Maghentaa

Καλώς ήλθατε..

Είμαι η Μαγκέντα.. Στα 50 μου χρόνια, έχω καταλάβει ότι η ζωή δεν μετριέται σε λεπτά, αλλά στην ένταση των στιγμών που τολμούμε να ζήσουμε.. Με περηφάνια, γεννήθηκα στην Κολομβία και κουβαλώ μέσα μου αυτή τη ζεστασιά, τη δύναμη και το ζωηρό πάθος που μας χαρακτηρίζουν, σε συνδυασμό τώρα με την αυτοπεποίθηση και την εμπειρία μιας γυναίκας που έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο.. Θεωρώ τον εαυτό μου μια ώριμη γυναίκα, εξαιρετικά παθιασμένη και απόλυτα κυρίαρχη των επιθυμιών μου.. Με την πάροδο του χρόνου, έχω αναπτύξει ένα εξαιρετικό φίλτρο για το τι επιτρέπω στο περιβάλλον μου: με συναρπάζουν οι μακρινές συζητήσεις που προκαλούν σκέψη, αυτές που απολαμβάνονται χωρίς βιασύνη, ενώ ο ουρανίσκος ανακαλύπτει τις αποχρώσεις ενός καλού κόκκινου κρασιού.. Για μένα, η τέχνη δεν είναι απλώς κάτι που κρέμεται στους τοίχους μιας γκαλερί. Η τέχνη είναι ένας τρόπος ζωής, μια δόνηση, ένας τρόπος να κοιτάζεις και να αφήνεσαι να σε περιβάλλει το περιβάλλον..

Η μόδα είναι μια από τις μεγάλες μου αγάπες, η πανοπλία μου και η δήλωση των προθέσεών μου προς τον κόσμο.. Δεν ακολουθώ τυφλά τις τάσεις. Επιλέγω υφές, κοψίματα και στυλ που αποπνέουν την αυτοπεποίθηση μιας γυναίκας που γνωρίζει ακριβώς ποια είναι και τι θέλει.. Μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω, να εξερευνώ νέα μέρη του κόσμου και να συνδέομαι με ανθρώπους που έχουν αληθινές ιστορίες να διηγηθούν.. Το Μαϊάμι είναι ένας από τους αγαπημένους μου προορισμούς, μια πόλη που γνωρίζω πολύ καλά και που μου αρέσει για την αντίθεση της: αυτόν τον συνδυασμό πολυτέλειας, κοσμοπολιτισμού, σχεδιασμού, τις ατελείωτες παραλίες και την νυχτερινή ζωή που ξυπνά τις αισθήσεις.. Ωστόσο, πίσω από αυτή την εικόνα μιας μορφωμένης, ταξιδιώτιςας, κομψής γυναίκας με άψογα εθιμοτυπικά, κρύβεται μια βαθιά, εσωτερική φλόγα.. Μια εκλεπτυσμένη διττότητα που μόνο όσοι καταφέρνουν να κερδίσουν την προσοχή μου έχουν το προνόμιο να γνωρίσουν.. Μου αρέσει η κομψότητα, ναι, αλλά με συναρπάζει ακόμα περισσότερο η τέχνη να την διαφθείρω όταν τα φώτα σβήνουν και η επιθυμία παίρνει τον έλεγχο του δωματίου..

Ξέρω πώς να αποκρυπτογραφήσω τη λάμψη στα μάτια σου, ακόμα και μέσα από το κρύο γυαλί της απόστασης. Η φωνή σου έρχεται σαν ένας μυστικός ψίθυρος, ανάβοντας μια φωτιά που αψηφά τη γεωγραφία. Φαντάζομαι τα χέρια σου να διατρέχουν τον χώρο, ενώ οι λέξεις μου σκιαγραφούν αυτό που επιθυμείς. Δεν υπάρχουν μυστικά ανάμεσά μας απόψε, μόνο ο επιταχυνόμενος ρυθμός δύο ψυχών που αναζητούν η μία την άλλη. Ξεγύμνωσέ με με τα μάτια σου, ενώ εγώ σε κατακτώνω με το μυαλό μου. Ας κάνουμε αυτή τη διαδικτυακή συνάντηση τον πιο ρεαλιστικό χάρτη των απολαύσεών μας..

¡Αχ, τι φωλιά άγριων χαϊδευμάτων ανακάλυψα! Φυλακισμένες στο δάσος σου από την αυγή του κόσμου, περίμεναν το χέρι που θα τις έβγαζε, το βλέμμα που θα τις έριχνε σε όλες τις φλέβες σου, το τρέμουλο που θα ξεκινούσε τον σπασμό και την τρέλα σου. Ταλαντεύονται στις ξύπνιες κόρες σου, μάτια που χορεύουν στο ρυθμό των ώμων, μακρύ δέρμα στη ριζωμένη ρίζα του, ο ανήσυχος σταλακτίτης της επιθυμίας, σαλιγκάρι που ενσωματώνεται στα αυτιά. τα ξαφνικά, τρομερά μάτια σου. ¡Ω, τα μάτια σου! Και τρέλα, μαγεία και περισσότερη τρέλα. ¡Πάνθηρα που δραπετεύει, ελαφάκι που παραδίδεται, το φίδι που περιβάλλει τα χέρια σου, αγκαλιά χιλιάδων πηδώντας λιανών, μακρύ χορτάρι όπου γεννιούνται τα στήθη, καυτός κόλπος των μηρών, παραλία με την λευκή λεία κοιλιά σου. Και τρέλα, τρυφερότητα και περισσότερη τρέλα. Ηχώ της μουσικής της ζούγκλας, το νυχτερινό τύμπανο που ακούγεται στην πλάτη σου, το αόρατο φλάουτο του αναστεναγμού, τα μακριά βογκητά των σπαραγμένων χειλιών, και η αιώνια κραυγή που τόσο καλά φυλάσσεται, τελικά η νύχτα σπάει σε απότομα κομμάτια. Και τρέλα, ρυθμό και περισσότερη τρέλα. Σπηλιές, σπηλαιώσεις, λίμνες, απαλά βρύα· κρεμαστά μανιτάρια, αγκάθια στο στόμα σου· άγνωστα φρούτα, ανακαλυμμένοι χυμοί· σιτάρια στην αυγή, δίψα που σβήνει· φλέβες που επαναστατούν· ιππέας που σπρώχνει.. Και τρέλα, τρέλα και ακόμα περισσότερη τρέλα. ¡Αχ τι φωλιά άγριων χαϊδευμάτων ανακάλυψα! Και τι ανέγγιχτες φωνές στα παρθένα βάθη σου! Και τι λουλούδια που ανοίγουν με το άγγιγμα των χεριών μου! Άγριε μου, αγάπησέ με έτσι, τύλιξέ με στην ομίχλη σου! Και ας πιούμε από την πηγή αυτής της πρωτόγονης τρέλας!

Υπάρχουν σιωπές που καίνε περισσότερο από τη φωτιά, και βλέμματα που αποκαλύπτουν χωρίς να αγγίζουν. Ας διασχίσουμε τη γραμμή του απαγορευμένου, όπου οι φαντασιώσεις μετατρέπονται σε εθισμό. Σε αυτόν τον χώρο δεν υπάρχουν κανόνες, μόνο η επαφή του δέρματος, ο ψίθυρος της επιθυμίας και οι καταπιεσμένες επιθυμίες που λαχταρούν να απελευθερωθούν. Τολμάς να ανακαλύψεις τι συμβαίνει όταν σβήνει το φως;

Αυτή η γυναίκα νομίζει ότι είναι μια τίγρη. Και μερικές φορές, όταν κάνουμε έρωτα, γρυλίζει και σπρώχνει, και τα μαλλιά της πέφτουν. Με κοιτάζει μέσα από το μαλλί της και δείχνει τα δόντια της. Αλλά εγώ, παρ' όλα αυτά, την φιλάω και συνεχίζω τον έρωτα. Έχεις φιλήσει ποτέ μια τίγρη; Έχεις δει μια γυναίκα τίγρη να απολαμβάνει την σωματική πράξη; Δεν έχεις αγαπήσει, φίλε.. Εσύ με τα ξανθά σου μαλλιά βαμμένα Εσύ με τις αρουραίους και τα σκίουρους Σου τα ελέφαντα και τα πρόβατα Θα έπρεπε να κοιμάσαι με μια τίγρη Ποτέ ξανά δεν θα ήθελες Σκίουρους, ελέφαντες, πρόβατα, αλεπούδες, λύκους, Τίποτα άλλο εκτός από τη γυναίκα τίγρη Η τίγρη γύρω από το δωμάτιό σου Η τίγρη γύρω από την ψυχή σου Όλα τα άλλα τραγούδια αγάπης είναι ψέματα Όταν αυτό το απαλό, μαύρο δέρμα κινείται πάνω σου Και ο ουρανός πέφτει στην πλάτη σου Η τίγρη είναι το ενσαρκωμένο όνειρο Και δεν υπάρχει επιστροφή Ούτε επιθυμία να επιστρέψεις Το δέρμα πάνω σου Η αναζήτηση έχει τελειώσει Όταν το σώμα σου κινείται στην άκρη του νιρβάνα Και είσαι αιχμάλωτος στα μάτια μιας τίγρης Γλυκές θάλασσες σκοτεινιάζουν το μυαλό.. Ολόκληρο το σώμα υφίσταται μια σύσπαση.. Οι παλμοί της καρδιάς γίνονται γρήγορα.. Τα μάτια κοιτάζουν με φλογερή ματιά, ακούγεται η γρήγορη αναπνοή· και ξαφνικά, με μεγάλη αφθονία, από κάθε σώμα αναβλύζει μια πηγή.. Και σιγά σιγά οι δονήσεις σταματούν, και τα σώματα παραμένουν ακίνητα, εξαντλημένα· ενώ τα καυτά χείλη φιλιούνται.. Φιλιούνται, σβήνοντας τους μουρμουρητούς που εκφράζουν την κορύφωση της ευχαρίστησης, όταν ο οργασμός τυφλώνει τις αισθήσεις.

Οι επιθυμίες μου φέρουν το όνομά σου και το δέρμα μου, μια ανάμνηση αυτών που ακόμα δεν σου έχω κάνει. Ένα παιχνίδι σκιών, ζέστης και ψιθύρων. Εδώ είμαι το μυστικό που θέλεις να κρατήσεις και η παρόρμηση στην οποία δεν μπορείς να αντισταθείς. Μπες χωρίς βιασύνη, μείνε χωρίς ρούχα και άφησε τον εαυτό σου να παρασυρθεί από τον ρυθμό της πρόκλησης. Το όριο το θέτεις εσύ, την ευχαρίστηση την δημιουργούμε μαζί..

Αγαπημένη μου: Παρόλο που δεν βρίσκομαι δίπλα σου, σε έχω μαζί μου: στη μνήμη μου, στα μάτια μου, στα χείλη μου, στα χέρια μου... σε όλο το δέρμα μου. Δεν ξέρεις πόσο λαχταρώ να είμαι δίπλα σου, να σε αγκαλιάσω με όλη μου τη δύναμη και να σε νιώσω δική μου... να σε γεμίσω με τον εαυτό μου. Να χαϊδέψεις τα μαλλιά σου σαν το μαύρο της νύχτας και να τα φιλήσεις τρυφερά... παθιασμένος· Και να γονατίσω μπροστά σου, με αθώα μάτια και να σου πω.. Πόσο πολύ σε αγαπώ. Σου λέω πόσο μου λείπεις... Η παρουσία σου. Και έτσι, γονατιστός, να φιλάω τους γερούς σου μηρούς, τα όμορφα σμιλεμένα σου πόδια... στα μικρά σου ποδαράκια και να σου πω.. Για σένα, πεθαίνω από αγάπη.. και.. συνέχισε να φιλάς το υπέροχο σώμα σου και.. Να χαρίσετε ένα τρυφερό φιλί στο "Βουνό των Ελαιών" και να απολαύσετε τον νέκταρ... από το απαγορευμένο φρούτο. Συνέχισε να φιλάς το παρθένο σώμα σου... Να φτάσω, φιλί με φιλί, στα σταθερά και μεταξένια στήθια σου, Και να παραδοθώ σε αυτούς, αγκαλιάζοντάς τα, Θαυμάζοντάς τα, φιλώντας τα τρυφερά, και μετά Να ακουμπήσω το γηρασμένο κεφάλι μου πάνω τους... Σε κατάσταση έκστασης από την αγάπη, γεμάτος ελπίδα, ερωτευμένος.. Και μετά από λίγο, συνέχισα με τα φιλιά μου, φιλάω τον όμορφο λαιμό σου, τα όμορφα αυτιά σου. Και πάλι, το σταθερό και μεταξένιο στήθος σου, αναζωπυρώνω την ερωτική μου ματιά, στα μαύρα σου μάτια, σαν ένα βαθύ γκρεμό.. Και έτσι, να σε γεμίσω με αυτή την αγάπη, που δεν τολμώ... να σου τα ομολογήσω. Τα μεταξένια μαλλιά σου, μαύρα σαν τον ονίξη, θα τα έβαζα στο πρόσωπό μου... Καλύπτοντάς με με αυτόν.. σαν ένα πέπλο αγάπης. Φίλησέ την, την λαχταριστή σου... και χείλη λαμπερά, σαν γλυκό μέλι, που προσφέρουν τα χείλη σου.. Και έτσι, γεμάτοι αγάπη, ο ένας προς τον άλλον.. Για τον άλλον. Όπως πάντα, όταν με φιλάς και σε φιλάω... Να φτάσει στο αποκορύφωμα της σαρκικής επιθυμίας και.. Μετάμεσα σε στιγμές έντονου πάθους.. desenfrenada: Να παραδωθούμε ο ένας στον άλλον.. Όπως απαιτείται.

Υπάρχει ένας χάρτης φωτιάς που ζωγραφίζεται μόνο στο ημίφως, όπου οι λέξεις είναι περιττές και τα σώματα γίνονται ποίηση. Έλα να χαθείς στο ψίθυρο ενός δέρματος που σε αναγνωρίζει, στο ιερό καταφύγιο όπου η επιθυμία δεν έχει όρια ούτε ιδιοκτήτη. Θα είμαι η αντήχηση των πιο βαθιών σου μυστικών, η παλίρροια που ανεβαίνει όταν η νύχτα μας αγκαλιάζει. Ξεγύμνεσου γρήγορα και άφησε την ψυχή σου να σε ακολουθήσει..

Αυτο-ερεθίσου, άλειψε κάθε θηλή με μέλι και χαμήλωσε το πηγούνι σου. Η γλώσσα σου θα νιώσει γλυκύτητα. Άγγιξε κυκλικά κάθε θηλή, είτε είναι σκούρα, είτε ξηρή, είτε λεία, και μετά χαϊδέψου την κοιλιά, τη μέση, φαντάσου ταινίες ή λογοτεχνία, αλλά μην ξεχνάς τις θηλές, το μέλι, το κυκλικό άγγιγμα. Κάν' το μπροστά στην τηλεόραση, γελάζοντας και ταπεινώνοντας τον εαυτό σου: αυτο-ερεθίσου, άφησε τον εαυτό σου να παραδοθεί, φρόντισε το κλειτορίδι σαν να ήταν δέρμα. Άκου τον άνεμο που ακούγεται πίσω από το κλειστό παράθυρο, κράτα το υγρό σου κρυμμένο από τον κόσμο και αυτο-ερεθίσου. Άφησε τα πόδια σου να αρχίσουν να ανοίγουν και να κλείνουν, ας είναι ο μουρμούρισμός σου ένας βαρύς αναστεναγμός, ένας οξύς κραυγή στον αέρα, στο κενό που ζητά διείσδυση, επαφή. Μίλα αργά, κάν' το σιωπηλά, αλλά αναστενάξτε, ουρλιάξτε, μουρμουρίστε, ακόμα κι αν είναι μόνο η απόλαυση, η αφή των μαλλιών σου στο μαξιλάρι, στο χαλί, στο λαιμό. Αυτο-ερεθίσου, μέχρι να τρέμουν τα γόνατά σου, μέχρι να κυλήσουν δάκρυα, και αυτή τη φορά δεν θα ακούσεις άνεμο, αλλά ένα κουδούνι, και ένα άλλο. Ρύθμισε το κουδούνι. Μόνο τότε, διατείνεσαι σαν στον τοκετό. Λούβρισε τον κόλπο σου, το τοίχωμα που συνεχίζει να καλεί. Σήκ. Και την πήγα στο ποτάμι, νομίζοντας ότι ήταν ανύπαντρη, αλλά είχε σύζυγο.. Ήταν η νύχτα, σχεδόν από υποχρέωση.. Τα φανάρια έσβησαν και τα τσιμπούρια άρχισαν να τσιμπούν.. Στις τελευταίες γωνίες, άγγιξα απαλά το στήθος της, που ήταν ήρεμο στον ύπνο, και άνοιξε μπροστά μου σαν ένα μπουκέτο από κρίνοι.. Ο αμυλούχος υφασμάς της φούστας μου μου θόρυβε στο αυτί, σαν ένα κομμάτι μεταξιού που είχε σκιστεί από δέκα.. Χωρίς την ασημένια λάμψη στα φύλλα τους, τα δέντρα έχουν μεγαλώσει, πολύ μακριά από τον ποταμό.. * Πέρασα από τις αγκάθες, τα καλάμια και τα ακανθώδη φυτά, και κάτω από την κόμη των μαλλιών μου, έσκαψα μια τρύπα στο λασπώδες έδαφος.. Εγώ έβγαλσα τη γραβάτα μου.. Αφαιρέθηκε το φόρεμά της.. Εγώ, με τη ζώνη και το πιστόλι.. Τα τέσσερα κορσέ της.. Ούτε οι ναρδίνες ούτε οι σαλιγκάροι έχουν τόσο λεπτό δέρμα, ούτε τα κρύσταλλα με φεγγάρι λάμπουν με αυτή τη λάμψη.. Οι μηροί της γλιστρούσαν μακριά μου σαν ψάρια που αιφνιδιάστηκαν, το μισό τους γεμάτο φως, το άλλο μισό γεμάτο κρύο.. Εκείνη τη νύχτα, επέλεξα το καλύτερο μονοπάτι, ιππεύοντας ένα άλογο από μαργαριτάρι, χωρίς σέλα και χωρίς χειρολιστές.. Δεν εννοώ, με τον όρο "άντρας", τα πράγματα που μου είπε.. Το φως της κατανόησης με κάνει να είμαι πολύ προσεκτικός.. Γεμάτη από φιλιά και άμμο, την πήρα μαζί μου από τον ποταμό.. Με τον αέρα, τα ξίφη των κρίμων χτυπούσαν μεταξύ τους.. Έκανα αυτό που άρμοζε στον χαρακτήρα μου.. Όπως ένας αυθεντικός τσιγγάνος.. Της χάρισα ένα μεγάλο κουτί ραπτικής από σατέν σε μπεζ χρώμα, και δεν ήθελα να ερωτευτώ, αλλά έχοντας σύζυγο, μου είπε ότι ήταν ανύπαντρη όταν την πήγαινα στο ποτάμι..

Αναζητώ τη συναίσθηση αυτών που ξέρουν να διαβάζουν τις σιωπές, αυτών που καταλαβαίνουν ότι μια απλή επαφή είναι μια αιώνια συμφωνία. Εδώ, ανάμεσα στο μετάξι και το μυστήριο, ο χρόνος σταματά για να αφήσει το δέρμα σου και το δικό μου να γράψουν τη δική τους ποίηση. Μια αγκαλιά που ξεκινά στο μυαλό, μια αργή φωτιά που καταναλώνει τις αποστάσεις. Μπες στον κόσμο μου, όπου η λογική είναι το μοναδικό αμάρτημα..

.Ασυνήθιστη αγάπη, τα μάτια σου έχουν το χρώμα μιας χάδι, τα φιλιά σου τη γεύση της τρυφερότητας. Επιθυμώ &xi