DemiMistral

Η μικρή μου καθημερινή επανάσταση. Το τρίψιμο του υφάσματος στο δέρμα μου ήταν ήδη μια υπέροχη υπενθύμιση του γιατί απολαμβάνω αυτές τις στιγμές. Έβγαλα μερικά έγγραφα, προσπάθησα να συγκεντρωθώ. αλλά η αίσθηση του κρύου γραφείου στα μπράτσα μου, η μυρωδιά του φρεσκοτυπωμένου χαρτιού και ο θόρυβος των κινήσεών μου τελικά με αποσπούσε.

Το φετίχ μου ήταν πάντα η ρουτίνα διπλής κατεύθυνσης: η καθημερινότητα φορτισμένη με επιθυμία. Έτσι, όταν έσκυψα προς τα εμπρός για να συνδέσω το φορτιστή κάτω από το γραφείο, ένιωσα την αναπνοή μου να αλλάζει.

Ο περιορισμένος χώρος, η μυρωδιά του ξύλου, τα μαλλιά μου στους ώμους μου.. Ήταν σαν κάθε λεπτομέρεια να σχεδιάστηκε για να με προκαλέσει. Έμεινα εκεί για λίγα δευτερόλεπτα, σκόπιμα. Απολαμβάνοντας τη στάση, στιγμιαία ευπάθεια. Απολαμβάνοντας την ιδέα ότι αν κάποιος μπήκε, θα με βρει έτσι: ανάμεσα στη δουλειά και τη φαντασία, ανάμεσα στον επαγγελματισμό και την επιθυμία. Βγήκα αργά, κάθισα στην καρέκλα και δάγκωσα το χείλος μου. Κανείς δεν είχε έρθει ακόμα. Έχει ανεβάσει τη θερμοκρασία στο στήθος μου. Άνοιξα τον υπολογιστή, αλλά οι σκέψεις μου δεν ήταν στα μηνύματα, ήταν στο δέρμα μου, στο πώς το ύφασμα άγγιζε τους μηρούς μου με κάθε αναπνοή...

Ένιωσα ένα μικρό ρίγος. Το είδος της συγκίνησης που έρχεται μόνο όταν είμαι ακριβώς εκεί που θέλω να είμαι, κάνοντας ακριβώς αυτό που μου αρέσει: σιωπηλή ανυπακοή. Να είσαι η γυναίκα που όλοι βλέπουν ως σοβαρή, σωστή.. χωρίς να υποψιάζεται ότι κάτω από το τραπέζι, τα δάχτυλά μου ταξιδεύουν στο πόδι μου με το πρόσχημα να «καθίσω άνετα ». Το ρολόι χτύπησε την ώρα εισόδου. Άκουσα βήματα στο διάδρομο. Σηκώθηκα όρθια, πήρα μια βαθιά ανάσα και υιοθέτησα την επαγγελματική μου στάση.. Μόνο εγώ ήξερα τι είχε συμβεί εδώ λίγα λεπτά πριν. Μόνο εγώ ένιωθα τη ζέστη που θα με συνόδευε όλη μέρα, κρυμμένη κάτω από τη φούστα μου. Και αυτή η συνενοχή με τον εαυτό μου.. Ήταν η μεγαλύτερη χαρά μου.