AmaliaRosse

꧁★ ❦ Αμαλία Ρόζε ❦ ★ ꧂

❀  ⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻  ❀

 ❀  ⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻⸻ ❀

Είμαι η Αμαλία, ένα κορίτσι που θέλει να γνωρίσει τον κόσμο, κάθε συζήτηση που έχω μαζί σας είναι μια πόρτα σε ένα νέο τοπίο, μου αρέσει να μπορώ να περπατήσω στην πόλη νέα μέρη για να επισκεφθείτε, να ανακαλύψετε ότι κάθε μέρος μπορεί να φέρει μια ωραία μνήμη. Στον ελεύθερο χρόνο μου μου αρέσει να ζωγραφίζω και να γράφω νέα πράγματα που έχω στο μυαλό μου. , Το στυλ μου χαρακτηρίζεται ως μποέμ και πάντα προσελκύω ιστορίες που με περιγράφουν. Με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου, μου αρέσει να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου και να γνωρίζω νέες ιδέες

¡Conoceme y descubre mas de mi !

💗 Οι ερωτικές μου σχέσεις 💗

Ονομάζομαι Αμαλία. Είμαι 25 ετών, 1,60, 49 κιλά, λεπτή αλλά χωρίς μυϊκή μάρκα, καλούς γοφούς και ένα μικρό μέγεθος 85 της προτομής, αλλά σταθερό, και στεφανωμένο με θηλές, που είναι πάντα όρθια και προκλητικά, διασχισμένα από τρυπήματα. Φοράω βαμμένα μαλλιά και χαίτη κάτω από το λαιμό, και το κουνέλι εντελώς ξυρισμένο, θέλω να σας πω μια εμπειρία που είχα πρόσφατα, θέλω να ξέρω τι σκέφτεστε Δεν ταξιδεύω συνήθως μόνος. Πόσο μάλλον να μείνω για δείπνο μόνη μου σε ένα ξενοδοχείο. Αλλά εκείνο το βράδυ είχε κάτι διαφορετικό. Κάτι ανάμεσα στην ηρεμία και την ανάγκη να βγω από το σενάριο. Το εστιατόριο του ξενοδοχείου ήταν σχεδόν άδειο. Χαμηλά φώτα, απαλή μουσική - ένα πιάνο, νομίζω - και το διακριτικό μουρμούρισμα από ένα ζευγάρι γεμάτα τραπέζια.. Κάθομαι στο παράθυρο με θέα την πόλη και παραγγέλνω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Δεν χρειαζόμουν παρέα. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Τον είδα να μπαίνει καθώς έπαιζα με το κοτσάνι του ποτηριού ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Σταθερά, με αυτό το βλέμμα που μόλις γύρισε από μια κουραστική μέρα και δεν βιάζεται να πάει πουθενά. Κάθισε μόνος, δύο τραπέζια πιο πέρα. Δεν με κοίταξε αμέσως, αλλά όταν το έκανε, ήταν σαν να αναγνωρίσαμε ο ένας τον άλλον. Αν και δεν είχαμε ξανασυναντηθεί. Τα μάτια μας συναντήθηκαν για λίγα δευτερόλεπτα. Αρκετά για να με αφήσει με ένα μισοκρυμμένο χαμόγελο. Υπήρχε κάτι στο βλέμμα του. Δεν ήταν θράσος.. Ήταν από περιέργεια.. Ένα είδος παύσης. Δεν το σκέφτηκα πολύ. Τηλεφώνησα στη σερβιτόρα, ζήτησα ένα κομμάτι κέικ με κόκκινα φρούτα – μια διαίσθηση, τίποτα περισσότερο – και της ζήτησα να το πάρει.. Είδα την έκφρασή του όταν το παρέδωσαν: έκπληξη πρώτα, στη συνέχεια ένα απαλό χαμόγελο που με έλιωσε λίγο μέσα. Σήκωσε το ποτήρι του σε μια σιωπηλή χειρονομία ευγνωμοσύνης. Του απάντησα το ίδιο. Απλά αυτό.. Μια αόρατη διασταύρωση ανάμεσα σε δυο ξένους με κάτι κοινό. Λεπτά αργότερα τον είδα να σηκώνεται. Ήρθε στο τραπέζι μου με ήρεμο βήμα, χωρίς ένταση. —Ευχαριστώ για την τούρτα, είπε με μια ζεστή, ανεπιτήδευτη φωνή.. —«Δεν ήξερα αν σου αρέσουν τα κόκκινα φρούτα» απάντησα—. Αλλά φαινόταν σαν να χρειαζόσουν κάτι γλυκό. Γέλασε σιωπηλά. Μου ζήτησε την άδεια με το βλέμμα. Κούνησα το κεφάλι.. Καθώς κάθισε μπροστά μου, ένιωσα τον αέρα να γίνεται λίγο πιο πυκνός. Όχι άβολα, αλλά διαφορετικά. Σαν κάτι να πρόκειται να συμβεί, αλλά χωρίς επείγουσα ανάγκη. Μιλάμε.. Όχι ανοησίες, αλλά μικρά πράγματα που για κάποιο λόγο είχαν μεγαλύτερη σημασία σε αυτό το πλαίσιο: πόλεις που είχαμε αγαπήσει, ξεχασμένα βιβλία, γεύσεις που μας θύμιζαν το σπίτι μας.. Το βλέμμα του δεν ήταν έντονο αλλά προσεκτικό. Σαν κάθε λέξη που έλεγα να ήταν μια πόρτα που άνοιγε αργά. Δεν υπήρχε επαφή. Μόνο το τυχαίο άγγιγμα των χεριών μας καθώς τα ποτήρια πλησίαζαν, ή εκείνη τη στιγμή που το γόνατό του άγγιξε το δικό μου κάτω από το τραπέζι και κανείς δεν κουνήθηκε. Ένιωσα ένα γαργαλητό. Όχι στο δέρμα. Στην ιδέα. Στην πιθανότητα. Δεν ήξερα το όνομά της. Ούτε αυτός ήξερε το δικό μου. Αλλά δεν έμοιαζε να χρειάζεται. Η συζήτηση ρέει με μια παράξενη φυσικότητα. Δεν ένιωθα αυτή τη δυσάρεστη επιτακτικότητα που μερικές φορές εμφανίζεται με τους ξένους. Αντίστροφα. Υπήρχε μια ζεστή ειρήνη ανάμεσά μας, σαν αυτό το δείπνο, που δεν το είχαμε σχεδιάσει, να ήταν γραμμένο κάπου.. Σε μια στιγμή έμεινε σιωπηλός. Με κοίταξε σαν να είχε μόλις συνειδητοποιήσει ότι ήμουν εντελώς παρούσα. Σαν ξαφνικά όλα τα άλλα να μην έχουν σημασία. —¿Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι; Είπε χαμηλώνοντας τη φωνή της.. Κούνησα το κεφάλι.. —¿Πάντα το κάνεις αυτό; Γέλασα, απαλά, χωρίς να κρύψω το παιχνίδι. —¿Στείλτε κέικ σε αγνώστους? - Όχι!. Αλλά σήμερα.. Ένιωσα πως έπρεπε να το κάνω. Χαμογέλασε με αυτό το μείγμα έκπληξης και συνενοχής που μου αρέσει τόσο πολύ σε έναν άνδρα που δεν χρειάζεται να προσποιείται τον έλεγχο.. Συνέχισε να παίζει με την άκρη του ποτηριού του, σαν να μην ήθελε να τελειώσει η νύχτα. Και ούτε εγώ. Μετά το επιδόρπιο και ένα τελευταίο ποτήρι κρασί, κοιτάξαμε την πόλη από το παράθυρο του εστιατορίου. Κανείς άλλος δεν φαινόταν να υπάρχει. Μόνο εμείς, και αυτή η άνετη σιωπή που μερικές φορές είναι πιο οικεία από κάθε λέξη. Δεν υπήρξαν προτάσεις. Ούτε μεταμφιεσμένες προσκλήσεις. Μόνο μια στιγμή που άγγιξε το χέρι μου αργά με το πίσω μέρος των δαχτύλων του. Μια χειρονομία τόσο απαλή όσο μια σιωπηλή ερώτηση. Και στο δέρμα μου, κάτι απάντησε. Σηκωθήκαμε μαζί. Περπατήσαμε στο ασανσέρ, και σε όλη τη διαδρομή, δεν είπαμε τίποτα. Αλλά δεν ήταν άβολα. Ήμουν περίεργος.. Όπως όταν ανοίγεις την πόρτα ενός βιβλίου που ακόμα δεν ξέρεις αν θέλεις να διαβάσεις. Αλλά δεν μπορείς να το αφήσεις κλειστό. Μπροστά στην πόρτα του δωματίου μου, γύρισα προς το μέρος του. —¿Θέλεις να μπεις μέσα; Ρώτησα με ένα χαμόγελο που δεν ήταν τολμηρό, απλά ειλικρινές.. Με κοίταξε και δεν απάντησε με λόγια. Απλά έγνεψε, με μια βραδύτητα που μου σήκωσε το δέρμα. Άνοιξα την πόρτα. Το δωμάτιο ήταν μισοσκόταδο, και η πόλη ακόμα έλαμπε εκεί κάτω. Έβγαλα τα παπούτσια μου, σαν τελετουργία, και περπάτησα ξυπόλητη στο παράθυρο. Τον ένιωσα να στέκεται για λίγα δευτερόλεπτα στο κατώφλι, να με κοιτάζει. —¿- Τι βλέπεις; «Τι;» ρώτησε.. —Μια νύχτα που δεν ήταν στα σχέδιά μου, του είπα χωρίς να τον κοιτάξω—. Αλλά δεν θέλω να ξεχάσω. Ένιωσα την παρουσία του πίσω μου, χωρίς να με αγγίζει. Τόσο κοντά που μπορούσα να ακούσω την αναπνοή της. Έκλεισα τα μάτια μου. Άφησα τον εαυτό μου να είναι εκεί, σε εκείνη τη στιγμή που αιωρείται ανάμεσα σε αυτό που ήταν και αυτό που δεν ξέραμε ακόμα αν θα ήταν. Και τότε ναι, το ένιωσα. Το χέρι του άγγιξε την πλάτη μου, μόλις. Σαν να ζητάω άδεια χωρίς λόγια. Και δεν χρειάστηκε τίποτα περισσότερο.

Ήταν πίσω μου, τόσο κοντά που ο αέρας ανάμεσά μας έμοιαζε να πάλλεται. Δεν με άγγιζε καθόλου, αλλά το ένιωθα ήδη. Ήταν αυτό το είδος της σιωπηλής ηλεκτρικής ενέργειας που ανάβει όταν κάποιος σε κοιτάζει με πρόθεση, αλλά χωρίς βιασύνη. Θα γυρίσω αργά. Τα μάτια μας συναντήθηκαν, και για μια στιγμή, κανείς δεν είπε τίποτα. Ήμασταν απλά εκεί, ανακαλύπτοντας ο ένας τον άλλον με μια σχεδόν οικεία ηρεμία. —¿Είσαι εντάξει; Με ρώτησε με μια φωνή που άρχισε να μου φαίνεται οικεία.. Ένας συνδυασμός σφριγηλότητας και απαλότητας. —- Ναι, είμαι. - Έκανα μια παύση, χαμογελώντας ελάχιστα—. Καλύτερα από καλό. Δεν ήξερε αν ήταν το κρασί, ο καιρός, η πόλη ή αυτός. Αλλά υπήρχε ένα κομμάτι του εαυτού μου εντελώς παρόν. Σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από αυτό το δωμάτιο. Έκανα ένα βήμα προς αυτόν. Μετά ένα άλλο. Όχι για να με κρατήσεις, όχι για να κάνεις τίποτα. Απλά για να αισθανθώ τι συνέβαινε ανάμεσά μας καθώς μειώναμε την απόσταση. Σήκωσε το χέρι του και άγγιξε το πρόσωπό μου με τα δάχτυλά του. Η πλάτη πρώτα, σαν να χαϊδεύει τον αέρα πριν με αγγίξει. Τότε η παλάμη, ζεστή, μόλις κρατάει το μάγουλό μου. Έκλεισα τα μάτια μου. Όχι γιατί έπρεπε να κρυφτώ, αλλά γιατί ήθελα να καταγράψω το συναίσθημα. Θα μείνουμε έτσι. Ακίνητος.. Αναπνέοντας την ίδια στιγμή. Και όταν με φίλησε, ήταν αργά. Βαθιά χωρίς να είναι επείγουσα. Σαν εκείνο το πρώτο φιλί να αποφάσισε να μάθει το ρυθμό μου, τη γλώσσα μου, το δέρμα μου. Ήταν ένα φιλί ανακάλυψης, όχι κατάκτησης. Έβαλα τα χέρια μου στο στήθος του. Ένιωσα τον τρόπο που αναπνέει. Πώς περιέχεται. Πώς με σεβόταν. Και αυτό με ανάβει περισσότερο από κάθε άγγιγμα. Μετά καθίσαμε στο παράθυρο. Ξυπόλητοι. Αυτός δίπλα μου, με τα πόδια τεντωμένα. Εγώ με το κεφάλι στον ώμο του, βλέποντας τα μακρινά φώτα της πόλης να συνεχίζουν να λάμπουν σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Μιλάμε χαμηλόφωνα. Αυτά τα πράγματα που δεν λέγονται σε μια πρώτη συνάντηση. Μικρές ουλές, μανίες, εκκρεμή ταξίδια. Πράγματα που κρατάς χωρίς να το καταλαβαίνεις. Αλλά ξαφνικά φαίνονται ασφαλείς με έναν ξένο που σε κοιτάζει χωρίς να κρίνει. Με ρώτησε για το γέλιο μου. Είπε ότι ήμουν όμορφη. Του είπα ότι η δική του ήταν ειλικρινής. Γελάσαμε και οι δυο. Το ρολόι έδειχνε μια τυχαία ώρα. Αλλά δεν υπήρχε χρόνος εκεί μέσα. Μόνο εκείνη τη νύχτα, εκείνη τη στιγμή, εκείνη την ιστορία που δεν είχαμε σχεδιάσει. Και παρόλο που δεν ξέραμε αν θα υπήρχε ένα μετά, εκείνη τη στιγμή δεν είχε σημασία. Είχαμε ο ένας τον άλλον. Για μερικές ώρες, για μια νύχτα, έτσι ώστε να διαρκέσει αυτή η σύνδεση τόσο αληθινή όσο το δέρμα. Τόσο οικεία όσο ένα ψιθυρισμένο μυστικό ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που δεν οφείλουν τίποτα ο ένας στον άλλο εκτός από την αλήθεια του τι αισθάνονται.

Ξύπνησα με το φως να διαρρέει ντροπαλά μέσα από τις κουρτίνες. Η πόλη ήταν ακόμα εκεί έξω, ζωντανή, αδιάφορη, αλλά διαφορετική. Σαν να είχε αλλάξει κάτι μέσα της. Ή ίσως μόνο σε μένα. Ακόμα κοιμόταν δίπλα μου. Ανέπνεε με αυτή τη βαθιά ηρεμία κάποιου που δεν τρέχει πίσω από το χρόνο. Είχε ένα χέρι πάνω μου, ελαφρύ, σαν να μην ήθελε να κρατήσει, απλά να συνοδεύσει. Τον κοίταξα για λίγα λεπτά, απομνημονεύοντας τις λεπτομέρειες που ήξερα ότι αργότερα θα προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τη μνήμη μου: η γραμμή του σαγονιού του, ο τρόπος που ένα από τα φρύδια του κυρτώνονταν μόλις κοιμόταν, αυτή η ασυνείδητη κίνηση του μισάνοιχτου στόματός του.. Μπορούσα να ακούσω τη σιωπή ανάμεσά μας. Άνετη σιωπή, χωρίς βάρος. Δεν ένιωθα εκτεθειμένη, ούτε ευάλωτη. Το ένιωθα. παρόν. Και αυτό, σε κάποιον που δεν ήξερα καθόλου, με εξέπληξε περισσότερο από κάθε λέξη που ειπώθηκε την προηγούμενη νύχτα. Κινήθηκα απαλά, χωρίς να τον ξυπνήσω, και τύλιξα τον εαυτό μου στο σεντόνι καθώς περπατούσα προς το παράθυρο.. Η πόλη ήταν ήδη ξύπνια. Αυτοκίνητα, πουλιά, ζωή. Όλα πήραν την πορεία τους. Αλλά εγώ, μέσα μου, ένιωθα ανασταλμένη. Σαν να μην έχω προσγειωθεί ακόμα στην πραγματικότητα. Τον άκουσα να κινείται στο κρεβάτι. Τότε η φωνή της, τραχιά, μόλις ένας ψίθυρος: «Είσαι ξύπνια;» «Πριν από λίγο», απάντησα χωρίς να γυρίσω—. Δεν ήθελα να χαλάσω τη στιγμή. —Δεν το έσπασες, είπε—. Απλά το έκανες πιο αληθινό. Το ένιωσα να ανεβαίνει. Μετά από λίγο, ήταν δίπλα μου, επίσης τυλιγμένος σε ένα σεντόνι. Ακούμπησε στο πλαίσιο του παραθύρου μαζί μου, σιωπηλά. Τα χέρια μας αναζητούσαν το ένα το άλλο, λες και δεν μπορούσαν να χωριστούν. —¿Ήταν μόνο μια νύχτα; — Ρώτησε, χωρίς να κοιτάξει κατευθείαν, σαν η ερώτηση να ήταν πολύ εύθραυστη για να την κρατήσει στα μάτια του. Χρειάστηκα λίγο χρόνο για να απαντήσω. Όχι επειδή δεν ήξερα, αλλά επειδή δεν ήθελα να της πω ψέματα. —Δεν ξέρω, είπα ειλικρινά—. Αλλά ήταν μια νύχτα που θα θυμάμαι. Κούνησε το κεφάλι.. Με φίλησε στον κροτάφο, απαλά, χωρίς να ζητήσει τίποτα. Και σε αυτό το φιλί κατάλαβα κάτι: μερικές φορές οι πιο αληθινοί δεσμοί δεν χρειάζονται ονόματα, ούτε μέλλον. Απλά πρέπει να υπάρχουν την κατάλληλη στιγμή, χωρίς να μεταμφιέζονται σε υποσχέσεις. Μείναμε λίγο ακόμα, αγκαλιάζοντας τη μέρα που ξεκινούσε. Σύντομα, ο καθένας θα επέστρεφε στον κόσμο του. Στη ρουτίνα σας. Στα δικά σου πράγματα. Αλλά κάτι είχε αλλάξει. Υπήρχε μια νέα ιστορία στις πτυχές του δέρματός μου. Και στο βλέμμα του, το ήξερε: θα την έπαιρνε κι αυτός μαζί του. Χωρίς να το σχεδιάσω. Χωρίς να χρωστάς τίποτα. Μόνο δυο ψυχές που διασταυρώθηκαν την κατάλληλη στιγμή και αναγνώρισαν η μία την άλλη.

... Δεν ήταν ένα απότομο αντίο, ούτε επώδυνο. Απλά ένα ήσυχο πρωινό, με ένα μακρύ βλέμμα και ένα τελευταίο χειροκρότημα στο διάδρομο του ξενοδοχείου. Κανείς δεν υποσχέθηκε να γράψει ξανά. Κανείς δεν ρώτησε αν ο άλλος είχε σύντροφο, παιδιά ή μια άλλη χώρα να αποκαλέσει σπίτι.. Απλά άφησαν τον εαυτό τους να φύγει, με αυτό το σπάνιο και όμορφο συναίσθημα ότι είχαν ζήσει κάτι τέλειο. Ατελής, ναι. Αλλά τέλεια με τον δικό της τρόπο. Συνέχισα με τη ζωή μου. Ταξίδια, δουλειά, κάποια σχέση που ποτέ δεν είχε τη&n