MaraCortes

Συνήθως φοράω αυτό το ντύσιμο στο γυμναστήριο. Φυσικά, προσθέτω μερικά στρώματα σε αυτό και αφήνω τα τακούνια στο σπίτι, αλλά ξέρω ότι ακόμα και έτσι δεν περνάει απαρατήρητη. Μερικές φορές έχω νιώσει μια λεπτή αλλαγή στη συμπεριφορά των προπονητών μου – ένα βλέμμα που μένει λίγο παραπάνω, ένας τόνος φωνής που ξαφνικά γίνεται πιο ήπιος. Χαμογελώ μέσα μου. Κρατάω το βλέμμα μου συγκεντρωμένο, αλλά βαθιά μέσα μου, απολαμβάνω αυτή τη σιωπηλή ένταση, αυτή την ενέργεια που προκαλεί το να σε βλέπουν, να σε επιθυμούν, να σε προσέχουν..

Δεν είναι θέμα εγωισμού, ούτε καν πρόκλησης. Είναι κάτι πιο διακριτικό, πιο βαθύ. Αυτή την προσοχή την νιώθω σαν ένα κύμα που διασχίζει τον αέρα, σαν μια σιωπηλή απόδειξη της παρουσίας μου. Μου θυμίζει ότι το σώμα μιλάει μια γλώσσα που οι λέξεις δεν μπορούν ποτέ να μεταφράσουν πλήρως. Έτσι στέκομαι όρθια, κοιτάζοντας την αντανάκλαση μου στον καθρέφτη, ανάμεσα στην προσπάθεια και τον έλεγχο. Νιώθω κάθε κίνηση, κάθε αναπνοή, σαν επιβεβαίωση του εαυτού μου. Δεν είναι το βλέμμα των άλλων που προσπαθώ να αποτυπώσω, αλλά το δικό μου που προσπαθώ να ανακαλύψω ξανά – το βλέμμα μιας γυναίκας που έχει επίγνωση της δύναμης, της χάρης και του μαγνητισμού της..

Το δέρμα μου, τα μαλλιά μου, το χαμόγελό μου. όλα συμμετέχουν σε αυτό το σιωπηλό παιχνίδι όπου η δύναμη και ο αισθησιασμός συνυπάρχουν. Έχω επίγνωση της δύναμής μου, αυτής της ικανότητας να ξυπνάω την επιθυμία μόνο με την ένταση της παρουσίας μου. Και όμως, υπάρχει ένα μυστήριο που παραμένει, ένα κομμάτι του εαυτού μου που παραδίδω μόνο σε εκείνους που ξέρουν πραγματικά πώς να κοιτάξουν. Ανάμεσα στην τόλμη και την αυτοσυγκράτηση, αναπτύσσομαι σαν μια ήρεμη, μαγνητική και ακαταμάχητη δύναμη.

Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και χαμογελώ άτακτα. Το μαύρο λατέξ αγκαλιάζει κάθε καμπύλη του σώματός μου σαν να δημιουργήθηκε ειδικά για μένα. Λάμπει με κάθε μου κίνηση, αντανακλώντας το φως σαν ένα δεύτερο δέρμα, ένα δέρμα που δεν γνωρίζει ντροπή ή ντροπή. Μόνο η δύναμη.

Μου αρέσει το αποτέλεσμα αυτής της φωτογραφίας. Δεν φοράω τίποτα περίπλοκο. Απλά ένα μπλουζάκι που γλιστράει απαλά στο δέρμα μου, και αυτό το χαμόγελο που δεν μπορώ να κρύψω όταν νιώθω ζωντανή. Ο ήλιος χαϊδεύει το πρόσωπό μου, τα μαλλιά μου πέφτουν λίγο στη μάχη, και υπάρχει μια σπίθα στα μάτια μου. Αυτό που εμφανίζεται όταν νιώθω ελεύθερη, επιθυμητή, αυθεντική. Δεν χρειάζομαι μεγάλες πόζες για να αποπλανήσω. Μου αρκεί να σε κοιτάζω έτσι, με αυτό το μείγμα γλυκύτητας και κακίας, σαν να σε προσκαλώ να ανακαλύψεις κάτι που μοιράζομαι μόνο με εκείνους που τολμούν πραγματικά να κοιτάξουν πέρα.

Μερικές φορές φαντάζομαι πόσο υπέροχο θα ήταν να κάνουμε μπάνιο μαζί κάτω από το ζεστό νερό. εσύ κι εγώ, χωρίς βιασύνη, αφήνοντας τον ατμό να τυλίξει τα σώματά μας και να λιώσει τα τελευταία εμπόδια. Μου αρέσει η ιδέα να νιώθω τα χέρια σου να γλιστρούν απαλά στο υγρό δέρμα μου, καθώς το νερό πέφτει σαν ένα σιωπηλό χάδι και οι αναστεναγμοί μου αναμειγνύονται με τον ατμό. Είμαι τρυφερός, λίγο ντροπαλός, αλλά έχω επίσης μια άτακτη πλευρά που ξυπνά με τη θερμότητα. Ειδικά όταν δεν είμαι μόνη. Μου αρέσει να σκέφτομαι αυτή την οικεία στιγμή, όπου δεν χρειάζεται να μιλήσουμε, απλά να απολαύσουμε τη γλυκύτητα του νερού και της επιθυμίας.

Έχω το χάρισμα να μετατρέπω την καθημερινότητα σε παιχνίδι, όπου κάθε κίνηση γίνεται πρόσκληση για εικασία, φαντασία. και μερικές φορές να ονειρεύομαι λίγο παραπάνω. Περπατάω σε ένα δωμάτιο σαν να φτιάχτηκε μόνο για μένα, και όμως μπορώ να σκοντάψω στο χαλί – και στοιχηματίζω ότι θα το κάνω με στυλ. Ανάμεσα στην τόλμη, τη γοητεία και ένα άγγιγμα της αλαζονείας, είμαι ένα νόστιμο κοκτέιλ που δεν μπορείτε να βοηθήσετε να παρατηρήσετε. και να θέλουμε να καταλάβουμε.