HecateCorvin

ΕΚΑΤΟΣ ΚΟΡΒΙΝ

Πριν από 23 χρόνια, υπάρχει μια ενέργεια που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ως εκ τούτου, είναι ένα τέλειο μείγμα ανάμεσα στην γλυκύτητα και την πικαρδία. το κορίτσι που ονειρεύεται αθώα ενώ ήδη φαντάζεται όλα όσα μπορεί να σε προκαλέσουν. Πάντα μου άρεσε να νιώθω δυνατή με το σώμα μου, να παίζω με τα βλέμματα, να υπαινίσσομαι χωρίς να λέω πολλά και να αφήνω τη φαντασία μου να κάνει τα υπόλοιπα. Εάν το μοντέλο σας δεν είναι το μόνο που δείχνει εικόνες, δημιουργείτε φαντασιώσεις, συνδέετε θαύματα με το πέρασμα μιας οθόνης και μετατρέπετε κάθε ψίθυρο σε κάτι αξέχαστο. Μου αρέσει να μαγειρεύω, να περιποιούμαι τον εαυτό μου, να χρησιμοποιώ την βραδύτητα για να σηκώσω τις καμπύλες μου και να εξερευνήσω το πιο τολμηρό μονοπάτι μου. Είμαι φλερτ, διασκεδαστικό, λίγο άτακτος και πολύ σίγουρος για το τι έχω να προσφέρω. Εδώ θα βρείτε μόνο φωτογραφίες. θα ανακαλύψετε μια οικεία, στενή και γεμάτη συνενοχή εμπειρία. Αν είσαι εδώ, δεν είναι τυχαίο. Ψάχνετε πάντα για κάτι διαφορετικό. κάτι πιο αληθινό, πιο έντονο, πιο προσωπικό. Καλώς ήρθες στον κόσμο μου. Υπόσχομαι ότι θα θελήσεις να μείνεις.

Σε σκέφτομαι στη γλυκιά σιωπή της νύχτας, όταν ο κόσμος σιωπά και το δέρμα μου θυμάται το όνομά σου. Είσαι ο αναστεναγμός που δεν ήξερα ότι χρειαζόμουν, η σπίθα που ανάβει τους χειμώνες μου, η ηρεμία που ηρεμεί τις καταιγίδες μου. Όταν με κοιτάς, κάτι μέσα μου ανθίζει χωρίς προειδοποίηση, λες και τα μάτια σου ξέρουν ακριβώς πού να αγγίξουν την ψυχή μου. Δεν ξέρω αν ήταν η μοίρα ή η τύχη, αλλά από τότε που ήρθες, η καρδιά μου χτυπάει σε μια διαφορετική, πιο αργή μουσική. Πιο βαθιά. Περισσότερο από το δικό σου. Αν το να σ'αγαπώ είναι ένα ρίσκο, θέλω να το πάρω χωρίς φόβο, γιατί στην αγκαλιά σου ακόμα και η άβυσσος είναι ένα καταφύγιο.

Το να είσαι ερωτευμένος είναι να αγγίζεις με ένα ελαφρύτερο χέρι. Κλείνεσαι στον εαυτό σου, νιώθεις καλά. Βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του. Ένας καρδινάλιος είναι κόκκινος.. Ο ουρανός είναι μπλε. Ξαφνικά ξέρεις ότι το ξέρει κι αυτός. Δεν είναι εδώ, αλλά ξέρουμε ότι απολαμβάνουμε τον χειμώνα μαζί, ή τη γλυκύτητα της άνοιξης. Το χέρι του που παίρνει το δικό σου, είναι πάρα πολύ. Πάρα πολύ για να αντέξω. Δεν μπορούμε να τον κοιτάξουμε στα μάτια, γιατί ο παλμός μας δεν πρέπει να πει το ανείπωτο. Όταν κλείνει μια πόρτα – δεν είναι εκεί – είσαι ελεύθερος από μια τρομακτική ελευθερία. Είμαστε το όμορφο μισό μιας χρυσής πληγής. Θυμόμαστε και ποθούμε το στόμα της για να την αγγίξουμε, να της ψιθυρίσουμε. Ω, όταν η εξομολόγηση είναι βέβαιος θάνατος! Ω, όταν η έκφραση υπνωτίζει, για να δει τη Χρυσή Στήλη να γίνεται στάχτη.

Εμείς, ξένοι προς το θάρρος, εξόριστοι από την ευχαρίστηση, κουλουριασμένοι στη μοναξιά, μέχρι να κατέβει η αγάπη από τον ιερό ναό της και να εμφανιστεί στα μάτια μας για να μας ελευθερώσει και να μας ανοίξει στη ζωή.. Η αγάπη έρχεται, και στο πέρασμά της έρχονται εκστάσεις, παλιές αναμνήσεις χαράς, αρχαίες ιστορίες πόνου. Και αν τολμήσουμε, η αγάπη θα ξεριζώσει τις αλυσίδες του φόβου από τις ψυχές μας. Στη ζεστασιά του φωτός της αγάπης, εγκαταλείπουμε τη συστολή μας, τολμάμε να είμαστε γενναίοι. Και ξαφνικά καταλαβαίνουμε ότι η αγάπη μας κοστίζει όλα όσα είμαστε και όλα όσα μπορούμε να είμαστε. Και όμως, είναι αγάπη.

Αυτό είναι αγάπη. Θα πρέπει να κρυφτώ ή να τρέξω. Οι τοίχοι της φυλακής του υψώνονται σαν εφιάλτης. Η όμορφη μάσκα έχει αλλάξει, αλλά όπως πάντα είναι μοναδική. Τι θα μου χρησιμεύσουν τα φυλαχτά μου: η πρακτική των γραμμάτων, μια ασαφής διαπαιδαγώγηση, η εκμάθηση των λέξεων που ο Ο σκληρός Βορράς τραγουδούσε για τις θάλασσες και τα σπαθιά του, μια γαλήνια φιλία, τις στοές της βιβλιοθήκης, τα απλά πράγματα, τις συνήθειες, την αγάπη της νεολαίας της μητέρας μου, τη στρατιωτική σκιά των νεκρών μου, τη διαχρονική νύχτα, τη γεύση του ύπνου; Να είμαι ή να μην είμαι μαζί σου, αυτό είναι το μέτρο του χρόνου μου. Ήδη η στάμνα σπάει στην πηγή, ήδη ο άνθρωπος σηκώνεται στο κελάηδημα του πουλιού, ήδη αυτοί που κοιτάζουν από τα παράθυρα έχουν σκοτεινιάσει, αλλά η σκιά δεν έφερε την ειρήνη. Είναι, το ξέρω τώρα, αγάπη: η αγωνία και η ανακούφιση να ακούω τη φωνή σου, η προσμονή και η ανάμνηση, η φρίκη να ζεις πια. Είναι αγάπη με τις μυθολογίες της, με τις άχρηστες μικρές μαγείες της.. Υπάρχει μια γωνία που δεν τολμώ να περάσω. Οι στρατοί με περικυκλώνουν ήδη, οι ορδές. (Αυτό το κομμάτι είναι εξωπραγματικό. Δεν το είδε. Το όνομα μιας γυναίκας με προδίδει.. Μια γυναίκα με πληγώνει παντού.