CarolinePirs

Το όνομά μου είναι Καρολίνα.. Και εγώ είμαι μια γυναίκα-προσκόπιος.. Δεν λέω πάντα πάρα πολλά.
. Ξέρω πώς να ακούω, να παρατηρώ, να προσέχω τα μικρά πράγματα.. Ο κόσμος μιλάει σε αυτούς που είναι προσεκτικοί. Και εγώ είμαι προσεκτικός/η.
. Πάνω απ' όλα, αγαπώ το δρόμο.. Το αυτοκίνητό μου δεν είναι απλώς ένα μέσο μεταφοράς.. Είναι ο χώρος μου, όπου νιώθω ελεύθερος.. I have extensive driving experience: Μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι, ορεινοί δρόμοι με στροφές, δρόμοι τη νύχτα, βρεγμένο οδόστρωμα μετά τη βροχή.. Νιώθω το αυτοκίνητο σαν προέκταση του εαυτού μου. Όταν κρατάω το τιμόνι, είμαι ήρεμος, συγκεντρωμένος και ακριβής.. Η ταχύτητα δεν με φοβίζει.. Μόνο η απερισκεψία φοβίζει.

Είμαι σοβαρός. Αλλά όχι ψυχρός. Αγαπώ τον κόσμο — στις αντιθέσεις του. Αγαπώ τον πρωινό καφέ στα μικρά καφέ, όταν η πόλη είναι ακόμα μισοκοιμισμένη. Αγαπώ τον πικρό εσπρέσο, δυνατό και ειλικρινή, χωρίς περιττά στολίδια — όπως η αλήθεια. Αγαπώ τις καλές ταινίες, όπου υπάρχει βάθος, νόημα, ένταση και σιωπή ανάμεσα στις λέξεις, όπου κάθε βλέμμα σημαίνει κάτι..

Ταξιδεύω πολύ με το αυτοκίνητο. Μερικές φορές είναι ένα επαγγελματικό ταξίδι, άλλες φορές μια απόδραση προς τον ορίζοντα. Μπορώ να ξυπνήσω το πρωί στην Οδησσό και το βράδυ να πίνω καφέ σε μια άλλη πόλη, ακούγοντας μουσική και σκεπτόμενη τη ζωή. Ο δρόμος καθαρίζει τις σκέψεις μου. Μου δίνει απαντήσεις χωρίς περιττό θόρυβο. Είμαι όμορφη. Το ξέρω. Αλλά η ομορφιά μου δεν βρίσκεται μόνο στα χαρακτηριστικά του προσώπου μου. Βρίσκεται στο βλέμμα που δεν φοβάται να κοιτάξει κατευθείαν. Στο βάδισμα που είναι γεμάτο αυτοπεποίθηση. Στη σιωπή που ξέρω να διατηρώ..

Είμαι επιτυχημένη. Επειδή είμαι πειθαρχημένη. Είμαι έξυπνη. Επειδή δεν σταματάω ποτέ να μαθαίνω. Είμαι περίεργη. Επειδή δεν φοβάμαι να εμβαθύνω. Μου αρέσουν οι έξυπνοι άντρες. Αυτοί που δεν ανταγωνίζονται εμένα, αλλά μιλούν μαζί μου. Αυτοί που μπορούν να σκεφτούν, να αναλύσουν, να νιώσουν. Δεν χρειάζομαι μεγάλα λόγια - χρειάζομαι βάθος. Εκτιμώ τους άντρες που σέβονται τη δύναμη μιας γυναίκας και δεν φοβούνται αυτήν..

Κάποτε, επιστρέφοντας από ένα μακρύ ταξίδι, σταμάτησα σε ένα βενζινάδικο κάπου στη μέση της εθνικής οδού. Ήταν αργά. Ο ουρανός ήταν σκοτεινός, ο αέρας ήταν καθαρός, και μύριζε βενζίνη και καφέ από τη μηχανή.. Βρισκόμουν δίπλα στο καπό, κοιτάζοντας κάτι στο τηλέφωνό μου.. Ένα άλλο αυτοκίνητο σταμάτησε κοντά.. Ήταν ήρεμος. Χωρίς περιττά συναισθήματα.. Η ματιά του ήταν προσεκτική.
. Μιλήσαμε για το δρόμο - απλά, φυσικά.
. Σχετικά με τις διαδρομές, τις νυχτερινές μετακινήσεις και το πώς αισθάνεται το αυτοκίνητο σε υψηλές ταχύτητες.. Κατάλαβε για τι πράγμα μιλούσε. Και το ένιωσα αμέσως.
.

Δεν βιάζομαι. Γνωρίζω την αξία μου. Ξέρω τι θέλω. Αγαπώ τη ζωή - σοβαρά, βαθιά, συνειδητά. Αγαπώ το ταξίδι. Αγαπώ τον καφέ. Αγαπώ τους έξυπνους ανθρώπους. Και πάντα κρατάω το τιμόνι με αυτοπεποίθηση - τόσο στο δρόμο όσο και στη ζωή..