaque coup, la souffrance est libérée, dans chaque caresse le désir est éveillé, dans chaque mot le consentement est scellé et dans chaque rencontre le désir est renforcé. Σε κάθε χτύπημα, η θλίψη απελευθερώνεται, σε κάθε αγκαλιά, η επιθυμία ξυπνά, σε κάθε λέξη η συγκατάθεση σφραγίζεται και σε κάθε συνάντηση, η επιθυμία ενισχύεται.. Η απόλυτη εγκατάλειψη είναι ένα ιερό δώρο, όπου η ευχαρίστηση και ο πόνος ενώνονται, είναι ένα βαθύ δεσμό και επιθυμία, όπου οι ερωτευμένοι ανακαλύπτουν χωρίς επαινέσεις.. Dans l'océan de la passion déchaînée, domination et soumission s'enlacent, et ensemble elles se perdent dans l'abandon désiré, όπου η έκσταση συγχωνεύεται, όπου αλυσδιάζονται. Το BDSM είναι ένας κόσμος αισθημάτων, όπου ο έλεγχος γίνεται αφοσίωση, και σε κάθε κίνηση, σε κάθε δράση, η ουσία της άνευ όρων εγκατάλειψης ανακαλύπτεται.. Έτσι, μέσα σ' αυτό το σύμπαν της ευχαρίστησης και της εγκατάλειψης, το πάθος μεγαλώνει και η φλόγα φλερτάρει, και μαζί ανακαλύπτουμε την ουσία της απόλυτης εγκατάλειψης, όπου η αγάπη και η υποταγή συγχωνεύονται σε ένα μόνο δράμα.. 20589438

Τώρα που όλα είναι σιωπηλά Και η ηρεμία φιλάει την καρδιά μου Θέλω να πω αντίο Γιατί ήρθε η ώρα Για να περπατήσεις το δρόμο χωρίς εμένα Υπάρχουν τόσα πολλά για να ζήσεις Μην κλαις, γλυκιά μου Και ερωτευτείτε ξανά Θα ήθελα να σε δω να χαμογελάς ξανά Αλλά, ζωή μου, δεν μπορώ ποτέ να σε ξεχάσω Και μόνο ο άνεμος ξέρει τι υπέφερες επειδή με αγάπησες Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα εγώ ποτέ δεν σου είπε στη ζωή Ότι είσ&al