Veel mensen zijn gefascineerd door transvrouwen. Helaas gaat dit gepaard met misverstanden. Het onderwerp ligt vooral gevoelig in de intieme sfeer. Hun seksualiteit wordt vaak gezien door het prisma van de fantasie. Dit zijn simplistische en reducerende clichés. En dit heeft ernstige gevolgen, waaronder de ontmenselijking van transvrouwen en de moeilijkheid om hun liefdesrelaties te onderhouden. In dit artikel nemen we deze misvattingen onder de loep. Om dit te doen, kijken we naar vijf belangrijke misvattingen.
Een transvrouw is pas “af” na een operatie
Deze uitspraak is volledig onjuist. Weten dat iemand een operatie heeft ondergaan is geen conditio sine qua non om iemand als transvrouw te herkennen. Geslachtsidentiteit is het belangrijkste referentiepunt. Met andere woorden, je hoeft niet af te gaan op fysieke kenmerken om af te leiden wie wel of geen vrouw is. Het hangt niet af van geslachtsbevestigende chirurgie (GAS). Iemand die beweert een transvrouw te zijn, is een vrouw, punt.
Genderidentiteit is in de eerste plaats een innerlijke overtuiging. Genderdysforie is een constant ongemak dat verband houdt met een lichaam dat niet bij elkaar past. Het is niet de identiteit zelf.
Er zijn verschillende trajecten. Veel transvrouwen kiezen er bijvoorbeeld voor om geen GCA te ondergaan. Daar zijn veel redenen voor. Ze kunnen persoonlijk, medisch of financieel zijn. Dat gezegd hebbende, deze keuze, die alleen hun lichaam aangaat, is legitiem. Het mag niet in twijfel worden getrokken, omdat het op geen enkele manier hun vrouwelijke identiteit aantast.
De fantasie van “geheimhouding” is verwoestend giftig. Het creëert sociale druk en deze druk zorgt ervoor dat vrouwen zich “incompleet” voelen. Het kan er zelfs toe leiden dat ze zich “verstoppen”. Dit oordeel staat heel dicht bij transfobie. Het definieert een arbitraire standaard voor wat het lichaam van een vrouw zou moeten zijn.
Transvrouwen zijn alleen aantrekkelijk voor heteroseksuele mannen die “experimenteren”.
Dit is een groteske verdraaiing van de werkelijkheid. Transvrouwen kunnen van elke mogelijke seksuele geaardheid zijn. Met andere woorden, ze kunnen zich net zo aangetrokken voelen tot mannen als tot vrouwen. Ze kunnen ook een voorkeur hebben voor niet-binaire mensen. Ze kunnen ook panseksueel of biseksueel zijn. Hun verlangens worden niet bepaald door hun genderidentiteit.
We moeten ook de volledige reikwijdte van geïnternaliseerde transfobie begrijpen. Veel mensen vermijden relaties met transvrouwen omdat ze bang zijn voor een sociaal oordeel. Ze ervaren externe stigmatisering. Dit kan betrekking hebben op homoseksuele mannen of lesbische vrouwen. De aantrekkingskracht is er wel, maar wordt systematisch overwonnen door de angst voor sociaal oordeel.
Daarom zijn de partners net zo divers als de transvrouwen zelf. Over het algemeen hebben ze een bevredigend seksueel en/of liefdesleven. We kunnen dus concluderen dat liefdesrelaties niet alleen maar gaan over “transstatus”. Het gaat om liefde, respect en compatibiliteit. Het is nooit alleen een kwestie van “experimenteren”.
De seksualiteit van transvrouwen is altijd gericht op de genitaliën
Dit is een verkeerde focus. Het ontkent het hele lichaam als erogene zone. In feite is genot niet beperkt tot de genitaliën. Borsten, huid, mond – alles is een bron van genot. En dit genot is niet “af” of onvolledig zonder de AGC.
Meer concreet spelen hormonen een verreikende rol. Hormoonvervangingstherapie brengt veranderingen teweeg in het lichaam. Het beïnvloedt de huid en het libido. Het transformeert weefsels en erogene zones. Het lichaam evolueert voortdurend. Plezier wordt voortdurend opnieuw gevormd. Gevoeligheid wordt meestal versterkt.
Het is ook belangrijk om op te merken dat het verkennen van BDSM en fetisjen, wat een universeel individueel proces is, niet beschouwd kan worden als een norm die specifiek is voor transvrouwen.
Transvrouwen zijn allemaal geboren dominatrixen of performers.
Dit stereotype komt voort uit hyperseksualisering in de media. Het is vaak te zien in pornografie. Transvrouwen worden gereduceerd tot specifieke fantasieën. Deze mythe ontkent hun individualiteit.
En toch is het thema van verlangen en intimiteit een intiem thema. Zoals bij alle vrouwen, variëren de seksuele voorkeuren en gewoonten van een transvrouw. Sommigen kiezen voor een passieve rol, terwijl anderen graag actief zijn. Sommigen zijn vooral op zoek naar zachte intimiteit. Presteren is dus geen noodzaak.
De mythe dat transvrouwen allemaal geboren dominators of performers zijn, dient alleen om een soort druk en objectivering uit te oefenen. Het dwingt op subtiele wijze tot seksuele prestaties. We zien ze dus niet langer als mensen, maar als lichamen die bedoeld zijn om een fetisj te bevredigen.
Relaties met transvrouwen zijn onvermijdelijk ingewikkeld of tijdelijk
Dit is een mythe die ondanks de jaren blijft bestaan. Wat echter belangrijk is om op te merken, is dat de realiteit van liefde en die van een koppel verschillend zijn. Het is duidelijk dat transvrouwen in staat zijn om een stabiele liefdesrelatie te hebben. De meeste complicaties komen voort uit sociale stigmatisering. Het komt nooit door de relatie zelf.
Tot slot hebben we vijf vooropgezette ideeën gedeconstrueerd. Chirurgie is geen noodzaak; seksualiteit wordt niet verondersteld beperkt te zijn. Plezier gaat niet alleen over genitaliën. Niet alle transvrouwen zijn dominatrixen. En hun relaties zijn zeker niet gedoemd om ingewikkeld te zijn. Onze laatste boodschap is daarom een pleidooi voor een eenvoudiger benadering van seksualiteit. Die moet uitgaan van het individu. Het moet absoluut rekening houden met toestemming en communicatie. De seksualiteit van transvrouwen moet een kwestie van menselijkheid en verlangen zijn. Als dit voorheen niet het geval was, dan nodigen we je uit om je perspectief te veranderen. Je moet je richten op de hele persoon. Reduceer transvrouwen niet tot fantasieën!
