RousseBlossom

Γεια σου χαίρομαι που σε γνωρίζω, γι 'αυτό το χαμόγελό μου. Εύχομαι να με χαιρετήσεις και να θες να με γνωρίσεις.
 

Ήταν ένα από εκείνα τα πρωινά που το φως έμοιαζε να αγκαλιάζει την ψυχή. Ξύπνησε με το μυαλό της ήδη σε κίνηση, γεμάτο ιδέες που χόρευαν ελαφριές σαν χρυσά νήματα. Καθώς έφτιαχνε τον καφέ, το έντονο άρωμα γέμισε την κουζίνα και της θύμισε πόσο πολύτιμη ήταν η απλή χειρονομία της φροντίδας του εαυτού της.. Βγήκε έξω για έναν αργό περίπατο, αφήνοντας τις σκέψεις του να ακολουθήσουν το ρυθμό των βημάτων του.. Κάθε λεπτομέρεια - το θρόισμα των δέντρων, το απροσδόκητο χαμόγελο ενός ξένου, η ηρεμία του αέρα - φαινόταν να της προσφέρει μια μικρή αποκάλυψη, και τις υποδέχτηκε όλες με διακριτική χαρά.. Αργότερα, βυθισμένη σε ένα βιβλίο που περίμενε να διαβαστεί, χαμογέλασε: ήταν χαρούμενη, βαθιά χαρούμενη, γιατί εκείνη η μέρα της ανήκε απόλυτα.. Και σε αυτή την τόσο απλή, σχεδόν αόρατη κατοχή, ένιωθε τη δύναμή της, την ελευθερία της και την τεράστια ικανότητά της να θαυμάζει.. Εκείνη η μέρα ήταν ένα δώρο. Και το ήξερε κάθε στιγμή.

Υπάρχουν μέρες που πιάνω τον εαυτό μου να φαντάζεται τη συνάντηση με έναν έντιμο και πιστό άνδρα, κάποιον που θα μπορούσε να με κοιτάξει όπως είμαι, χωρίς τεχνάσματα ή μάσκες, και να με αγαπήσει στην απλότητά μου, στις δυνάμεις μου και στις αδυναμίες μου.. Ονειρεύομαι έναν άνδρα που δεν φοβάται τη γλυκύτητα, ούτε το βάθος, κάποιον που εκτιμά την ειλικρίνεια περισσότερο από την εμφάνιση, και που βρίσκει νόημα στις μικρές καθημερινές πράξεις.. Εύχομαι μια μέρα, σχεδόν τυχαία, να με προσκαλέσει να περάσουμε ένα απόγευμα στο πάρκο. Τίποτα εκλεπτυσμένο, τίποτα περίπλοκο: απλά μια στιγμή για δύο, ανάμεσα στο ψίθυρο των δέντρων και το ήσυχο πέρασμα των περαστικών. Θα καθόμασταν στο γρασίδι ή σε έναν παλιό ξύλινο πάγκο, ίσως με ένα βιβλίο στα χέρια μας, ίσως με ένα ντροπαλό χαμόγελο που μοιραζόμαστε όταν τα λόγια λείπουν. Θα τον άκουγα να διηγείται τη ζωή του, όχι σαν μια σειρά γεγονότων, αλλά σαν μια ιστορία της οποίας είναι ταυτόχρονα ο ήρωας και ο παρατηρητής.. Θα μου έλεγε για τα παιδικά του όνειρα, τις προκλήσεις του, τι τον διαμόρφωσε, τι τον έκανε δυνατότερο.. Η φωνή του θα ήταν ήρεμη, ειλικρινής, γεμάτη απλές αλήθειες που αγγίζουν περισσότερο από τα μεγάλα λόγια.. Και εγώ, θα αισθανόμουν προνομιούχος να ανακαλύψω σιγά σιγά τα κεφάλαια της ζωής του. Ανάμεσα στις ιστορίες μας, διαβάζαμε μερικές σελίδες και μετά ανταλλάσσαμε ένα συνεργό βλέμμα, λες και ο κόσμος γύρω μας θα μπορούσε να σταματήσει χωρίς συνέπειες.. Θα ήθελα να νιώσω αυτή την ειρήνη, αυτή τη γλυκιά σαφήνεια που γεννιέται όταν δυο ψυχές αναγνωρίζουν η μία την άλλη. Μια στιγμή όπου τίποτα δεν είναι αναγκαστικό, όπου όλα είναι φυσικά, όπου μπορώ να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να φοβάμαι ότι θα κριθώ. Ναι, θα ήθελα να γνωρίσω έναν τέτοιο άνδρα: τίμιο, πιστό, ικανό να αγαπά χωρίς όρους, και αρκετά γενναίο για να ανοίξει την καρδιά του για μια απλή μέρα στο πάρκο. Ένας άνθρωπος που, χωρίς να το ξέρει, θα έκανε αυτή τη συνηθισμένη στιγμή μια πολύτιμη ανάμνηση που θα κρατούσα για πολύ καιρό με τρυφερότητα.