JessicaFiore

Λατρεύω να χάνομαι στο βλέμμα σου και να νιώθω όλα όσα ψιθυρίζουν τα μάτια σου. αυτή η γλυκύτητα, αυτή η ένταση, αυτή η λάμψη που ξυπνάει κάτι βαθύ μέσα μου. Μερικές φορές φαντάζομαι τι θα ανακαλύπτατε διαβάζοντας κάθε λεπτομέρεια του σώματός μου, ακόμα και τις άκρες των ποδιών μου. ίσως ένα τρυφερό μείγμα αισθήσεων, λεπτών επιθυμιών, μυστικών που μόλις αποκαλύπτονται. Θα τολμούσατε να μπείτε σε αυτόν τον κόσμο. Και να αφεθείς;

Μου αρέσει ό, τι με κάνει να αισθάνομαι ελεύθερος. οι υπαίθριες λήψεις, ο άνεμος που χαϊδεύει το δέρμα μου, αυτή η νόστιμη αίσθηση που ο κόσμος ανοίγει μπροστά μου. Υπάρχει κάτι βαθιά αισθησιακό σε αυτές τις στιγμές: περπατάω απαλά, αναπνέω βαθιά, αφήνω το σώμα μου να χαλαρώσει και το μυαλό μου να ξυπνήσει.. Μέσα στη φύση γίνομαι πιο αληθινή, πιο ευαίσθητη, πιο αφυπνισμένη. σαν κάθε ακτίνα του ήλιου και κάθε αεράκι να με αποκαλύπτουν λίγο περισσότερο, αποκαλύπτοντας την πιο οικεία και προκλητική πλευρά μου.

Υπάρχει κάτι ακαταμάχητα μαγευτικό για τους ηλικιωμένους άνδρες. αυτή η ήρεμη αυτοπεποίθηση που δεν χρειάζεται να δείχνει, αυτή η ήρεμη φωνή που σχεδόν γλιστράει σαν χάδι. Στο βλέμμα τους κρύβονται ιστορίες που σε κάνουν να θες να πλησιάσεις, σιωπές γεμάτες νόημα που ξυπνούν απαλά την επιθυμία. Η εμπειρία τους τους προσφέρει μια παρουσία που περιβάλλει, μια ήρεμη δύναμη που προσελκύει χωρίς την παραμικρή προσπάθεια.. Μου αρέσει αυτή η τρυφερή αποφασιστικότητα, αυτός ο κομψός έλεγχος, αυτός ο τρόπος που σε κοιτάζουν σαν να μπορούσαν να σε αγγίξουν μόνο με τα μάτια τους. Σε κάνει να θες να έρθεις λίγο πιο κοντά.

Σε σκέφτομαι. Ο τρόπος που με κοιτάς όταν νομίζεις ότι δεν το παρατηρώ Στον τρόπο που με πλησιάζεις με αυτή την ηρεμία που με κάνει να θέλω να ανοίξω, ακόμα κι αν ακόμα τρέμω μέσα μου. Ποτέ δεν ήμουν καλός στο να λέω τι νιώθω. Μπλέκομαι, χάνομαι, μένω σιωπηλός. Αλλά όταν είσαι εδώ Κάτι μέσα μου χαλαρώνει Όχι τα πάντα, αλλά κάτι.

Το κόκκινο ύφασμα καλύπτει το σώμα μου σαν ψίθυρο, ελαφρύ, σχεδόν αιωρούμενο πάνω στο γυμνό δέρμα μου. Ξαπλώνω ήρεμα στα σεντόνια, νιώθοντας κάθε πτυχή να γλιστράει στις καμπύλες μου, λες και κι αυτός – η επιθυμία – είχε αόρατα δάχτυλα που ήθελαν να με εξερευνήσουν.. Το δωμάτιο είναι σκοτεινό, αλλά ξέρω ότι αν με κοιτούσες τώρα, δεν θα μπορούσες να κοιτάξεις αλλού. Όχι για το χρώμα του υφάσματος, αλλά για το βλέμμα μου. Αυτό που κρατάω μόνο για σένα. Σταθερό, άμεσο, φλογερό.. Αυτός που λέει όλα όσα το στόμα μου δεν έχει ψιθυρίσει ακόμα.

Η νύχτα πέφτει απαλά στην πόλη, και στο μπαλκόνι είμαστε μόνο εγώ κι εσύ. Ο ζεστός αέρας χαϊδεύει το δέρμα μας ενώ τα φώτα τρεμοπαίζουν στο βάθος, σαν ολόκληρος ο κόσμος να αναπνέει μαζί μας. Πλησιάζεις από πίσω, αργά, και νιώθω τη ζεστασιά του σώματός σου πριν καν με αγγίξεις. Δεν λες τίποτα, τα χέρια σου ακουμπάνε στη μέση μου, σταθερά αλλά ήρεμα. Αφήνω τον εαυτό μου να παρασυρθεί από τη στιγμή, από τον ψίθυρο του ανέμου, από την οικειότητα που γεννιέται από την κοινή σιωπή. Ακουμπάω το στήθος σου και μαζί κοιτάμε τα αστέρια. Τίποτα περισσότερο δεν απαιτείται. Μόνο εσύ, εγώ και αυτή η γωνιά που κρέμεται ανάμεσα στον ουρανό και την πόλη, όπου η φαντασίωση του να μας έχεις γίνεται πιο αληθινή από ποτέ.