AmberVictoria

Το υγρό μυστικό του δάσους

Τα ξυπόλυτα πόδια μου πίεσαν το βρύο, και η φρεσκάδα του ήταν ένα νόστιμο σοκ ενάντια στο φυτό. Ήμουν στην άκρη, αλλά η καρδιά μου χτυπούσε για να μπω σε αυτό το δάσος που μύριζε υγρή γη και μυστήριο. Ο ήλιος ήταν ένας ξεδιάντροπος εραστής που γλιστρούσε ανάμεσα στα φύλλα, βάφοντας το δέρμα μου με ένα πυρετώδες χρυσό. Το λινό μου φόρεμα, εμποτισμένο με δροσιά, ήταν τώρα μια αισθησιακή προέκταση του εαυτού μου. Χωρίς ντροπή προσκολλήθηκε στην καμπύλη των γοφών μου και ανέβηκε για να σκιαγραφήσει το τεταμένο σχήμα των μηρών μου καθώς προχωρούσε. Κάθε βήμα ήταν ένας αναστεναγμός, και μπορούσα να νιώσω το υγρό ύφασμα να χαϊδεύει την οικειότητά μου. Σταμάτησα μπροστά σε έναν τεράστιο κορμό. Έβαλα τα χέρια μου στον τραχύ, τραχύ φλοιό. Η αίσθηση ήταν τόσο πρωτόγονη που έκλεισα τα μάτια μου, γέρνοντας το λαιμό μου πίσω. Ο άγριος αέρας έκανε το δέρμα μου να ανασηκωθεί. Νιώθω τον καυτό ήλιο στο λαιμό μου, το κρύο του υφάσματος στην κοιλιά μου, την υφή του δάσους κάτω από τα χέρια μου.. Όλα ήταν μια πρόσκληση να νιώσω ζωντανή και εκτεθειμένη. Είμαι εδώ, σκέφτηκα, εντελώς γυμνή από προθέσεις, και αυτή η ελευθερία με κάνει να νιώθω τρομερά επιθυμητή. Θέλω να χαθώ και να βρεθώ μόνο από τον άνεμο και το φως.

Ο χάρτης του δέρματος μου

Πλησίασα τον καθρέφτη, αφήνοντας το απαλό φως του δωματίου να με τυλίξει. Η μουσική που είχα βάλει ήταν χαμηλή, μόνο ένας ψίθυρος που συνόδευε τον αυξανόμενο ρυθμό της αναπνοής μου.. Έμεινα ακίνητη για μια στιγμή, κοιτάζοντας τον εαυτό μου. Το σύνολο ήταν απλό, σχεδόν σκανδαλώδες: ένα μικροσκοπικό, κόκκινο μεταξωτό μπλουζάκι που κάλυπτε μόλις και μετά βίας το στήθος μου, και ένα ταιριαστό κόκκινο εσώρουχο που βυθιζόταν δελεαστικά στην πτυχή των γοφών μου.. Ο καθρέφτης δεν έλεγε ψέματα: το χρώμα ήταν ζωντανό, μια κραυγή πάθους ενάντια στην χλωμή επιδερμίδα μου. Πέρασα την άκρη της γλώσσας μου στα χείλη μου και τα μάτια μου εστίασαν στην αντανάκλαση. Δεν έψαχνα για ένα λάθος, ούτε για μια κρίση, έψαχνα για την απόλαυση, την εξερεύνηση αυτού του σώματος που είναι δικό μου και μόνο δικό μου. Τα δάχτυλά μου κινήθηκαν πρώτα, αργά, σχεδόν ντροπαλά, προς το ύφασμα του τοπ. Χάιδεψα την απαλή άκρη, ακριβώς κάτω από την κάτω καμπύλη του στήθους μου, ακολουθώντας το ανοδικό τόξο των πλευρών μου.. Μπορούσα να νιώσω τον σταθερό χτύπο της καρδιάς μου ακριβώς από κάτω, ένα ανυπόμονο τύμπανο. Μετά, με μια κίνηση που δεν δίστασε, σήκωσα ελαφρά το μπλουζάκι, αφήνοντας την κάτω άκρη του στήθους μου να προεξέχει, ροζ και ευαίσθητη.. Οι θηλές αντέδρασαν στον δροσερό αέρα και την ένταση του μεταξιού, σκληραίνοντας σαν μικρά κεράσια.. Ήταν μια εστίαση, ένας μαγνήτης. Τα κοίταξα στον καθρέφτη, θαυμάζοντας τον τρόπο που το σώμα μου ανταποκρινόταν στην προσοχή μου.. Έκλεισα τα μάτια μου για ένα δευτερόλεπτο και πήρα μια βαθιά ανάσα, αφήνοντας ένα κύμα θερμότητας να διαπεράσει την κοιλιά μου.. Όταν τα άνοιξα, τα χέρια μου είχαν ήδη τοποθετηθεί στην κάτω κοιλιά μου. Τα δάχτυλα γλίστρησαν στο γυμνό δέρμα ανάμεσα στην άκρη της μπλούζας και τη δαντέλα του εσώρουχου, μια ζώνη απαλότητας και υπόσχεσης.. Πίεσα απαλά, κάνοντας μασάζ σε αυτή τη λεπτή καμπύλη, νιώθοντας το πεινασμένο κενό ακριβώς κάτω από τον ομφαλό μου. Ήταν ένα σημείο ενέργειας, και το έντονο κόκκινο των εσωρούχων ενέτεινε την αίσθηση του κινδύνου και της γλυκιάς προσμονής.. Σκύβω λίγο το κεφάλι μου, γοητευμένη από την αντανάκλαση μου. Τα μάτια μου ήταν φωτεινά, σκοτεινά, σαν ένας πολύ γλυκός πυρετός να ανέβαινε μέσα μου. Τώρα, το εσώρουχο. Τα δάχτυλά μου γλίστρησαν στη δαντέλα του ισχίου σου. Το άγγιγμα ήταν εξαίσιο. Ακολούθησα τη γραμμή του υφάσματος, σταματώντας ακριβώς εκεί που η ελαστική ταινία έμπαινε στην πτυχή της βουβωνικής χώρας.. Προσεκτικά έβαλα το δάχτυλό μου κάτω από την άκρη του υφάσματος. Όχι από το άνοιγμα του ποδιού, αλλά από την πλευρά, αγγίζοντας την κορυφή και το ευαίσθητο τμήμα του βουνού της Αφροδίτης. Η επαφή ήταν ηλεκτρική. Ένα αχνό βογκητό έφυγε από τα χείλη μου. Το μετάξι μου είχε δώσει την άδεια, και τώρα το χέρι μου πήρε την κατοχή. Η αίσθηση της πίεσης της δαντέλας του κιλοτάκι και της άκρης του δακτύλου μου που πίεζε από κάτω ήταν ένα απολαυστικό βασανιστήριο, μια ένταση που συσσωρευόταν ανεξέλεγκτη.. Πλησίασα τον καθρέφτη, η αναπνοή μου θολώνει ελαφρά το γυαλί. Συγκεντρώθηκα στα μάτια μου, σε αυτό το βλέμμα της κυρίας του εαυτού μου. Τα χέρια μου συνέχισαν να εξερευνούν, πιέζοντας την κορυφή του μηρού μου, στη συνέχεια πίσω στο στήθος μου για να αισθανθώ τη σφριγηλότητα και τον κτύπο.. Το κόκκινο ήταν μια φλόγα και εγώ έκαιγα. Αυτό το σώμα ήταν ένας κήπος που περίμενε να εξερευνηθεί.. από το μόνο άτομο που ήξερε όλα τα μυστικά της.

Το φως διέρρεε μέσα από τις ρωγμές των κουρτινών, βάφοντας το δωμάτιό μου με ένα μαργαριταρένιο γκρι που προανήγγειλε το πρωί χωρίς βιασύνη. Άνοιξα τα μάτια μου και βρέθηκα βυθισμένη στη δροσερή αγκαλιά των λευκών βαμβακερών σεντονιών μου. El reloj digital marcaba las 6:15 a.m., μια ασυνήθιστα νωρίς ώρα για το σώμα μου, το οποίο όμως ένιωθε απολαυστικά ξύπνιο. Υπήρχε μια βαθιά ηρεμία στο σπίτι, αυτή η ιερή ηρεμία πριν ο κόσμος ξεκινήσει. Τεντώθηκα νωχελικά, και το τρίψιμο του υφάσματος στο γυμνό μου δέρμα (πάντα κοιμάμαι χωρίς τίποτα) μου έστειλε ένα ρίγος που δεν ήταν κρύο. Σηκώθηκα όρθια, ακουμπώντας στον αγκώνα μου. Το ύφασμα τσαλακώθηκε απαλά κάτω από το βάρος μου. Η αλήθεια είναι ότι ένιωθα μια ασυνήθιστη ενέργεια, μια λανθάνουσα περιέργεια που φαινόταν να έχει ξυπνήσει με τον ήλιο. Χάιδεψα το εσωτερικό του μηρού μου με την παλάμη μου, μια ενστικτώδης κίνηση, και η απαλότητα του δέρματος μου υπενθύμισε τι ζητούσε το σώμα μου αυτή τη στιγμή της απόλυτης ιδιωτικότητας.. Κανείς δεν θα με έβλεπε. Κανείς δεν θα με διέκοπτε. Το κρεβάτι, το ιερό μου, τα σεντόνια, ο σιωπηλός μου συνεργός. Σύρωσα το χέρι μου προς τα πάνω, αργά, αφήνοντας τα δάχτυλα να αγγίξουν την άκρη της λεκάνης μου. Ένιωσα τον ελαφρύ νυχτερινό ιδρώτα και τον παλμό που άρχισε να επιταχύνεται. Ξάπλωσα ξανά, τώρα ανάσκελα, και έκλεισα τα μάτια μου. Όλα έγιναν άγγιγμα. Η αναπνοή μου έγινε βαθύτερη. Με μια τελευταία αποφασιστική κίνηση, το χέρι μου βρήκε το κέντρο, αυτή την ευαίσθητη και δική μου περιοχή. Η πρώτη επαφή ήταν δειλή, μόνο ένα τρίψιμο με τις άκρες των δαχτύλων μου, αλλά ήταν αρκετό για ένα μόλις ακουστικό βογκητό να ξεφύγει από τα χείλη μου.. Κινήθηκα ενστικτωδώς, λυγίζοντας τα γόνατά μου, ανοίγοντας μόνο για μένα. Άρχισα να εξερευνώ, αργά και σκόπιμα, νιώθοντας την απαλότητα των πτυχών μου και την υγρασία που είχε ήδη αρχίσει να εμφανίζεται.. Ο ρυθμός ήταν ρυθμικός, εξερευνητικός. Μαλακή πίεση, κύκλοι. Ψάχνοντας, ξέροντας πού να βρω το διακόπτη της ευχαρίστησης μου. Όταν τα δάχτυλά μου βρήκαν τον μικρό παλλόμενο λόφο, ένα κύμα θερμότητας πέρασε μέσα μου. Έβγαλα έναν μακρύ αναστεναγμό. Ήταν σαν αυτό το μέρος του σώματός μου να περίμενε αυτή τη στιγμή της αποκλειστικής προσοχής. Έβαλα ταχύτητα, η αίσθηση τώρα ήταν γλυκιά και τρυφερή. Κρατήθηκα από τα σεντόνια με το ελεύθερο χέρι, τσαλακώνοντας το λεπτό λευκό βαμβάκι, ψάχνοντας υποστήριξη στο κρεβάτι. Οι μύες της κοιλιάς μου σφίγγονται ελαφρά. Η εικόνα του σώματός μου, ελεύθερο και παραδομένο, κάτω από το φως της αυγής, ήταν εξαιρετικά συναρπαστική.. Ο έξω κόσμος θολώθηκε. Υπήρχε μόνο το τρίψιμο, το χτύπημα, η υγρασία και η θερμότητα που μεγάλωνε. Άφησα τον εαυτό μου να παρασυρθεί από την αίσθηση, εστιάζοντας μόνο στην ευχαρίστηση που έδινα στον εαυτό μου. Οι γοφοί μου σηκώθηκαν λίγο από τα σεντόνια, ακολουθώντας το ρυθμό του χεριού μου. Κάθε χάδι ήταν μια εκπληρωμένη υπόσχεση. Και τότε, όλα έγιναν έντονα. Η αναπνοή σταμάτησε για μια στιγμή, και μια έκρηξη ευχαρίστησης με κούνησε. Ένα απολαυστικό τρέμουλο πέρασε από το σώμα μου και τα λευκά σεντόνια έγιναν πιο μαλακά από ποτέ. Άφησα τον αέρα να φύγει σε μια μακρά, τρεμάμενη αναπνοή. Έμεινα εκεί, ακίνητος, νιώθοντας την ηχώ της κορύφωσής μου. Ο παλμός επιβραδύνθηκε, και η πρωινή ηρεμία επέστρεψε, πιο γλυκιά και βαθιά από πριν. Άνοιξα τα μάτια μου. Ο ήλιος μπήκε πιο δυνατά, φωτίζοντας τις ρυτίδες στα λευκά σεντόνια που κρατούσαν το μυστικό μου. Ήμουν μόνη, ικανοποιημένη και έτοιμη να ξεκινήσω τη μέρα. Υπήρχε μια ιδιαίτερη λάμψη στον αέρα, η λάμψη μιας απόλαυσης που ήταν εντελώς δική μου.