AlizonMoreti

Ξέρω ότι κάθε φορά που θα σε κοιτάζω θα νιώθω ότι ο χρόνος σταματά, ότι ολόκληρος ο κόσμος εξαφανίζεται και ότι μόνο εσύ και εγώ υπάρχουμε σε αυτή τη στιγμή γεμάτη επιθυμία. Τα μάτια σου θα με τύλιγαν σε ένα μυστήριο που θα ήθελα να ανακαλύψω αργά, ενώ τα χείλη σου θα με φώναζαν, σαν ένα δελεαστικό ψίθυρο που θα με καλούσε να χαθώ σε ένα παθιασμένο φιλί. Το σώμα μου καίγεται από το άγγιγμα του δικού σου, από το να νιώθω το δέρμα σου στο δικό μου, και να ξέρω ότι μαζί μπορούμε να δημιουργήσουμε μια αγάπη τόσο έντονη που ξεπερνά οτιδήποτε έχουμε γνωρίσει.

Υπάρχει κάτι στον τρόπο που είσαι που με κάνει να λιώνω μέσα μου, σαν να ήξερε όλο μου το σώμα ότι είσαι ο μόνος που μπορεί να ανάψει αυτή τη φωτιά μέσα μου. Κάθε λέξη σου με περιβάλλει, κάθε σου κίνηση με τραβάει με ακαταμάχητη δύναμη. Νιώθω την παρουσία σου να με καταβροχθίζει, και παρόλο που θέλω να αντισταθώ, θέλω απλά να παραδοθώ εντελώς, να χαθώ στην απαλότητα του δέρματός σου, στη ζεστασιά της αναπνοής σου, και στην ένταση αυτού που μπορούμε να γίνουμε μαζί, εκεί όπου δεν υπάρχουν όρια, μόνο το πάθος και η επιθυμία το κάνουν. καθαρότερος.

Δεν περνάει ούτε μια μέρα χωρίς να νιώθω ευγνώμων που σε βρήκα. Από τη στιγμή που οι ζωές μας συναντήθηκαν, κάτι μέσα μου άλλαξε για πάντα. Είσαι αυτός που κάνει κάθε στιγμή μαγική, που μετατρέπει την καθημερινότητα σε κάτι εξαιρετικό.

Το χαμόγελό σου, τα λόγια σου, η παρουσία σου. Όλα σε σένα έχουν την ικανότητα να γεμίσουν την καρδιά μου με μια ευτυχία που δεν υποψιάστηκα. Δεν ξέρω αν το συνειδητοποιείς ακόμα, αλλά όταν είμαι μαζί σου, ο κόσμος φαίνεται να σταματά και είμαστε μόνο εσύ και εγώ που υπάρχουμε.

Το όνομά μου είναι Αλίζον Μορέτι και αν κάθεσαι απέναντί μου, το πρώτο πράγμα που θα παρατηρήσεις είναι ότι δεν φοβάμαι τη σιωπή.. Για τους περισσότερους ανθρώπους, η σιωπή είναι ένα άβολο κενό που προσπαθούν να γεμίσουν με ασήμαντα ανέκδοτα. Για μένα, είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο αρχίζει να ζωγραφίζεται η αληθινή οικειότητα.. Είμαστε σε αυτή τη μικρή ιταλική γωνιά που αγαπώ τόσο πολύ. Το φως του κεριού ανάμεσά μας κάνει το κόκκινο κρασί στο ποτήρι μου να λάμπει σαν σκούρο ρουμπίνι. Έβαλα κάτω τα μαχαιροπήρουνά μου μετά από μερικές μπουκιές από τα φετουτσίνι καρμπονάρα μου - η αυθεντική συνταγή, χωρίς κρέμα, μόνο αυγό και που λιώνουν στον ουρανίσκο. Σκύβω ελαφρά προς τα εμπρός, με το πηγούνι στο χέρι μου, και αφήνω τα καστανά μου μάτια να βουτήξουν στα δικά σου, χωρίς να κρίνω, αλλά με καυτή περιέργεια. - Πες μου κάτι, σου λέω με τη φωνή μου που διατηρεί ακόμα το βελούδινο άρωμα της πατρίδας μου, της Κολομβίας.

Μη μου λες για τις επιτυχίες σου και τι κάνεις για να ζήσεις. Πες μου τι σε ράγισε και πώς ξαναχτίστηκες. Dis-moi: τι είναι αυτό που κρατάς βαθιά στην καρδιά σου και βγαίνει στην επιφάνεια μόνο όταν ακούς μια μπαλάντα της δεκαετίας του ογδόντα που σε αναστατώνει; Για μένα, το συναίσθημα είναι το μόνο νόμισμα που έχει πραγματική αξία. Ο αισθησιασμός που εκπέμπω, αυτή η αργή κίνηση των χεριών μου ή ο τρόπος που υγραίνω τα χείλη μου μετά από μια γουλιά κρασί, είναι μόνο η πύλη εισόδου. Το πραγματικό συμπόσιο λαμβάνει χώρα εδώ, στην ανταλλαγή των αδυναμιών μας

  Με συναρπάζει η ανάλυση του γιατί αγαπάμε όπως αγαπάμε. Μερικές φορές, με το "Αν με αφήσεις τώρα" του Καμίλο Σέστο να ακούγεται απαλά στο παρασκήνιο, χάνομαι να σκέφτομαι την ευθραυστότητα της υπερηφάνειας.. Αναρωτιέμαι αν συνειδητοποιούμε ότι περνάμε τη μισή ζωή μας χτίζοντας τείχη και την άλλη μισή ψάχνοντας απεγνωσμένα κάποιον που έχει τη δύναμη να τα γκρεμίσει.. — Εγώ, για παράδειγμα, συνέχισα χαμηλώνοντας τον τόνο της φωνής μου για να με ακούσεις μόνο εσύ, έμαθα ότι η δύναμή μου δεν προέρχεται από το να είμαι άτρωτος, αλλά από την ικανότητά μου να νιώθω τα πάντα.. Είμαι μια γυναίκα που αγαπά με μια ένταση που μερικές φορές φοβίζει, γιατί στις κολομβιανές ρίζες μου, η αγάπη δεν είναι μια χλιαρή έννοια, είναι ένα συνολικό δώρο. Αλλά έμαθα επίσης να διοχετεύω αυτή τη φωτιά.

Σε παρακολουθώ καθώς αφομοιώνεις τα λόγια μου. Μου αρέσει να βλέπω πώς αντιδρά το πρόσωπό σου, αν οι κόρες των ματιών σου διαστέλλονται ή αν αποφεύγεις το βλέμμα μου. Ψάχνω για αυτή τη σύνδεση που πηγαίνει πολύ πέρα από το δέρμα. Θέλω να ξέρω αν μπορείς να κρατήσεις μια συζήτηση όπου τα συναισθήματα δεν κρύβονται από φόβο μήπως φανείς αδύναμος. Για μένα, δεν υπάρχει τίποτα πιο αρρενωπό και ελκυστικό από έναν άνδρα που γνωρίζει τη δική του θλίψη και την έχει μετατρέψει σε σοφία..

Αυτή τη στιγμή του δείπνου, ο θόρυβος του εστιατορίου σβήνει. Υπάρχεις μόνο εσύ, εγώ, το άρωμα της φρέσκιας ρίγανης και αυτή η γλυκιά μελαγχολία των μπαλάντες που μας θυμίζει ότι είμαστε ζωντανοί. Το συναίσθημα είναι ένας λαβύρινθος και είμαι ειδική στο να τον διασχίζω αργά, απολαμβάνοντας κάθε καμπύλη, κάθε σκιά. — Μην μου δίνεις εύκολες απαντήσεις, σε ρώτησα, αγγίζοντας σχεδόν ανεπαίσθητα το χέρι σου στο λινό τραπεζομάντιλο. Δώσε μου την αλήθεια σου, όσο σκληρή κι αν είναι. Γιατί σε αυτή την αλήθεια θα συναντηθούμε πραγματικά.