LaraHarvey

Λάρα 💋❤️


 

Η Λάρα έλεγε πάντα ότι η πόλη είχε τον δικό της ρυθμό, σαν να ήταν κάθε δρόμος μια αρτηρία και κάθε άνθρωπος μια σπίθα ζωής. Από μικρή, ήξερε ότι δεν ήταν φτιαγμένη για τη σιωπή ούτε για τις μονότονες μέρες. Αγαπούσε τον θόρυβο των λεωφορείων, τις συζητήσεις που ακούγονταν στις γωνίες και τα φώτα που δεν έσβηναν ποτέ εντελώς. Για εκείνη, η πόλη δεν ήταν χάος: ήταν ένα σπίτι..

                                                                                                                             Κάθε πρωί, η Λάρα ξυπνούσε γεμάτη ενέργεια, σαν να της υπόσχονταν οι μέρες κάτι καινούργιο.. Ντυνόταν γρήγορα, επέλεγε έντονα χρώματα και έβγαινε στο δρόμο με ένα χαμόγελο που φαινόταν μεταδοτικό.. Δεν είχε σημασία αν πήγαινε στη δουλειά, σε ένα καφέ ή απλά έκανε μια βόλτα· πάντα έβρισκε μια δικαιολογία για να μιλήσει με κάποιον.. Ο κύριος που πουλούσε λουλούδια στη γωνία του δρόμου, το κορίτσι που δούλευε στο φούρνο, ο μουσικός του δρόμου που έπαιζε κιθάρα: όλοι γνώριζαν τη Λάρα, και η Λάρα γνώριζε όλους..




Το να είναι εξωστρεφής δεν ήταν μια προσπάθεια για εκείνη, ήταν η φύση της. Αγαπούσε να ακούει ιστορίες, να ανακαλύπτει γούστα, να γελάει με αγνώστους που σε λίγα λεπτά δεν ήταν πια αγνώστους. Είχε αυτή την ιδιαίτερη ικανότητα να κάνει κάθε άνθρωπο να νιώθει σημαντικός. "Η ζωή είναι πιο όμορφη όταν μοιράζεται", έλεγε πάντα..






Τα Σαββατοκύριακα ήταν τα αγαπημένα της. Ενώ οι άλλοι αναζητούσαν την ηρεμία, η Λάρα αναζητούσε την κίνηση. Της άρεσε να βγαίνει με φίλους, αλλά ήταν επίσης ανοιχτή στον αυθορμητισμό. Μια νύχτα, μπορούσε να καταλήξει να χορεύει σε ένα μπαρ γεμάτο φώτα και μουσική, και μια άλλη, να περπατάει σε φωτισμένους δρόμους ενώ συνομιλούσε με κάποιον που μόλις είχε γνωρίσει. Για εκείνη, κάθε συνάντηση ήταν μια ευκαιρία, κάθε συζήτηση μια μικρή περιπέτεια..

Ωστόσο, δεν υπήρχε μόνο θόρυβος. Μερικές φορές, η Λάρα σταματούσε στη μέση της πόλης και παρατηρούσε. Κοιτούσε τα ψηλά κτίρια, τα αυτοκίνητα που περνούσαν, τους ανθρώπους που έτρεχαν δεξιά και αριστερά, και ένιωθε μια βαθιά ευτυχία. Δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο. Το να βρίσκεται εκεί, περιτριγυρισμένη από ζωή, ήταν αρκετό. Σε αυτές τις στιγμές, έπαιρνε μια βαθιά ανάσα και χαμογελούσε, σαν να κρατούσε αυτή τη στιγμή μέσα της..                                                                                                                                                                                                                          
 

Οι φίλοι της έλεγαν ότι η Λάρα είχε κάτι ξεχωριστό. Όχι επειδή όλα στη ζωή της ήταν τέλεια, αλλά επειδή επέλεγε να βλέπει το καλό ακόμα και στις δύσκολες μέρες. Αν κάτι πήγαινε στραβά, έβρισκε έναν τρόπο να γελάσει. Αν ένιωθε λυπημένη, έψαχνε παρέα ή έβγαινε για μια βόλτα μέχρι να της ξαναδώσει η πόλη τη χαρά της..
Μια φορά, κάποιος της ρώτησε γιατί της άρεσε τόσο πολύ να ζει έτσι, τόσο ανοιχτά, τόσο συνδεδεμένη με όλα και με όλους. Η Λάρα απάντησε χωρίς δισταγμό: "Επειδή κάθε άνθρωπος έχει κάτι να σου διδάξει, και κάθε στιγμή μπορεί να γίνει μια υπέροχη ανάμνηση αν είσαι έτοιμος να την ζήσεις. Και αυτό ακριβώς έκανε. Ζούσε. Χωρίς φόβο, χωρίς επιφυλάξεις, με την καρδιά έτοιμη να νιώσει τα πάντα.
 

 








Η Λάρα δεν ήξερε τι της επιφύλασσε το μέλλον, αλλά ούτε και ανησυχούσε ιδιαίτερα γι' αυτό.. Για εκείνη, η ζωή δεν ήταν ένας μακρινός προορισμός, αλλά αυτό που συνέβαινε εκείνη τη στιγμή: ένα κοινό γέλιο, ένα τραγούδι στο δρόμο, μια απροσδόκητη συζήτηση.. Ενώ η πόλη συνέχιζε να ζωντανεύει γύρω της, η Λάρα περπατούσε ανάμεσα στους ανθρώπους, χαιρετώντας, γελάγοντας και αφήνοντας μικρά ίχνη χαράς σε κάθε μέρος.. Αν κάτι ήταν ξεκάθαρο για εκείνη, ήταν ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται: δημιουργείται, βήμα προς βήμα, χαμόγελο μετά από χαμόγελο, μέσα στην φασαρία και τη μαγεία της καθημερινής ζωής..