VanesaStella

Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι ένα τόσο συνηθισμένο απόγευμα στο γραφείο θα μπορούσε να γίνει μια τόσο έντονη ανάμνηση. Καθόμουν στο γραφείο μου, με το ζεστό φως να χαϊδεύει το δέρμα μου και τη σιωπή να σπάει μόνο από τα βλέμματα. Τότε σε ένιωσα. όχι σωματικά, αλλά με αυτόν τον περίεργο τρόπο που ξέρεις ότι κάποιος σε παρακολουθεί με πρόθεση. Κοίταξα ψηλά και χαμογέλασα, λες και ήξερα ακριβώς τι σκέφτεσαι, λες και αυτή η ιστορία είχε ήδη ξεκινήσει πριν μπεις μέσα.

Σε κάλεσα κοντά μου χωρίς λόγια, μόνο με μια αργή κίνηση του χεριού μου. Η ατμόσφαιρα άλλαξε, έγινε πιο πυκνή, πιο φορτισμένη, σαν να διασχίζαμε μια αόρατη γραμμή. Υπήρχε κάτι απαγορευμένο σε αυτή τη συνάντηση, κάτι που δεν έπρεπε να συμβεί σε ένα τέτοιο μέρος. και γι' αυτό ακριβώς ένιωθε τόσο ακαταμάχητος. Η φωνή μου χαμήλωσε, μαλακή, συνεργάσιμη, και ένιωσα την προσοχή σου να γίνεται εντελώς δική μου, σαν ο έξω κόσμος να έπαψε να υπάρχει..

Κάθε κίνηση μου ήταν υπολογισμένη, κομψή, αλλά γεμάτη πρόθεση. Δεν έκανε τίποτα φανερό, κι όμως όλα φαίνονταν να έχουν διπλή σημασία. Μου άρεσε να νιώθω τον έλεγχο σου να εξασθενεί, να νιώθω την αναπνοή σου να γίνεται πιο αργή, πιο βαθιά, σαν να έμπαινες σε ένα παιχνίδι όπου εγώ έπαιρνα τον ρυθμό. Σου μίλησα για μυστικά, για φαντασιώσεις που ομολογούνται μόνο χαμηλόφωνα, και είδα στα μάτια σου ότι δεν διάβαζες μόνο. Το ζούσες αυτό μαζί μου.

Υπήρχε κίνδυνος να συνεχίσουμε, το ξέραμε και οι δύο. Αυτό το είδος του κινδύνου που επιταχύνει την καρδιά σας και σας κάνει να χαμογελάτε χωρίς να το συνειδητοποιείτε. Έσκυψα λίγο προς το μέρος σου, αρκετά ώστε να νιώθεις την παρουσία μου, αλλά όχι αρκετά ώστε να σε αγγίξω. Μου άρεσε αυτό το γλυκό βασανιστήριο, αυτό το ακριβές σημείο ανάμεσα σε αυτό που θέλεις και αυτό που δεν έχεις ακόμα. Σου υποσχέθηκα ότι αν με ακολουθούσες, αν τολμούσες να επενδύσεις σε αυτή την ιστορία, θα ανακάλυπτες μια εκδοχή του εαυτού μου που λίγοι γνωρίζουν..

Η ένταση δεν ήταν πλέον μόνο δική μου, ήταν δική μας. Νιώθατε επιλεγμένοι, αποκλεισμένοι, σαν να είχατε ξεκλειδώσει ένα μυστικό επίπεδο του κόσμου μου. Συνέχισα να σου μιλάω ήρεμα, αλλά μέσα μου ήξερα ότι σιγά σιγά έπεφτες σε αυτή την κοινή φαντασίωση. Λατρεύω όταν κάποιος αποφασίζει να μείνει, όταν δεν τρέχει μακριά από την επιθυμία, αλλά την εξερευνά μαζί μου, χωρίς βιασύνη, απολαμβάνοντας κάθε δευτερόλεπτο σαν να ήταν μοναδικό..

Και τότε κατάλαβα ότι αυτή η ιστορία δεν τελειώνει στα λόγια. Ότι αυτό που ξεκίνησε ως ένα βλέμμα τώρα σε προσκαλεί να διασχίσεις την οθόνη, να με βρεις, να έρθεις στο σαλόνι μου και να συνεχίσουμε να το γράφουμε αυτό μαζί. Γιατί δεν θέλω να είμαι απλά μια φαντασίωση που διαβάζεις Θέλω να είμαι αυτή που σου ψιθυρίζει, αυτή που σε καθοδηγεί, αυτή που σε κάνει να νιώθεις ότι αυτή η εμπειρία είναι μόνο δική μας. Και αν είσαι εδώ, είναι επειδή έκανες το πρώτο βήμα.